COVID-19 – Ν.4820/21 – ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΔΟΜΩΝ ΥΓΕΙΑΣ – ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΥ – ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ. ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ – ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ. ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΛ ΤΟΥ ΣτΕ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΚΥΡΩΣΕΩΣ. Εν προκειμένω, οι αιτούσες – μόνιμοι υπάλληλοι του καθ’ ου Κέντρου Κοινωνικής Πρόνοιας, ζητούν την ακύρωση των αποφάσεων, με τις οποίες, κατ’ επίκληση του άρθρου 206 του ν. 4820/2021 και της ΥΑ υπ’ αριθμ. Δ1α/ΓΠ.οικ.50933/13-8-2021, επιβλήθηκε σε βάρος τους το ειδικό διοικητικό μέτρο της αναστολής των καθηκόντων τους για επιτακτικούς λόγους προστασίας της δημόσιας υγείας, διότι δεν έλαβαν την πρώτη ή τη μοναδική δόση εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού COVID-19 – Ζητούν δε, την ακύρωση των προσβαλλομένων, για το λόγο ότι οι άνω διατάξεις, αντιβαίνουν σε συνταγματικές διατάξεις. Κατ’ αρχάς έχει ήδη κριθεί από την Ολ του ΣτΕ, με τις υπ’ αρ. 1684/2022 και 467/2023 αποφάσεις, ότι το μέτρο του υποχρεωτικού εμβολιασμού για λόγους δημόσιας υγείας, δικαιολογεί τον περιορισμό που επιβάλλεται στα δικαιώματα ιατρικού αυτοκαθορισμού και ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας του προσωπικού των δομών υγείας κι έτσι ο εμβολιασμός δεν αποτελεί προδήλως δυσανάλογο μέτρο για την επίτευξη του σκοπού δημοσίου συμφέροντος. Οι αιτούσες δε, επικαλούνται την υπ’ αριθμ. 2332/2022 απόφαση του ΣτΕ, με την οποία έγινε δεκτό ότι η παρ.2 του άρθρου 2ου του ν. 4917/2022 έχει θεσπιστεί κατά παράβαση της αρχής της αναλογικότητας, λόγω παρόδου του χρονικού διαστήματος χωρίς να γίνει επαναξιολόγηση της αναγκαιότητας διατήρησης του ένδικου μέτρου – Ωστόσο, οι σχετικοί ισχυρισμοί των αιτουσών είναι απορριπτέοι, διότι με την απόφαση αυτή, δεν κρίθηκε ”το επί της αρχής ζήτημα των εκ του Συντάγματος απαιτουμένων όρων προς κατάφαση ή απόκρουση της συνταγματικότητας τέτοιων μέτρων”, αλλά τέθηκε ”το ζήτημα της διαγνώσεως της τηρήσεως των προϋποθέσεων αυτών στην συγκεκριμένη περίπτωση”. Στην υπό κρίση υπόθεση, οι προσβαλλόμενες πράξεις εκδόθηκαν υπό την ισχύ του άρθρου 206 του ν. 4820/2021, όπως αυτό ίσχυε αρχικά και της υπ’ αριθμ. Δ1α/ΓΠ.οικ.50933/13-8-2021 απόφασης του Υπουργού Υγείας, η οποία κρίθηκε νόμιμη με τις υπ’ αριθμ. 1684/2022 και 467/2023 αποφάσεις της Ολ του ΣτΕ και δεν τίθεται θέμα αντίθεσης στην αρχή της αναλογικότητας της διατήρησης του μέτρου λόγω μη αξιολόγησής του παρά την παρέλευση σημαντικού χρονικού διαστήματος από την εφαρμογή του, καθόσον κατά την έκδοση των προσβαλλόμενων πράξεων δεν συνέτρεχαν τα πραγματικά και νομικά δεδομένα, υπό τα οποία κατέληξε στην ανωτέρω κρίση η υπ’ αριθμ. 2332/2022 απόφαση του ΣτΕ. Ειδικώς δε, ο λόγος περί παραβίασης των διατάξεων του Χ.Θ.Δ.Ε.Ε. είναι απορριπτέος, διότι το επίμαχο μέτρο θεσπίσθηκε στο πλαίσιο εθνικής πολιτικής εμβολιασμού, και όχι κατ’ εφαρμογή ενωσιακής νομοθεσίας. Απορρίπτει την αίτηση ακύρωσης.