ΚΤΗΜΑ ΒΕΪΚΟΥ – ΑΚΙΝΗΤΑ – ΚΤΗΣΗ ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ – ΕΚΤΑΚΤΗ ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑ – ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. Ιδιοκτησιακό καθεστώς ακινήτου εντός της μείζονος έκτασης του ”Κτήματος Βεϊκου”. Προκύπτει ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν άσκησε διακατοχικές πράξεις, ώστε να καταστεί αυτό κύριο του όλου επίμαχου κτήματος με έκτακτη χρησικτησία, με διάνοια κυρίου στο μείζον κτήμα και επομένως και στο επίδικο ακίνητο. Κρίνονται απορριπτέοι οι ισχυρισμοί του Δημοσίου, ότι ότι αυτό κατέστη κύριο της επίδικης έκτασης διότι αυτή περιήλθε ως δημόσια έκταση στην κυριότητά του, λόγω διαδοχής του Οθωμανικού Δημοσίου, ότι το επίδικο και η ευρύτερη έκταση στην οποία αυτό εμπίπτει, ανήκει στην κυριότητά του, καθόσον ήταν δάσος κατά το έτος 1836 ή διότι το επίδικο καταλήφθηκε πριν από το έτος 1837 ως αδέσποτο ή διότι αυτό ήταν αδέσποτο και καταλήφθηκε αργότερα από το Δημόσιο. Κρίνεται αντιθέτως ότι με έκτακτη χρησικτησία, που συμπληρώθηκε μέχρι τις 11.9.1915, ανήκει το επίδικο στην κυριότητα των δικαιοπαρόχων της ενάγουσας και τελικώς στην ίδια. Απορρίπτει τις εφέσεις.