ΔΗΜΟΙ – ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΩΣ ΑΟΡΙΣΤΟΥ – ΚΑΛΥΨΗ ΠΑΓΙΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ. Αγωγή εργαζομένων με διαδοχικές συμβάσεις εργασίας στον εφεσίβλητο Δήμο, με αίτημα να αναγνωριστεί ότι συνδέονται µε µία ενιαία σύµβαση εξαρτηµένης εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, καθώς στην πραγµατικότητα αυτοί κάλυπταν πάγιες, διαρκείς και µόνιµες ανάγκες του. Ωστόσο, κρίθηκε ως μη νόμιμη η αγωγή, διότι οι ένδικες συμβάσεις εργασίας των εκκαλούντων με τον εφεσίβλητο, το οποίο είναι ΟΤΑ, άρα συνιστά ΝΠΔΔ, έχουν συναφθεί υπό την ισχύ των διατάξεων του άρθρου 103 του Συντ. και του άρθρου 21 του ν. 2190/1994, καθώς αφορούν την απασχόληση των εκκαλούντων σε μη νομοθετημένες θέσεις του εφεσίβλητου δήμου και για τον λόγο αυτό καταρτίστηκαν υποχρεωτικά για ορισμένο χρόνο, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να θεωρηθούν ως συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, ενόψει και του ότι δεν συντρέχουν για τους εκκαλούντες οι προϋποθέσεις του άρθρου 11 §§1,2 εδ. σ’ και β’, 3 και 5 του π.δ. 164/04. Απορρίπτει την έφεση.