ΑΚΙΝΗΤΑ – ΚΥΡΙΟΤΗΤΑ – ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑ. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ. ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΓΓΡΑΦΗΣ. Αναγνωριστική αγωγή κυριότητας ακινήτου – Διεκδίκηση από το Δημόσιο, ιδιοκτησίας του οποίου εμφαίνεται το επίδικο ακίνητο στην ανακριβή, όπως αποδείχθηκε, κτηματολογική εγγραφή. Ειδικότερα, δεν αποδεικνύεται ότι το επίδικο ακίνητο και η ευρύτερη περιοχή περιλαμβανόταν σε δημόσια δασική έκταση, η δε καταχώρησή του ως Δημόσιο Κτήμα έγινε, χωρίς καμία αναφορά στο δασικό του χαρακτήρα. Εξάλλου, ο δασικός χαρακτήρας του ακινήτου δεν απέκλειε την κτήση επ’ αυτού κυριότητας εκ μέρους ιδιωτών με έκτακτη χρησικτησία συμπληρωθείσα μέχρι την 11.9.1915. Επίσης, δεν αποδείχθηκε ότι το επίδικο ήταν οθωμανικό κτήμα ή ότι υπήρξε λιβάδι ή βοσκότοπος ή ότι ήταν αδέσποτο. Ορθώς το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αναγνώρισε τον ενάγοντα ως κύριο του επιδίκου με αιτία κτήσης την έκτακτη χρησικτησία και διέταξε τη διόρθωση της ανακριβούς πρώτης κτηματολογικής εγγραφής. Απορρίπτει την έφεση του Δημοσίου.