ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ – ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΜΕ ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ – ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΛ.ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ. ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΕΕ – ΜΗ ΣΥΜΒΑΤΗ Η ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΑΣ Κ.Υ.Α ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΚΔΟΘΗΚΕ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΟΡΘΩΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. Zητείται η αναίρεση της υπ’αρ. 444/2016 απόφασης του Ι Τμ., με την οποία απορρίφθηκε έφεση της αναιρεσείουσας Ξενοδοχειακής Εταιρείας, κατά απόφασης του Υφυπουργού Οικονομίας, με την οποία επιβλήθηκε σε βάρος της δημοσιονομική διόρθωση με ανάκτηση, ποσού 82.500 ευρώ, το οποίο φέρεται ότι καταβλήθηκε σε αυτήν μη νομίμως στο πλαίσιο υλοποίησης του επενδυτικού της σχεδίου. Κατ’αρχάς το Δικαστήριο, διαπιστώνει ότι η επίδικη διαφορά αφορά δημοσιονομική διόρθωση σε βάρος επωφεληθέντος από διάθεση ενωσιακών πόρων ιδιωτικού φορέα, που, σύμφωνα με την υπ’αρ. 910/21 απόφαση της Ολ του ΣτΕ, στοιχειοθετεί διοικητική ακυρωτική διαφορά και συνεπώς οφείλει να επανεξετάσει τη δικαιοδοσία του επ’ αυτής, κρίνει δε, ότι η διαφορά υπάγεται στη δικαιοδοσία του Ελ.Συνεδρίου. Περαιτέρω, με την υπ’αρ. C-313/22 απόφαση, το Δικαστήριο της ΕΕ, απάντησε στα προδικαστικά ερωτήματα του Ελ.Συνεδρίου – Η διάταξη λοιπόν, του άρθρου 18 παρ. 5 της ΚΥΑ 192249/ΕΥΣ 4057/19.8.2002 κρίθηκε από το ΔΕΕ, ως μη συμβατή με το άρθρο 30 παρ. 4 εδ. α΄ του Κανονισμού 1260/1999 και συνεπώς, η επίδικη απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης, ερειδόμενη επί διάταξης μη συμβατής με το ενωσιακό δίκαιο, στερείται νομίμου ερείσματος. Παρέλκει, δε, ως αλυσιτελής, η εξέταση των λόγων που αφορούν (α) στην παράβαση ουσιώδους τύπου της διαδικασίας και (β) στην παραβίαση των άρθρων 5, 17 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντ. Κατ’ αποδοχή, λοιπόν, της έφεσης, δέχεται την αναίρεση και ακυρώνει την απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης και ανάκτησης.[ Αρ.18 παρ. 5 ΚΥΑ 192249/ΕΥΣ 4057/19.8.2002, αρ.98 παρ. 1 Συντ., αρ. 287 παρ. 3 της ΣΛΕΕ, αρ. 30 παρ. 4 Καν. 1260/1999, αρ. 479 ΑΚ, αρ. 5 παρ. 1, 17 παρ. 1 και 25 παρ. 1δ’ Συντ. ]