ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ 722/2026

ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕΝΟ από τη Δικαστή Θεοδώρα Θεοδοσιάδου, Εφέτη, την οποία όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Εφετείου και από την Γραμματέα Ευδοκία Ράμτσιου.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Φεβρουάριου 2026, για να δικάσει την υπόθεση, με αντικείμενο οικογενειακή διαφορά, μεταξύ :

ΤΗΣ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ-ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ-ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ: …., κατοίκου …. Θεσσαλονίκης, οδός …, με ΑΦΜ …., ατομικά και ως ασκούσας τη γονική μέριμνα και επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου της ….. που παραστάθηκε δια δηλώσεως, κατ’άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ της πληρεξούσιας δικηγόρου της Ζάρρα Ελένης του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (AM ….), η οποία κατέθεσε προτάσεις.

ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ-ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ-ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ: …., κατοίκου …. Θεσσαλονίκης, οδός …. αριθμ.... με ΑΦΜ …. ατομικά και υπό την ιδιότητά του ως συνασκούντος την γονική μέριμνα και επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου του …. που παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Διαμαντή Θεοδωρίδη του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς (AM …), ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Οι διάδικοι άσκησαν ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, τις υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 και .../2024 αντίθετες αγωγές, με αντικείμενο οικογενειακή διαφορά και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σε αυτές. Επί των αγωγών αυτών, που συνεκδικάσθηκαν αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση, εκδόθηκε η υπ’ αριθμόν 38325/2025 οριστική απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου, η οποία δέχθηκε εν μέρει την υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 αγωγή και εν όλω την υπ’αριθμ.εκθ.κατ..../2024. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονείται η εκκαλούσα-ενάγουσα-εναγομένη με την υπό κρίση έφεσή της που κατέθεσε στη γραμματεία του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου.

ΚΑΤΑ τη συζήτηση στο ακροατήριο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το οικείο πινάκιο (με αριθμό …), οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως αναφέρεται παραπάνω και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους αναφέρθηκαν στις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν εμπρόθεσμα και ζήτησαν να γίνουν δεκτοί οι ισχυρισμοί τους και όσα αναφέρονται σ’ αυτές.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση έφεση κατά της υπ’αριθμόν 38325/2025 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, τον γάμο και την ελεύθερη συμβίωση, ασκήθηκε νομότυπα (άρθρα 495, 511, 513, 516, 517, 520 ΚΠολΔ) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών από την επίδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως, όπως ορίζει η διάταξη του άρθρου 518 παρ.1 ΚΠολΔ και συγκεκριμένα, η απόφαση επιδόθηκε στην εκκαλούσα στις 01.10.2025 (βλ.επισημείωση δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης … επί του επιδοθέντος αντιγράφου) και η έφεση ασκήθηκε με κατάθεση στη γραμματεία του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου στις 31.10.2025 (βλ.πράξη κατάθεσης). Πρέπει, επομένως, η έφεση να γίνει τυπικά δεκτή και να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 533 § 1 ΚΠολΔ), κατά την αυτή ως άνω διαδικασία και μέσα στα όρια που η υπόθεση μεταβιβάζεται στο παρόν Δικαστήριο με τους λόγους εφέσεως (άρθρο 522 ΚΠολΔ). Σημειώνεται ότι η εκκαλούσα, εκ του περισσού κατέβαλε παράβολο υπέρ του Δημοσίου, όπως αναγράφεται στην πράξη καταθέσεως, καθόσον η υποχρέωση αυτή δεν ισχύει για τις διαφορές του άρθρου 592 παρ. 3 ΚΠολΔ, όπως ορίζεται στη διάταξη του άρθρου 495 παρ.3 εδ.τελ. ΚΠολΔ, το οποίο θα πρέπει να επιστραφεί στην τελευταία ως αχρεωστήτως καταβληθέν (ΑΠ 1548/2022 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Περαιτέρω επισημαίνεται ότι, στην προκειμένη διαφορά δεν απαιτείται η παροχή ειδικής πληρεξουσιότητας με συμβολαιογραφικό έγγραφο προς την δικηγόρο της εκκαλούσας, προκειμένου να παρασταθεί κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο, όπως αβασίμως διατείνεται ο εφεσίβλητος, καθόσον δεν αποτελεί διαφορά ρυθμίζουσα τις σχέσεις μεταξύ γονέων και τέκνων, από τις οριζόμενες στη διάταξη του άρθρου 592 παρ.2 ΚΠολΔ, όπου απαιτείται ειδική πληρεξουσιότητα, κατ’άρθρο 98 περ.α ΚΠολΔ, αλλά οικογενειακή διαφορά, από τις προβλεπόμενες στην παρ.3 του άρθρου 592 ΚΠολΔ, για τις οποίες αρκεί γενική πληρεξουσιότητα (άρθρα 96, 97 ΚΠολΔ) την οποία διαθέτει η πληρεξούσια δικηγόρος, με την παράσταση της εκκαλούσας στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και την παροχή πληρεξουσιότητας προς την ανωτέρω δικηγόρο (βλ. πρακτικά πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου) (ΑΠ 666/2022 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Με το v.4800/2021 (ΦΕΚ A' 81/21-5-2021) περί “Μεταρρυθμίσεων αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων, άλλα ζητήματα οικογενειακού δικαίου και λοιπές επείγουσες διατάξεις” και δη με τα Κεφάλαια A και В αυτού αντικαθίσταται ή τροποποιείται σειρά διατάξεων του ενδέκατου Κεφαλαίου του Αστικού Κώδικα για τις σχέσεις γονέων και τέκνων και ιδίως για τα θέματα της γονικής μέριμνας των ανήλικων τέκνων (άρθρα 151 ΟΙ 541 του Αστικού Κώδικα), ως ίσχυαν, ιδίως μετά τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου, η οποία συντελέστηκε με το ν. 1329/1983 και εναρμόνισε τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα προς το άρθρο 4 παρ. 2 του Συντάγματος για την ισότητα των φύλων και προς το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος για την προστασία της παιδικής ηλικίας. Η ισχύς του νόμου αυτού, ως προς τα ανωτέρω Κεφάλαια, αρχίζει από τις 16-9-2021 (Κεφάλαιο H' άρθρο 30), ενώ, κατά τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 18 (Κεφάλαιο Ε'), τα Κεφάλαια B' και Γ εφαρμόζονται και στις εκκρεμείς υποθέσεις, επί των οποίων δεν έχει εκδοθεί, μέχρι την έναρξη ισχύος του νόμου, αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Το Κεφάλαιο Α, υπό τον τίτλο “Σκοπός και Αντικείμενο”, ορίζει ότι “Ο παρών νόμος αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση του βέλτιστου συμφέροντος το τέκνου δια της ενεργού παρουσίας και των δύο γονέων κατά την ανατροφή του και την εκπλήρωση της ευθύνης τους έναντι αυτού. Οι διατάξεις του ερμηνεύονται και εφαρμόζονται σύμφωνα με τις διεθνείς συμβάσεις, που δεσμεύουν τη Χώρα, ιδίως με τη Διεθνή Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού, που κυρώθηκε με το ν. 2101/1992 και τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας (Σύμβαση Κωνσταντινούπολης), που κυρώθηκε με το ν. 4531/2018. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1510, 1511, 1512, 1513, 1514, 1518 και 1520 του Α.Κ., όπως αντικαταστάθηκαν ή τροποποιήθηκαν με τον ως άνω νόμο, συνάγεται ότι η γονική μέριμνα του ανηλίκου τέκνου περιλαμβάνει την επιμέλεια του προσώπου του (η οποία εμπεριέχει, ιδίως, την ανατροφή, την επίβλεψη, τη μόρφωση και την εκπαίδευση του τέκνου, καθώς και τον προσδιορισμό του τόπου της διαμονής του), επιπλέον δε, τη διοίκηση της περιουσίας του και την εκπροσώπηση του τέκνου σε κάθε υπόθεση ή δικαιοπραξία ή δίκη, που αφορά στο πρόσωπο ή στην περιουσία του. Σε περίπτωση διαζυγίου, ακύρωσης του γάμου ή διακοπής της συζυγικής συμβίωσης, όταν ανατρέπονται πλέον οι συνθήκες της ζωής της οικογένειας, καταργείται ο συζυγικός οίκος, δημιουργείται χωριστή εγκατάσταση του καθενός από τους γονείς, ωστόσο, οι γονείς εξακολουθούν να ασκούν από κοινού και εξίσου τη γονική μέριμνα. Με την εν λόγω ρύθμιση, η οποία βρίσκεται σε αρμονία με τη διάταξη του άρθρου 1510 εδαφ. α' του Α.Κ., που αναφέρεται στην έγγαμη συμβίωση, καθιερώνεται εκ του νόμου η κοινή άσκηση της γονικής μέριμνας, στην περίπτωση διαζυγίου, ακύρωσης του γάμου ή διακοπής της έγγαμης συμβίωσης, ακόμη και αν δεν υπάρχει συμφωνία των γονέων ή απόφαση του Δικαστηρίου. Με τη νέα ρύθμιση του άρθρου 1513 του Α.Κ., η συνέχιση της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας μπορεί να αποκλειστεί, εφόσον όμως συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 1514 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα και όχι σε κάθε περίπτωση. Με την έννοια αυτή, η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, σύμφωνα με το νέο δίκαιο είναι υποχρεωτική, αφού ισχύει εκ του νόμου και ανεξάρτητα από το εάν τη θέλουν οι γονείς. Με τον όρο “εξακολουθούν” καταφάσκεται η αναγκαιότητα αδιατάρακτης και αδιάκοπης διαβίωσης του ανηλίκου, υπό τις συνθήκες, υπό τις οποίες ζούσε πριν από το χωρισμό των γονέων του και, ιδίως, αυτές που αφορούν στις μεθόδους και στη φιλοσοφία ανατροφής, διαπαιδαγώγησης, εκπαίδευσής του, τις επιλογές ως προς τις εξωσχολικές του δραστηριότητες, την ψυχαγωγία του και τις κοινωνικές του συναναστροφές, αφού η διάσταση, το διαζύγιο, η διακοπή της συμβίωσης ή η ακύρωση του γάμου των γονέων του, δεν πρέπει να μεταβάλουν τον τρόπο άσκησης της γονικής μέριμνας του ανηλίκου τέκνου, η οποία πρέπει να ασκείται από κοινού και από τους δύο γονείς, καθόσον βασικός σκοπός είναι η ψυχική υγεία του ανήλικου, η ομαλή ένταξή του στο κοινωνικό περιβάλλον και η ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Με τον όρο “εξίσου” αποδίδεται η θεμελιώδης αρχή του οικογενειακού δικαίου, η οποία εισήχθη με το v. 1329/1983 και εναρμόνισε, στο θέμα τούτο, τις διατάξεις του Αστικού Κώδικα προς τα άρθρα 4 παρ. 2 και 21 παρ. 1 του Συντάγματος, περί της ισότιμης συμβολής και των δύο γονέων στην ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση του τέκνου και την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Για τη λήψη της αποφάσεως, το Δικαστήριο λαμβάνει υπ΄όψη τους έως τότε δεσμούς του τέκνου με τους γονείς και τους αδελφούς του, καθώς και τις τυχόν συμφωνίες που έκαναν οι γονείς του για την άσκηση της γονικής μέριμνας. Με βάση την ως άνω διάταξη του άρθρου 1514 του Α.Κ. συνάγεται ότι, σε περίπτωση που η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας των ανήλικων τέκνων δεν είναι δυνατή, εξαιτίας διαφωνίας των γονέων, η ρύθμιση αυτής γίνεται από το Δικαστήριο, ενώ, ως περιπτώσεις διαφωνίας αναφέρονται, ενδεικτικά (“ιδίως”), οι περιπτώσεις που ο ένας γονέας αδιαφορεί ή δεν συμπράττει στη γονική μέριμνα ή δεν τηρεί την τυχόν υπάρχουσα συμφωνία για την άσκηση ή τον τρόπο άσκησής της, ή αν συμφωνία αυτή είναι αντίθετη προς το συμφέρον του τέκνου, ή αν η γονική μέριμνα ασκείται αντίθετα προς το συμφέρον του τέκνου. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αρκεί, απλώς, η διαφωνία των γονέων για να απονείμει ο δικαστής την αποκλειστική επιμέλεια στον ένα γονέα. Πιο συγκεκριμένα, αν δεν συντρέξει σπουδαίος λόγος, που εγκυμονεί κινδύνους για το παιδί (περίπτωση κακοποιητικού, ψυχικά διαταραγμένου ή παντελώς αδιάφορου γονέα) ή αν δεν συντρέξει πραγματική αδυναμία άσκησης της συνεπιμέλειας από τον ένα γονέα, λόγω της μόνιμης μετεγκατάστασης του παιδιού σε άλλη πόλη ή χώρα, δεν νοείται ανάθεση της αποκλειστικής επιμέλειας στον άλλο γονέα ή έστω κατανομή της επιμέλειας, που μόνο κατ' επίφαση θα επέτρεπε την ουσιαστική συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή και φροντίδα του παιδιού, διότι, διαφορετικά, ο δικαστής θα υπερέβαινε τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και θα ερμήνευε ή και θα εφάρμοζε εσφαλμένα το άρθρο 1514 του Α.Κ. Ως κατευθυντήρια γραμμή για την άσκηση της γονικής μέριμνας, στην περίπτωση διαφωνίας των γονέων του τέκνου και της προσφυγής τους στο Δικαστήριο, αλλά και πυρήνας για τον προσδιορισμό της άσκησής της είναι το “βέλτιστο συμφέρον του τέκνου”, που αποσκοπεί στην ανάπτυξη του ανηλίκου σε μια ανεξάρτητα και υπεύθυνη προσωπικότητα. Ο όρος “βέλτιστο συμφέρον” κατ' ουσίαν αποδίδει την προϊσχύσασα έννοια του “συμφέροντος του τέκνου” και, επομένως, δεν εισάγεται διαφοροποίηση σε σχέση με το προϊσχύσαν δίκαιο, ως προς την έννοια και το περιεχόμενο της αόριστης νομικής έννοιας του συμφέροντος του παιδιού. Ως τέτοιο (συμφέρον του παιδιού) νοείται το σωματικό, υλικό, πνευματικό, ψυχικό, ηθικό και γενικά κάθε είδους συμφέρον, που αποσκοπεί στην ανάπτυξη του ανηλίκου σε μια ανεξάρτητη και υπεύθυνη προσωπικότητα. Για την εξειδίκευση της αόριστης αυτής νομικής έννοιας παρέχονται, για πρώτη φορά, από το νομοθέτη, εκ των προτέρων, προσδιοριστικά στοιχεία, πέραν από το επιβαλλόμενο στο δικαστή καθήκον να σεβαστεί την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μην κάνει διακρίσεις, εξαιτίας του φύλου, του σεξουαλικού του προσανατολισμού, της φυλής, της γλώσσας, της θρησκείας, των πολιτικών ή όποιων άλλων πεποιθήσεων, της ιθαγένειας, της εθνικής ή της κοινωνικής προέλευσης ή της περιουσιακής - οικονομικής κατάστασής τους. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1511 παρ. 2 του Α.Κ. “η απόφαση του δικαστηρίου συνεκτιμά παραμέτρους, όπως την ικανότητα και πρόθεση καθενός εκ των γονέων να σεβαστεί τα δικαιώματα του άλλου, τη συμπεριφορά κάθε γονέα κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα και τη συμμόρφωσή του με τις νόμιμες υποχρεώσεις του, δικαστικές αποφάσεις, εισαγγελικές διατάξεις και προηγούμενες συμφωνίες που είχαν συνάψει με τον άλλο γονέα και αφορούν στο τέκνο”. Τα κριτήρια αυτά αναδεικνύονται από το νομοθέτη και ισχυροποιούνται έναντι άλλων, χωρίς, ωστόσο, να δεσμεύουν το Δικαστήριο, ως προς την ιεράρχηση ή την υιοθέτησή τους, στο σύνολό τους. Το κανονιστικό νόημα της αόριστης νομικής έννοιας υπερτερεί έναντι άλλου έννομου συμφέροντος, κατά την άσκηση της γονικής μέριμνας (λ.χ. του συμφέροντος των γονέων, των απώτερων ανιόντων, τρίτων προσώπων που έρχονται σε επαφή με το παιδί). Γνώμονας για τη σχετική απόφαση του Δικαστηρίου είναι μόνο το συμφέρον του ανήλικου παιδιού, όπως τούτο κρίνεται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση χωριστά, ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κάθε υπόθεσης. Η εξατομικευμένη κρίση συνιστά και εφαρμογή της επιταγής του άρθρου 2 παρ. 1 του Συντάγματος, η οποία αποκλείει τη στερεότυπη αντιμετώπιση, ως προς την αξιολόγηση ατόμων και προσωπικών σχέσεων. Έτσι, κρίσιμα προς τούτο στοιχεία είναι, μεταξύ άλλων, η καταλληλότητα, του ή των, γονέων για την ανάληψη του έργου της διαπαιδαγώγησης και της περίθαλψης του ανηλίκου τέκνου, υπό καθεστώς ηρεμίας και ασφάλειας, καθώς και οι αναπτυχθέντες μέχρι τότε, με ανεπηρέαστη επιλογή, δεσμοί του διαθέτοντος ικανότητα διάκρισης τέκνου με τους γονείς του και τυχόν αδελφούς του, ενώ μεγάλης σημασίας είναι και η, κατά το δυνατό, μικρότερη διατάραξη του μέχρι τούδε τρόπου ζωής του παιδιού, έτσι ώστε να διαφυλαχθεί, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ο ψυχικός και συναισθηματικός κόσμος του, δεδομένου ότι η διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης των γονέων, με συνεπακόλουθο και τη διάσπαση της οικογενειακής συνοχής, έχει ήδη κλονίσει την ψυχική ισορροπία και την αίσθηση ασφάλειας του τέκνου. Η μικρή ηλικία του ανήλικου τέκνου και το φύλο του δεν αποτελούν κυρίαρχο, κατά νόμο, στοιχείο για τον προσδιορισμό του συμφέροντος του ανηλίκου, αναφορικά με την ανάθεση της γονικής μέριμνας ή επιμέλειας στον ένα από τους γονείς του, γιατί η άποψη ότι η γονική μέριμνα των μικρής ηλικίας τέκνων πρέπει να ανατίθεται στη μητέρα τους, λόγω του ότι έχουν ανάγκη της μητρικής στοργής και ιδιαίτερων περιποιήσεων, εξακολουθεί να ισχύει, κατά τις νεότερες ιατρικές, παιδαγωγικές και ψυχολογικές έρευνες, μόνο για την πρώιμη νηπιακή ηλικία, για την οποία αναγνωρίζεται υπεροχή στη μητέρα, ενώ, για το μεταγενέστερο χρόνο, αναγνωρίζεται ο σοβαρός ρόλος του πατέρα στην όλη διαμόρφωση των διαπροσωπικών σχέσεων του τέκνου. Ουσιώδους σημασίας είναι και η επισημαινόμενη στο νόμο ύπαρξη ιδιαίτερου δεσμού του τέκνου προς τον ένα από τους γονείς του και η περί αυτού ρητώς εκφραζόμενη προτίμησή του, την οποία συνεκτιμά το Δικαστήριο, ύστερα και από τη στάθμιση του βαθμού ωριμότητάς του, εφόσον αυτή είναι προϊόν ελεύθερης και ανεπηρέαστης επιλογής του ανηλίκου. Πρέπει, εξάλλου, να λαμβάνεται ιδιαίτερα υπ΄όψη ότι ο ανήλικος, που έχει ακόμη ατελή την ψυχοπνευματική ανάπτυξη και την προσωπικότητά του υπό διαμόρφωση, υπόκειται ευχερώς σε επιδράσεις και υποβολές των γονέων ή άλλων, οι οποίες, έστω και χωρίς επίγνωση γενόμενες, οδηγούν ασφαλώς στο σχηματισμό της μονομερούς διαμόρφωσης και προτίμησης προς τον ένα από τους γονείς, οπότε η προτίμησή του δεν εξυπηρετεί πάντοτε και το βέλτιστο συμφέρον του. Έτσι, υπό το κράτος της κατάστασης αυτής, το συμφέρον του ανηλίκου μπορεί να επιβάλει να συμβιώνει τόσο με τη μητέρα του όσο και με τον πατέρα του και, ακολούθως, εφόσον έτσι προκαλείται η μικρότερη δυνατή διατάραξη του τρόπου ζωής του, να ανατίθεται η άσκηση της επιμέλειας αυτού από κοινού στη μητέρα και τον πατέρα του, δηλαδή, να γίνεται χρονική (ή εναλλασσόμενη) κατανομή αυτής ανάμεσα στους δύο γονείς ενώ και η γονική μέριμνα να ανήκει από κοινού και στους δύο, οι οποίοι θα οφείλουν να φροντίζουν για την ομαλή ανάπτυξη και το καλό του τέκνου τους από κοινού. Η έλλειψη δε συνεργασίας των γονέων δεν πρέπει να συνιστά εμπόδιο επιλογής της χρονικής κατανομής της επιμέλειας. Επίσης, η τυχόν εξάρτηση της χρονικά κατανεμημένης γονικής μέριμνας ή επιμέλειας από τη διάθεση συνεργασίας των γονέων αποδυναμώνει τη συγκεκριμένη λύση, διότι αφήνει τη δυνατότητα στο γονέα, που είναι περισσότερο συναισθηματικά δεμένος με τα παιδιά, να τα επηρεάσει σε βάρος του άλλου γονέα και να επιτύχει, μέσω της άρνησής του να συνεργαστεί για μια τέτοια λύση, το μείζον, ήτοι να ασκεί αυτός αποκλειστικά τη γονική μέριμνα ή επιμέλεια των τέκνων, περιθωριοποιώντας τον άλλο γονέα. Για το σκοπό αυτό, λαμβάνεται υπ΄όψη η προσωπικότητα και η παιδαγωγική καταλληλότητα και υπευθυνότητα κάθε γονέα και συνεκτιμώνται οι συνθήκες κατοικίας και η οικονομική κατάσταση τούτων. (Α.Π. 535/2022, Α.Π. 1186/2021, Α.Π. 426/2021, Α.Π. 1135/2020, Α.Π. 358/2019). Περαιτέρω, αν διαπιστώνεται ότι οι σχέσεις των γονέων έχουν πλήρως αποδομηθεί και ότι οι γονείς δεν πρόκειται να συνεργασθούν στο μέλλον προς το συμφέρον του τέκνου τους, το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίζει την κατανομή της άσκησης της επιμέλειας ή την αποκλειστική ανάθεσή της στον ένα γονέα, υπό την προϋπόθεση ότι με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται αποτελεσματικότερα η αποφυγή συνεχών και γενικευμένων ερίδων και συγκρούσεων μεταξύ των γονέων ή, κατά περίπτωση, η καλύτερη φροντίδα του παιδιού προς το συμφέρον του, η προαγωγή του οποίου πρέπει να είναι το αξιολογικό κριτήριο για τη δικαστική ρύθμιση της γονικής μέριμνας (βλ. Γ. Λέκκα, ό.π., αρ. 452). Η κατανομή αυτή μπορεί να γίνεται με λειτουργικό κριτήριο και να αφορά ορισμένες μόνο από τις εξουσίες της γονικής μέριμνας με την ανάθεση ορισμένων λειτουργιών της (π.χ. επιμέλεια) στον ένα γονέα και των υπόλοιπων (διοίκηση περιουσίας, εκπροσώπηση) στον άλλο ή στην από κοινού άσκηση (λειτουργική κατανομή). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 1532 παρ.2 ΑΚ, περιπτώσεις κακής άσκησης της γονικής μέριμνας συνιστούν μεταξύ άλλων, ιδίως «...β. η διατάραξη της συναισθηματικής σχέσης του τέκνου με τον άλλο γονέα και την οικογένεια του και η με κάθε τρόπο πρόκληση διάρρηξης των σχέσεων του τέκνου με αυτούς...ε. η αδικαιολόγητη άρνηση του γονέα να καταβάλει τη διατροφή που επιδικάστηκε στο τέκνο από το δικαστήριο ή συμφωνήθηκε μεταξύ των γονέων, στ. η καταδίκη του γονέα, με οριστική δικαστική απόφαση, για ενδοοικογενειακή βία... Το δικαστήριο, στις περιπτώσεις του προηγούμενου εδαφίου, δύναται να αφαιρέσει από τον υπαίτιο γονέα την άσκηση της γονικής μέριμνας ή την επιμέλεια, ολικά ή μερικά, και να την αναθέσει αποκλειστικά στον άλλο γονέα, καθώς επίσης να διατάξει κάθε πρόσφορο μέτρο προς διασφάλιση του συμφέροντος του τέκνου...». Η προβλεπόμενη από τις παραπάνω διατάξεις διατάραξη της συναισθηματικής σχέσης του παιδιού με τον άλλο γονέα και την οικογένεια του μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο, ιδίως με πράξεις, παραλείψεις, με λεκτικές επιθέσεις, υποτίμηση του γονέα στα μάτια του παιδιού, με διατύπωση κατηγοριών σε βάρος του γονέα. Η διατάραξη μπορεί να συντελείται ακόμα και χωρίς υπαιτιότητα, λ.χ. ο γονέας ενεργεί χωρίς να αντιλαμβάνεται ή να μπορεί να αντιληφθεί ότι οι πράξεις του διαταράσσουν τη συναισθηματική σχέση του παιδιού με τον άλλο γονέα. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, όχι το κίνητρο. Το πραγματικό της διάταξης του άρθρου 1532 παρ.2 περ.β’ ΑΚ δεν προϋποθέτει υπαιτιότητα και άρα κάθε διατάραξη της συναισθηματικής σχέσης του παιδιού με τον άλλο γονέα εμπίπτει στο πραγματικό της διάταξης. Η διατάραξη μπορεί να συντελείται με εμφανή τρόπο ή με συγκεκαλυμμένο τρόπο (Γ. Λέκκα, Η επιμέλεια του παιδιού κατά τον ΑΚ μετά τον ν. 4800/2021, σελ. 316, 317, παρ. 749). Επίσης, η παράβαση της υποχρέωσης διατροφής του τέκνου, κατόπιν δικαστικής απόφασης, από το γονέα που είναι φορέας και ασκεί τη γονική μέριμνα, συνιστά κακή άσκηση αυτής από μέρους του γονέα και έτσι συνεπάγεται την εφαρμογή γι' αυτόν του άρθρου 1532 ΑΚ. Η καταβολή διατροφής σε χρήμα ή η παροχή αυτής σε είδος αποτελεί περιεχόμενο της επιμέλειας του παιδιού, ειδικότερα δε της φροντίδας που του οφείλεται από τους γονείς (βλ. Γ. Λέκκα, ό.π., σελ. 321, παρ.771 ). Η αφαίρεση της άσκησης της γονικής μέριμνας από τον ένα γονέα λόγω παράβασης των γονικών του καθηκόντων, προϋποθέτει ότι από αυτή τη συγκεκριμένη μορφή της κακής άσκησης της γονικής μέριμνας, δημιουργείται ή επίκειται άμεσος και συγκεκριμένος κίνδυνος βλάβης του τέκνου σε σχέση με τα προσωπικά ή περιουσιακά συμφέροντα του (ΑΠ 1592/2022, ΑΠ 1612/2017, ΑΠ 99/2014, ΑΠ 577/2014, ΑΠ 537/2012 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Ωστόσο, δικαιολογημένη κρίνεται η ανυπαίτια άρνηση του υπόχρεου γονέα (λ.χ. αιφνίδια ασθένεια, αιφνίδια μείωση των αποδοχών του, αιφνίδια απώλεια εργασίας) και έχει ως συνέπεια τη μη εφαρμογή σε βάρος του της διατάξεως του άρθρου 1532 παρ.2 περ.ε’ ΑΚ. Περαιτέρω, η προβλεπόμενη στο ίδιο πιο πάνω άρθρο ως περίπτωση κακής άσκησης της γονικής μέριμνας, ενδοοικογενειακή βία περιλαμβάνει τα αδικήματα που προβλέπονται στον ν. 3500/2006 και στα άρθρα 312, 330 και 333 ПК. Στην έννοια της ενδοοικογενειακής βίας, που αποτελεί απαγορευμένη μορφή άσκησης της γονικής μέριμνας, εντάσσεται κάθε μορφή άσκησης βίας κατά του ανηλίκου, συμπεριλαμβανομένης της ψυχολογικής βίας και της λεκτικής βίας (άρθρο 2 του ν. 3500/2006), καθώς και η άσκηση βίας σε βάρος άλλου προσώπου εντός της οικογένειας (π.χ. του άλλου γονέα) ενώπιον του ανηλίκου (άρθρο 1 παρ.3 εδ.β’ του ν. 3500/2006) (βλ. Γ. Λέκκα, ό.π., σελ. 323, 324, παρ. 780, 781), όχι όμως και η άσκηση βίας σε βάρος τρίτου μέλους της οικογένειας, χωρίς την παρουσία του ανήλικου τέκνου.(ΕφΠειρ.493/2023 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

II. Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 1485, 1486, 1489 και 1493 του ΑΚ προκύπτει ότι, οι γονείς, είτε υπάρχει μεταξύ τους γάμος και συμβιώνουν είτε έχει διακοπεί η συμβίωση τους είτε έχει εκδοθεί διαζύγιο, έχουν κοινή υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους, ακόμα και αν τούτο έχει περιουσία, εφόσον όμως τα εισοδήματα από αυτήν ή το προϊόν της εργασίας του ή άλλα τυχόν εισοδήματα του δεν αρκούν για τη διατροφή του. Το μέτρο της διατροφής προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του τέκνου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για τη συντήρησή του έξοδα και επιπλέον τα έξοδα για την ανατροφή καθώς και την επαγγελματική και την εν γένει εκπαίδευση του (ΑΠ 1020/2021, ΑΠ 416/2007 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), προκαταβάλλεται δε σε χρήμα κάθε μήνα, εκτός αν συντρέχουν ιδιαίτεροι λόγοι να καταβληθεί με άλλο τρόπο. Ως συνθήκες ζωής νοούνται οι συγκεκριμένοι όροι διαβίωσης, που ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία, τον τόπο κατοικίας, την ανάγκη εκπαίδευσης, και την κατάσταση της υγείας του δικαιούχου σε συνδυασμό με την περιουσιακή κατάσταση του υπόχρεου. Εκείνος δε ο γονέας ο οποίος έχει την επιμέλεια του τέκνου μπορεί να συνυπολογίσει καθετί που συνδέεται με την εξαιτίας αυτής πραγματική διάθεση χρημάτων για τις ανάγκες του τέκνου καθώς και άλλες παροχές σε είδος, οι οποίες απορρέουν από τη συνοίκηση, η οποία, κατά κανόνα, συνοδεύει την επιμέλεια. Η αποτίμηση όμως σε κάθε περίπτωση των ιδιαιτέρων φροντίδων και παροχών του γονέα που έχει την επιμέλεια του ανηλίκου τέκνου είναι δυσχερής. Η διαφορά προσδιορίζεται στο προσήκον μέτρο με βάση τις ανάγκες των τέκνων, όπως προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του και περιλαμβάνει όσα είναι αναγκαία για τη συντήρησή του και την επαγγελματική του εκπαίδευση. Κατ’ αρχήν αξιολογούνται τα εισοδήματα των γονέων απ’ οποιαδήποτε πηγή και στη συνέχεια προσδιορίζονται οι ανάγκες του τέκνου. Συνθήκες ζωής νοούνται οι όροι διαβίωσης χωρίς να ικανοποιούνται οι παράλογες αξιώσεις και η σπατάλη χρημάτων (ΑΠ 1020/2021 ΑΠ 1612/2017, ΑΠ 174/2015 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Εξάλλου, η κατά τα άνω υποχρέωση των γονέων προς διατροφή του τέκνου τους, βαρύνει αυτούς, κατά το άρθρο 1489 εδ. 2 ΑΚ, ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Ο εναγόμενος, συνεπώς γονέας, προς καταβολή ολοκλήρου του ποσού της διατροφής, μπορεί να επικαλεστεί κατ’ ένσταση, κατ’ άρθρο 262 ΚΠολΔ, ότι και ο άλλος γονέας έχει την οικονομική δυνατότητα, σε σχέση με τη δική του και σε συνδυασμό με τις λοιπές υποχρεώσεις του, να καλύψει μέρος της ανάλογης διατροφής του ανηλίκου, οπότε, με την απόδειξη της ένστασης αυτής, περιορίζεται η υποχρέωση του εναγόμενου γονέα κατά το ποσό που αντιστοιχεί στην οικονομική δυνατότητα και στη βάση αυτής υποχρέωση συνεισφοράς του άλλου γονέα (ΑΠ 416/2007 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Σε περίπτωση δε μη υποβολής της σχετικής αυτής ένστασης, δεν δύναται το Δικαστήριο να ερευνήσει αυτεπαγγέλτως την οικονομική δυνατότητα του άλλου γονέα και να καταλογίσει, ανάλογα με τις δυνάμεις του κάθε γονέα, το επιδικαστέο σε βάρος του εναγομένου ποσό της διατροφής. Όμως, σε περίπτωση που, σύμφωνα και με τα ανωτέρω εκτιθέμενα, με την αγωγή δεν ζητείται το σύνολο του ποσού, στο οποίο αποτιμώνται οι διατροφικές ανάγκες του δικαιούχου, αλλά μόνο το μέρος το οποίο κατά την άποψη του ενάγοντος πρέπει να βαρύνει τον εναγόμενο γονέα, σε αναλογία προς τις οικονομικές δυνάμεις αυτού και του άλλου γονέα (του εναγόμενου), ο αμυντικός ισχυρισμός ότι η αναλογία αυτή είναι διαφορετική από εκείνη που αναφέρεται στην αγωγή, λειτουργεί ως άρνηση. Τότε, ο συσχετισμός των οικονομικών δυνάμεων των δύο γονέων πρέπει να γίνει από το Δικαστήριο αυτεπαγγέλτως, σύμφωνα προς τα εκατέρωθεν αποδεικνυόμενα πραγματικά περιστατικά και δη ισχυρισμού στα πρακτικά ή τις προτάσεις του εναγόμενου (ΕφΠειρ. 214/2016, ΕφΠατρ. 194/2011 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Με την υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 αγωγή (εφεξής α’αγωγή) η ενάγουσα και ήδη εκκαλούσα εξέθετε ότι με τον εναγόμενο- εφεσίβλητο, τέλεσαν πολιτικό γάμο στις 07.04.2016, από τον οποίο απέκτησαν ένα τέκνο, τον ..., που γεννήθηκε στις 04.05.2017. Ότι η έγγαμη συμβίωσή τους δεν εξελίχθηκε ομαλά και εν τέλει διασπάσθηκε οριστικά, τον Αύγουστο του έτους 2023, έκτοτε δε το ανήλικο διαμένει μαζί της, ενώ δυνάμει της υπ' αριθμόν 5276/2024 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που εκδόθηκε με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, ανατέθηκε σε αυτήν προσωρινά η άσκηση της επιμέλειας του ανηλίκου, ρυθμίσθηκε το δικαίωμα επικοινωνίας του εναγομένου με το ανήλικο και υποχρεώθηκε ο τελευταίος να καταβάλλει προσωρινά, ως συνεισφορά του στην διατροφή του ανηλίκου, το ποσό των 300 ευρώ μηνιαίως. Ότι περαιτέρω, ο εναγόμενος είναι ακατάλληλος για τη διαπαιδαγώγηση και την ανατροφή του ανηλίκου και εν γένει για την επιμέλεια του. Ότι επιπλέον, το ανήλικο τέκνο τους στερείται περιουσιακών στοιχείων, ενώ λόγω της ηλικίας του αδυνατεί να εργασθεί και να διατραφεί από δικά του εισοδήματα. Με βάση το ιστορικό αυτό, ζήτησε : α) να ανατεθεί στην ίδια αποκλειστικά, οριστικά, η άσκηση της επιμέλειας του προσώπου του ανηλίκου τέκνου τους β) να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της καταβάλλει, για λογαριασμό του ανηλίκου, την πρώτη ημέρα έκαστου μηνός, το ποσό των 450 ευρώ, ως συνεισφορά του στη διατροφή αυτού, για χρονικό διάστημα δύο ετών από την επίδοση της αγωγής, με τον νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής κάθε μηνιαίας δόσης γ) να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και δ) να καταδικασθεί ο εναγόμενος στην καταβολή της δικαστικής της δαπάνης. Ακολούθως, ο τελευταίος, άσκησε ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, την υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 αγωγή, (εφεξής β’αγωγή) με την οποία επικαλούμενος τα ίδια πραγματικά περιστατικά, ως προς το γάμο, την απόκτηση του ανηλίκου, το χρόνο διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης και την προσωρινή ρύθμιση της επιμέλειας του ανηλίκου, της επικοινωνίας με αυτό και της διατροφής του δυνάμει της προαναφερόμενης αποφάσεως, ζήτησε να ανατεθεί οριστικά, σε αμφότερους τους διαδίκους η άσκηση της επιμέλειας του προσώπου του ανηλίκου τέκνου τους, με εναλλασσόμενη κατοικία ή με χρονική κατανομή αυτής, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην ένδικη αγωγή. Επίσης, ζήτησε να κηρυχθεί η απόφαση προσωρινώς εκτελεστή και να καταδικαστεί η εναγομένη στα δικαστικά έξοδα του. Επί των ανωτέρω αγωγών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν αντιμωλία των διαδίκων, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, το γάμο και την ελεύθερη συμβίωση, εκδόθηκε, η υπ’ αριθμόν 38325/2025 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία το Δικαστήριο έκρινε: α) την υπό στοιχείο α’αγωγή ως ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 1510, 1511, 1513, 1514, 1518, 1485, 1486, 1489 παρ.2, 1493, 1496, 1498, 1516 εδ.β ΑΚ, 176, 613, 907, 908, 910 παρ.4, 950 ΚΠολΔ, πλην του παρεπόμενου αιτήματος περί κηρύξεως της αποφάσεως προσωρινώς εκτελεστής, αναφορικά με το αίτημα ανάθεσης της επιμέλειας στην ενάγουσα, το οποίο απέρριψε ως μη νόμιμο και β) την υπό στοιχείο β’αγωγή, ως ορισμένη και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 1510, 1511, 1512, 1513, 1514, 1518 ΑΚ, 176, 613, 950 ΚΠολΔ, πλην του παρεπόμενου αιτήματος περί κηρύξεως της αποφάσεως προσωρινώς εκτελεστής, το οποίο απέρριψε ως μη νόμιμο καθ’ό μέρος αφορά την εκτέλεση της διάταξης περί ανάθεσης της επιμέλειας και περαιτέρω δέχθηκε εν μέρει την α’αγωγή, υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλλει στην ενάγουσα, ως συνεισφορά του στην τακτική σε χρήμα διατροφή του ανηλίκου τέκνου των διαδίκων, το ποσό των 250 ευρώ μηνιαίως, για χρονικό διάστημα δύο (2) ετών από την επίδοση της αγωγής, νομιμοτόκως, δέχθηκε την υπό στοιχείο β’αγωγή και ρύθμισε την άσκηση της επιμέλειας του προσώπου του ανηλίκου κατά το σύστημα της χρονικής κατανομής μεταξύ των διαδίκων με εναλλασσόμενη διαμονή, κατά τον τρόπο που όρισε, διέταξε τον εκάστοτε υπόχρεο διάδικο να παραδώσει το τέκνο στον αντίδικο, απαγγέλλοντας σε βάρος του χρηματική ποινή ύψους 200 ευρώ και προσωπική κράτηση διάρκειας ενός (1) μηνός σε περίπτωση μη εκτέλεσης της ως άνω διατάξεως και συμψήφισε τη δικαστική δαπάνη μεταξύ αυτών. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονείται η εκκαλούσα- ενάγουσα-εναγομένη με την υπό κρίση έφεση, για λόγους που ανάγονται σε εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων, επιδιώκοντας να γίνει δεκτή η έφεση να εξαφανισθεί η προσβαλλομένη απόφαση, ν’απορριφθεί η υπό στοιχείο β’ αγωγή και να γίνει εν όλω δεκτή η υπό στοιχείο α’αγωγή.

Με τον πρώτο λόγο της έφεσής της, η εκκαλούσα μέμφεται την προσβαλλομένη απόφαση ότι εσφαλμένα λήφθηκαν υπ’οψη οι προσκομιζόμενες από τον εφεσίβλητο, δύο ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων ... ... του ... και ... ... του ..., καθόσον αυτές λήφθηκαν μη νόμιμα, αφού η ίδια κλήθηκε να παρασταθεί κατά τη λήψη τους την ίδια ημέρα σε δύο διαφορετικές πόλεις που απέχουν χιλιομετρικά μεταξύ τους, γεγονός το οποίο καθιστούσε αδύνατη την παρουσία της και συνεπώς υφίσταται έλλειψη νομίμου κλητεύσεως. Από την παραδεκτή επισκόπηση στο σημείο αυτό της προσβαλλομένης αποφάσεως, των προσκομιζόμενων από τον εφεσίβλητο- εναγόμενο-ενάγοντα ενόρκων βεβαιώσεων και των σχετικών κλήσεων- γνωστοποιήσεων περί λήψης τους, προκύπτουν τα ακόλουθα: Κατόπιν εντολής του εφεσίβλητου, επιδόθηκε στην εκκαλούσα, η από 29.11.2024 κλήση-γνωστοποίηση εξέτασης μαρτύρων, με την οποία της γνωστοποιήθηκε ότι προς απόδειξη-αντίκρουση των συνεκδικαζόμενων υπό κρίση αγωγών, η συζήτηση των οποίων ορίσθηκε μετ’αναβολή για τη δικάσιμο της 10.12.2024, ο εφεσίβλητος θα εξέταζε την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2024 και ώρα 09:30 ενώπιον της δικηγόρου Αθηνών Χ. (AM …) και στην έδρα αυτής στην Αθήνα, επί της οδού ... αριθμ...., την μάρτυρα ... ... του ... και την ίδια ημέρα, ήτοι την Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2024 και ώρα 15.15 θα εξέταζε ενώπιον του δικηγόρου Καστοριάς Ι., στην έδρα αυτού στο …., επί της οδού …. αριθμ...., τον μάρτυρα ... ... του ... (βλ. την από 29.11.2024 κλήση-γνωστοποίηση εξέτασης μαρτύρων και υπ’αριθμ. ….2024 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με έδρα το Πρωτοδικείο Κιλκίς ….). Το πρωτοβάθμιο ωστόσο Δικαστήριο εσφαλμένα έλαβε υπ οψη του τις ως άνω ένορκες βεβαιώσεις, όπως ορθά αντέλεξε και πρωτοδίκως η εκκαλούσα, ισχυρισμό που επαναφέρει με τον πρώτο λόγο εφέσεώς της, καθόσον δεν υπήρξε νόμιμη κλήτευση αυτής, αφού ήταν αδύνατον να παραβρεθεί την ίδια ημέρα, στις 9:30 στην Αθήνα και στις 15:15 στο …, λαμβάνοντας υπ΄όψη το χρόνο που απαιτείται για να ολοκληρωθεί η λήψη της ένορκης βεβαίωσης και ότι η χιλιομετρική απόσταση μεταξύ των δυο πόλεων είναι περί τα 470-480 χιλιόμετρα που απαιτούν οδική διαδρομή, το ελάχιστο 5.30-6 ώρες και δη κατά το μήνα Δεκέμβριο όπου οι καιρικές συνθήκες είναι δυσμενείς στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Η δυνατότητα να εκπροσωπηθεί δια περισσοτέρων πληρεξουσίων δικηγόρων δεν αναιρεί το δικαίωμά της για παράσταση και της ιδίας, η οποία είναι κάτοικος Ευόσμου Θεσσαλονίκης (ΕφΛαρ 212/2001, ΕφΛαρ 94/2016 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Συνεπώς, οι ανωτέρω ένορκες βεβαιώσεις με αριθμ.πρωτ. …………….. των ... ... και ... ... ενώπιον των δικηγόρων Χριστίνας Κορομηνά και Λάλα Ιωάννη-Χρήστου είναι απαράδεκτες και δεν λαμβάνονται υπ΄όψη ελλείψει νομίμου κλητεύσεως, δεκτού γενομένου του πρώτου λόγου εφέσεως.

Από την εκτίμηση των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων, ενός από κάθε πλευρά, που εξετάσθηκαν ενώπιον του ακροατηρίου του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως και από όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν μετ' επικλήσεως οι διάδικοι, τα οποία λαμβάνονται υπ’όψη είτε προς άμεση απόδειξη είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, μεταξύ των οποίων ορισμένα από τα έγγραφα μνημονεύονται ειδικά κατωτέρω, χωρίς ωστόσο να παραλείπεται κάποιο κατά την ουσιαστική διερεύνηση της ένδικης διαφοράς, μεταξύ δε αυτών οι προσκομιζόμενες από τον εφεσίβλητο φωτογραφίες, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητήθηκε (άρθρα 444 παρ. 1 εδ.γ, περ. 448 παρ. 2 και 457 παρ. 4 του ΚΠολΔ,), από τις εκτυπωμένες ψηφιακές φωτογραφίες οθόνης κινητού όπου απεικονίζονται τα μηνύματα (sms) που αντάλλαξαν οι διάδικοι μεταξύ τους (ΕφΠατρ 149/2022, ΕφΑιγ 2/2022, ΕφΑιγ 39/2021 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), από τις ομολογίες των διαδίκων όπως εμπεριέχονται στις νομίμως κατατεθειμένες προτάσεις τους και από τα όσα οι ίδιοι ισχυρίζονται (άρθρα 261, 352, 597 παρ.1 ΚΠολΔ), με την επισήμανση ότι η εκκαλούσα νομίμως επαναφέρει με τις προτάσεις της ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, τους πρωτοδίκως υποβληθέντες με τις προτάσεις της ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου ισχυρισμούς, καίτοι δεν παραπέμπει στις σελίδες αυτών ούτε ενσωματώνει νόμιμα αυτές στις προτάσεις που κατέθεσε, καθ’ο μέρος τα πραγματικά περιστατικά που επικαλείται συγκροτούν τη νομική και ιστορική αιτία του αγωγικού δικαιώματος (ΑΠ 474/2021, ΑΠ 258/2019 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), καθώς και από τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής, που λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπ΄όψη από το Δικαστήριο (άρθρο 336 παρ. 4 ΚΠολΔ), αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Οι διάδικοι τέλεσαν μεταξύ τους πολιτικό γάμο στις 07.04.2016, από τον οποίο απέκτησαν ένα ανήλικο τέκνο, τον ..., που γεννήθηκε στις 04.05.2017. Η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων δεν εξελίχθηκε ομαλά και εν τέλει διασπάσθηκε οριστικά, τον Αύγουστο του έτους 2023, οπότε και η εκκαλούσα μετοίκησε μαζί με το ανήλικο τέκνο από την Ικαρία όπου διέμεναν οι διάδικοι λόγω της μεταθέσεως του εφεσίβλητου, ως υπαξιωματικού του Ελληνικού Στρατού και εγκαταστάθηκαν στην πατρική της οικία στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης. Ο εφεσίβλητος από την πλευρά του, παρέμεινε στην Ικαρία λόγω της υπηρεσίας του, για ένα ακόμη έτος, ήτοι μέχρι τον Αύγουστο του 2024, οπότε και μετατέθηκε, κατόπιν αιτήσεώς του στην Θεσσαλονίκη και πλέον υπηρετεί στο στρατόπεδο «….» στο …., ενώ μίσθωσε διαμέρισμα στο οποίο και διαμένει, στην περιοχή του Ευόσμου Θεσσαλονίκης, προκειμένου να βρίσκεται κοντά στο ανήλικο τέκνο του. Δυνάμει της υπ’αριθμόν 5276/2024 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (διαδικασία ασφαλιστικών μέτρων) που εκδόθηκε επί αντίθετων αιτήσεων των διαδίκων, ανατέθηκε προσωρινά η άσκηση της αποκλειστικής επιμέλειας του ανήλικου τέκνου τους στην εκκαλούσα-μητέρα, υποχρεώθηκε ο εφεσίβλητος-πατέρας να καταβάλλει το ποσό των 300 ευρώ μηνιαίως ως προσωρινή διατροφή του ανηλίκου και ρυθμίσθηκε το δικαίωμα επικοινωνίας του τελευταίου με το ανήλικο. Παρά την έκδοση της ανωτέρω αποφάσεως, οι διάδικοι αδυνατούν μέχρι σήμερα να συνεργαστούν αρμονικά για τη διευθέτηση των θεμάτων που αφορούν το πρόσωπο του ανηλίκου τέκνου τους. Αντιθέτως, και δη κατά το πρόσφατο παρελθόν, έχουν προβεί εκατέρωθεν, σε υποβολή εγκλήσεων. Ειδικότερα, στις 29.04.2024 και ενώ ο εφεσίβλητος ασκούσε το δικαίωμα επικοινωνίας του με το ανήλικο τέκνο του, στην επανειλημμένη προσπάθεια της εκκαλούσας να επικοινωνήσει μαζί του για να ενημερωθεί για την ανταπόκριση του ανηλίκου στην πρώτη αυτή επικοινωνία, ενεργώντας εκδικητικά, απέφευγε να συνεργαστεί μαζί της, να την καθησυχάσει και να της επιτρέψει να έχει ίδια αντίληψη με μία ολιγόχρονη συνομιλία με το παιδί. Για το λόγο αυτό, η εκκαλούσα, μετέβη αυθημερόν στο Α.Τ.... προκειμένου να εκφράσει παράπονα σε βάρος του εφεσίβλητου (βλ. το από 10.05.2024 ακριβές αντίγραφο του Βιβλίου Αδικημάτων Συμβάντων). Ομοίως, στις 10.05.2024 εξέφρασε παράπονα σε βάρος του εφεσίβλητου ενώπιον των αρμόδιων αστυνομικών αρχών για το συνολικό διάστημα της επικοινωνίας του με το ανήλικο τέκνο τους κατά τις εορτές του Πάσχα (βλ. το από 14.05.2024 ακριβές αντίγραφο από το Βιβλίο Αδικημάτων Συμβάντων). Έκτοτε, ο εφεσίβλητος δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με το τέκνο του και για το λόγο αυτό υπέβαλε σε βάρος της εκκαλούσας, στις 14.05.2024 και στις 27.05.2024, εγκλήσεις για παραβίαση του άρθρου 169 А ПК (βλ. τα από 31.07.2024 και 30.05.2024 αντίγραφα από το Βιβλίο Αδικημάτων Συμβάντων). Ακολούθως, με την από 12.06.2024 εξώδικη δήλωσή του, που επιδόθηκε στην εκκαλούσα αυθημερόν, την ενημέρωσε ότι θα έχει άδεια από την υπηρεσία του, από τις 14.06.2024 έως και τις 16.06.2024 και την κάλεσε να του παραδώσει το τέκνο τους έξωθεν της οικίας της, την Παρασκευή στις 14.06.2024 και ώρα 12:00 μεσημβρινή. Η εκκαλούσα σε απάντηση της δηλώσεως αυτής, του επέδωσε αυθημερόν, ήτοι στις 12.06.2024, εξώδικη δήλωση, με την οποία του γνωστοποιούσε ότι η επικοινωνία δεν δύναται να πραγματοποιηθεί, διότι τις ίδιες ημέρες είχε προγραμματίσει ολιγοήμερες διακοπές με το τέκνο τους. Η επικοινωνία του εφεσίβλητου με το παιδί δεν πραγματοποιήθηκε ούτε την 1η.07.2024, ημέρα κατά την οποία είχε ορισθεί η άσκηση του σχετικού δικαιώματος του με την προαναφερόμενη απόφαση, για χρονικό διάστημα δέκα ημερών, καθόσον η τελευταία του δήλωσε ότι το ανήλικο τέκνο τους δεν επιθυμεί να τον ακολουθήσει, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί φραστικό επεισόδιο μεταξύ των διαδίκων και εν συνεχεία ο εφεσίβλητος να υποβάλλει, αυθημερόν, σε βάρος της εκκαλούσας, έγκληση για το αδίκημα της παραβίασης δικαστικής αποφάσεως (βλ. το από 05.07.2024 ακριβές αντίγραφο από το Βιβλίο Αδικημάτων Συμβάντων), ενώ επανέλαβε την υποβολή αντίστοιχων εγκλήσεων στις 03.07.2024, στις 05.07.2024, στις 08.07.2024 και στις 29.07.2024. Ακολούθως, επέδωσε στην εκκαλούσα, την από 16.08.2024 εξώδική δήλωσή του, με την οποία της ζητούσε να του παραδώσει το ανήλικο τέκνο τους, την 17η Αυγούστου 2024 και ώρα 10:30 πμ. προκειμένου να ασκήσει το δικαίωμα επικοινωνίας μαζί του, όπως ορίσθηκε με την ως άνω απόφαση. Δεδομένου όμως ότι δεν είχε ενημερώσει εγκαίρως την εν διαστάσει σύζυγό του ότι είχε μετατεθεί από 09.08.2024 στη Θεσσαλονίκη, η τελευταία, εφόσον σύμφωνα με το διατακτικό της αποφάσεως, η επικοινωνία του με το ανήλικο, κατά το διάστημα της διαμονής του στην Ικαρία, είχε οριστεί κατά την περίοδο των θερινών διακοπών από 1 Ιουλίου έως και 10 Ιουλίου, κατά την ημέρα επίδοσης της ως άνω εξώδικης δήλωσης, απουσίαζε σε ολιγοήμερες διακοπές με το τέκνο τους. Για το λόγο αυτό του αντιπρότεινε, μέσω της πληρεξούσιας δικηγόρου της, με το από 19.08.2024 μήνυμα ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, με το οποίο αφού εξηγήθηκαν οι λόγοι που καθιστούσαν αδύνατη την πραγματοποίηση της επικοινωνίας στον χρόνο που ζητούσε, να παραλάβει το τέκνο τους, ώστε να ασκήσει το δικαίωμα της επικοινωνίας του μαζί του, μετά την επάνοδό αυτής και του τέκνου τους στη Θεσσαλονίκη και δη στις 22.08.2024. Πράγματι ο εφεσίβλητος, στις 22.08.2024, μετέβη στην οικία της εκκαλούσας για να παραλάβει το τέκνο, ωστόσο αυτό αρνήθηκε. Ο εφεσίβλητος, θεωρώντας ότι η άρνηση αυτή του τέκνου του είναι αποτέλεσμα μεθόδευσης της εν διαστάσει συζύγου του, υπέβαλε την ίδια ημέρα έγκληση, για το αδίκημα της παραβίασης δικαστικής αποφάσεως (βλ. το από 20.08.2024 ακριβές αντίγραφο από το Δελτίο Αδικημάτων- Συμβάντων του AT,...). Παρόμοιο περιστατικό και υποβολή εκατέρωθεν εγκλήσεων έλαβε χώρα μεταξύ των διαδίκων και την 11 η.09.2024, κατά τον αγιασμό έναρξης του σχολικού έτους, στο δημοτικό σχολείο που φοιτά ο ανήλικος, ο οποίος αρνήθηκε να ακολουθήσει τον πατέρα του, με αποτέλεσμα να λάβει χώρα εκ νέου φραστικό επεισόδιο μεταξύ των διαδίκων παρουσία και του ανηλίκου, και να ακολουθήσει υποβολή εκατέρωθεν εγκλήσεων για τα αδικήματα της παραβίασης δικαστικής αποφάσεως (σε βάρος της εκκαλούσας) και ενδοοικογενειακής απειλής (σε βάρος του εφεσίβλητου). Δυνάμει της υπ’αριθμόν 266/13.09.2024 αποφάσεως του Τριμελούς Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης, ο εφεσίβλητος κρίθηκε αθώος του ως άνω αδικήματος. Κατόπιν των ανωτέρω, ασκήθηκαν από τους διαδίκους, οι υπ’αριθμ.εκθ.κατ. ΓΑΚ/ΕΑΚ .../2024 και ΓΑΚ/ΕΑΚ .../2024 αντίθετες αιτήσεις, περί μεταρρύθμισης της υπ’αριθμόν 5276/2024 αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων. Επί των ως άνω αιτήσεων, εκδόθηκε η υπ’αριθμόν 13299/2024 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που απέρριψε αυτές ως ουσία αβάσιμες. Μετά από αίτηση της μητέρας εκδόθηκε σχετική παραγγελία της Εισαγγελέως Ανηλίκων Θεσσαλονίκης, και διενεργήθηκε κοινωνική έκθεση για τη διαγνωστική εκτίμηση των αναγκών του ανηλίκου και της οικογένειας του. Σύμφωνα, με την από 25.09.2024 έκθεση των κοινωνικών λειτουργών, ...και …, ο ανήλικος, ..., ανέφερε ότι δεν του λείπει ο πατέρας του, ότι τον φοβάται και ότι περνάει καλά στην οικία που διαμένει με τη μητέρα του. Πλέον, από τον Οκτώβριο του έτους 2024 και κατόπιν πραγματοποίησης συνεδριών με παιδοψυχολόγο, οι διάδικοι προσπαθούν να παραμερίσουν τις αντιπαλότητες μεταξύ τους και να τηρήσουν την υπ' αριθμόν 5276/2024 απόφαση, γεγονός το οποίο επιτυγχάνουν κατά το πλείστον, με τη θετική ανταπόκριση του ανηλίκου, οι όποιες δε διαφωνίες δημιουργούνται, όπως αυτές εκτίθενται από την εκκαλούσα στην έφεσή της (διάθεση κατάλληλου ρουχισμού του ανηλίκου, αδυναμία επικοινωνίας λόγω αναγκών της υπηρεσίας του εφεσίβλητου, ψυχαγωγία, μελέτη μαθημάτων κλπ), δεν έχουν καταλήξει σε ανταλλαγή εξωδίκων και εγκλήσεων και κατά την κρίση του Δικαστηρίου, είναι ήσσονος σημασίας κατά κύριο λόγο και δύνανται να επιλύονται συναινετικά, δίχως να δημιουργούνται έριδες. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι, αμφότεροι οι διάδικοι, τρέφουν βαθιά αισθήματα αγάπης για το ανήλικο, το οποίο φροντίζουν με ιδιαίτερη στοργή, αφοσίωση και τρυφερότητα, επιδεικνύοντας αμέριστο ενδιαφέρον, είναι δε ικανοί και άξιοι να το διαπαιδαγωγήσουν με τις ορθές ηθικές αρχές. Όσον αφορά ειδικότερα τη μητέρα, διαμένει μαζί με το ανήλικο από τη διακοπή της έγγαμης συμβίωσης με τον πατέρα, τον Αύγουστο του έτους 2023, στην πατρική της οικία και ασκεί άριστα το γονεϊκό της καθήκον, το δε ανήλικο είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο μαζί της. Ομοίως ωστόσο ικανός, για ν’αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού, κρίνεται και ο πατέρας, ο οποίος εκδηλώνει την αγάπη του προς αυτό, επιδεικνύοντας ειλικρινή διάθεση να συμμετέχει ενεργά και σταθερά στη ζωή του και να ενδυναμώσει τον συναισθηματικό τους δεσμό. Για το λόγο δε αυτό, από την αρχή της διακοπής της έγγαμης συμβίωσης με την εκκαλούσα, μετέβαινε τακτικά από την Ικαρία όπου διέμενε, στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να επικοινωνήσει με το τέκνο του, ενώ αιτήθηκε τη μετάθεσή του στη Θεσσαλονίκη, παρόλο που είχε ως αποτέλεσμα την μείωση των αποδοχών του λόγω απώλειας του επιδόματος παραμεθορίου και μίσθωσε διαμέρισμα στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, πλησίον της κατοικίας όπου διαμένει το τέκνο του και βρίσκεται το σχολείο που φοιτά, προσαρμόζοντας τη ζωή και την καθημερινότητα του στις ανάγκες και στη ζωή του παιδιού, καίτοι θα μπορούσε να επιλέξει την επιστροφή του στην Ξάνθη, όπου κατοικούν οι γονείς του. Κατά την επικοινωνία του Δικαστηρίου με το ανήλικο, προέκυψε ότι είναι ένα παιδί έξυπνο, ώριμο και αναθρεμμένο με ορθές αρχές και αξίες, γεγονός που καταδεικνύει την καταλληλότητα των γονέων του και δη της μητέρας μετά τη διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης, για τη διαπαιδαγώγησή του. Είναι σαφώς θλιμμένο ένεκα της διαμορφωθείσας κατάστασης στην οικογένεια, έχει αναπτύξει ισχυρότερο ψυχικό και συναισθηματικό δεσμό με τη μητέρα του, παράλληλα όμως επιθυμεί την επαφή και επικοινωνία με τον πατέρα του, με τον οποίο όπως δήλωσε ασχολούνται από κοινού με δραστηριότητες (πχ. ψάρεμα κλπ), και όπως έγινε αντιληπτό από το Δικαστήριο περνούν ποιοτικό χρόνο μαζί, δίχως να τρέφει κανένα αίσθημα φόβου ως προς αυτόν. Περαιτέρω, από την ίδια επικοινωνία προέκυψε ότι εισπράττει αγάπη, τρυφερότητα, στοργή και ειλικρινές ενδιαφέρον από αμφότερους τους γονείς του. Είναι βέβαια γεγονός ότι οι σχέσεις των διαδίκων είναι τεταμένες, λιγότερο ωστόσο από το παρελθόν, αρκετές φορές αδυνατούν να συνεννοηθούν ακόμη και για τα καθημερινά πρακτικά θέματα επιμέλειας, ωστόσο ουδόλως αποδείχθηκε έστω και ένδειξη ενδοοικογενειακής βίας, τόσο μεταξύ των διαδίκων, όσο και προς το τέκνο, η όποια δε λεκτική διένεξη των διαδίκων μεταξύ τους, εντάσσεται εντός των ανεκτών ορίων, με μεμονωμένα και ελάχιστα περιστατικά παρουσία του ανηλίκου, τα οποία, με προσπάθεια ειδικά της μητέρας και παιδοψυχολόγου, έχουν ασθενήσει και θα εξαλειφθούν από τη μνήμη του. Η αδυναμία ωστόσο των γονέων να επικοινωνήσουν πλήρως αρμονικά μεταξύ τους, δεν τους καθιστά ανίκανους να αναλάβουν το γονεϊκό καθήκον, ο καθένας χωριστά και δε συντρέχει κανένας λόγος για την αποκλειστική ανάθεση σε έναν από αυτούς, αντίθετα θα πρέπει η γονική μέριμνα του ανηλίκου ν’ασκείται από κοινού, όπως προβλέπεται άλλωστε και υπό τις ισχύουσες διατάξεις του ΑΚ. Η ισόχρονη παρουσία αμφοτέρων των γονέων στη ζωή του ανηλίκου τέκνου κρίνεται σημαντική, καθόσον συμβάλλει στην ομαλή ψυχοσωματική του ανάπτυξη. Με γνώμονα πάντοτε το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, ενόψει των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών, το Δικαστήριο κρίνει ότι προσφορότερη λύση, αποτελεί η χρονική κατανομή της επιμέλειας με εναλλακτική κατοικία, καθόσον θα ενταχθεί στη ζωή του ανηλίκου και ο πατέρας του, όπως επιτάσσει το συμφέρον του και τα τρέχοντα και απλά ζητήματα που ανακύπτουν κατά τη διάρκεια διαμονής του με έκαστο εκ των γονέων, θα αντιμετωπίζονται από τον ίδιο το γονέα με τον οποίο θα διαμένει, ως έχων το σχετικό καθήκον στο διάστημα αυτό. Η λύση αυτή κρίνεται προσφορότερη, ενόψει των τεταμένων εισέτι σχέσεων των διαδίκων, που καθιστά ιδιαίτερα δυσχερή τη δεδομένη χρονική στιγμή, την ταυτόχρονη άσκηση συνεπιμέλειας του ανηλίκου, ακόμη και για τα απλά ζητήματα (π.χ. ένα ταξίδι, μία κοινωνική συναναστροφή κλπ). Η ρύθμιση αυτή είναι απολύτως εφικτή, λόγω των προειρημένων συνθηκών και καταστάσεων και της εύκολης και ασφαλούς πρόσβασης του ανηλίκου και στις δύο χωριστές κατοικίες, οι οποίες βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση μεταξύ τους και από αυτές στο σχολείο και τις λοιπές εξωσχολικές δραστηριότητες. Ωστόσο, όταν πρόκειται να ληφθεί απόφαση για σημαντικά ζητήματα που αφορούν τα οριζόμενα στη διάταξη του άρθρου 1519 ΑΚ (ζητήματα θρησκεύματος, υγείας, εκτός από τα επείγοντα και εντελώς τρέχοντα, εκπαίδευσης που επιδρούν αποφασιστικά στο μέλλον του, μεταξύ αυτών η επιλογή του σχολείου φοίτησης ή η άσκηση εξωσχολικών δραστηριοτήτων κλπ) θα λαμβάνονται από τους δύο γονείς από κοινού. Σε περίπτωση δε διαφωνίας τους ως προς αυτά ή αδυναμίας άσκησης, τυγχάνουν εφαρμοστέες οι διατάξεις των άρθρων 1510 και 1512 ΑΚ. Άλλωστε, οι ίδιοι έχουν πλήρη συνείδηση του γονεϊκού τους ρόλου και ασκούν προσηκόντως τα καθήκοντα που τους επιβάλλονται και απορρέουν από την ιδιότητά τους αυτή και επιτελούν το έργο τους πρόθυμα και αγόγγυστα, ανταποκρινόμενοι με στοργή και υπομονή, στις υλικές και συναισθηματικές ανάγκες του ανηλίκου τέκνου τους, ενώ και οι ίδιοι, ως υπεύθυνοι άνθρωποι με υψηλό μορφωτικό επίπεδο (στρατιωτικός, εκπαιδευτικός αντίστοιχα), έχουν ευπρεπή συμπεριφορά και συγκροτημένο χαρακτήρα, λόγω δε της προσωπικότητάς τους και της παιδαγωγικής καταλληλότητας τους, ως γονέων (ΑΠ 1393/2017, ΑΠ 317/2015, ΑΠ 957/2007 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), παρέχουν τα εχέγγυα, για την ανατροφή και διαπαιδαγώγηση του ανηλίκου. Λαμβάνοντας δε υπ’όψη τ’ ανωτέρω, το τέκνο θα πρέπει να διαμένει με τη μητέρα του από την 1 η έως την 16η ημέρα έκαστου μηνός και με τον πατέρα του από την 17η έως την τελευταία ημέρα έκαστου μηνός. Ο πατέρας θα παραλαμβάνει το τέκνο από την οικία της μητέρας, η οποία θα του το παραδίδει την 16η ημέρα κάθε μήνα και ώρα 20.00 μ.μ και θα το επιστρέφει στην ως άνω οικία της μητέρας, την τελευταία ημέρα κάθε μήνα και ώρα 20.00 μ.μ, όπου θα το παραλαμβάνει η ίδια και θα αναλαμβάνει την επιμέλεια του. Το πρόγραμμα αυτό θα ακολουθείται κυκλικά για όλο το μήνα και κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών και των διακοπών των Χριστουγέννων και του Πάσχα, εκτός αν οι διάδικοι συμφωνήσουν, με σχετική έγγραφη συμφωνία, σε διαφορετικό τρόπο ρύθμισης, μόνο κατά τη διάρκεια των παραπάνω εορτών ή τυχόν άλλων αργιών και των θερινών διακοπών. Ο γονέας που δεν θα ασκεί την επιμέλεια στο διάστημα που την άσκησή της θα έχει ο άλλος γονέας, θα επικοινωνεί με το τέκνο ως εξής: α) δια ζώσης, κάθε Τρίτη και Πέμπτη, από ώρα 18:00 μ.μ έως ώρα 20:00 μ.μ. Ο γονέας αυτός θα παραλαμβάνει και θα παραδίδει το τέκνο στην οικία του έτερου γονέα κατά τις παραπάνω ημέρες και ώρες β) τηλεφωνικά ή με βιντεοκλήση, καθημερινά, πλην των ανωτέρω ημερών που θα επικοινωνεί δια ζώσης, μεταξύ των ωρών 20.00 μ.μ έως 21.00 μ.μ. Επίσης, σε περίπτωση που ο πατέρας αδυνατεί λόγω της υπηρεσίας του ως στρατιωτικός, να ανταποκριθεί προσωρινά στην άσκηση του γονεϊκού καθήκοντος κατά το ορισθέν ως άνω χρονικό διάστημα ή κάποιες ημέρες ή ώρες αυτού, θα ενημερώνει προηγούμενως, άμεσα, μέσω γραπτού τηλεφωνικού μηνύματος τη μητέρα, η οποία θα αναλαμβάνει αποκλειστικά για το διάστημα της προσωρινής απουσίας του, την άσκηση της επιμέλειας του ανηλίκου. Σημειώνεται ότι, οι γονείς πρέπει να μην παρεμποδίζουν, αντίθετα να επιδιώκουν την επικοινωνία του τέκνου με τον γονέα με τον οποίο δε θα διαμένει, καθόσον η καλλιέργεια αρνητικών συναισθημάτων, ικανών να οδηγήσουν στην άρνηση της επικοινωνίας από τον ανήλικο, αποτελεί κακή άσκηση της γονικής μέριμνας και μπορεί να επιφέρει τις προβλεπόμενες στη διάταξη του άρθρου 1532 ΑΚ συνέπειες. Με την παραπάνω χρονική κατανομή της επιμέλειας μεταξύ των γονέων, κρίνεται ότι θα τους δοθεί η ευκαιρία να στοχεύσουν στο βέλτιστο συμφέρον του ανηλίκου τέκνου τους και να συνεργασθούν στο ζήτημα της ανατροφής του παιδιού, απαλύνοντας τις μεταξύ τους διαφορές. Η χρονική κατανομή της επιμέλειας, με τη μορφή της εναλλασσόμενης άσκησής της ανά δεκαπενθήμερο, κρίνεται ότι είναι ο προσφορότερος για την υπό κρίση περίπτωση τρόπος άσκησης της επιμέλειας, διότι εξασφαλίζει, κατ’αρχήν την ηρεμία, σταθερότητα και παραμονή του παιδιού στο ίδιο περιβάλλον για περισσότερο χρόνο, αλλά και τη συμμετοχή και των δύο γονέων εξίσου στην ανατροφή του και ενισχύει τους δεσμούς του με αμφότερους τους γονείς του, περιορίζοντας έτσι τις αναπόφευκτα δυσμενείς επιπτώσεις που προκαλεί η διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης στην ψυχολογία και την εν γένει προσωπικότητά του. Με τον τρόπο δε αυτό, εκτιμάται ότι θα αποκατασταθεί το απαραίτητο κλίμα γαλήνης, ηρεμίας, σταθερότητας και ασφάλειας, που είναι αναγκαίο για την απρόσκοπτη εξέλιξη της συνολικής διαδικασίας ολοκληρώσεως της προσωπικότητας του ανηλίκου, το οποίο κατά τον παρόντα χρόνο καθιστά ιδιαίτερα δυσχερή, την ταυτόχρονη συνεπιμέλεια επί όλων των ζητημάτων. Σε κάθε δε περίπτωση, ουδείς εμποδίζει τους διαδίκους γονείς να επανακαθορίσουν στο μέλλον τη συμπεριφορά τους και, χωρίς δικαστική παρέμβαση να συνεργαστούν με ωριμότητα, υπευθυνότητα και διαλλακτικότητα για την από κοινού άσκηση της επιμέλειας του τέκνου τους. Τέλος, διευκρινίζεται ότι στην προκειμένη περίπτωση της χρονικά κατανεμημένης επιμέλειας δεν υφίσταται κοινή επιμέλεια (συναπόφαση και σύμπραξη) αλλά μερική επιμέλεια και από τους δύο γονείς. Τούτο σημαίνει ότι κάθε γονέας αποφασίζει μόνος του για το χρονικό διάστημα που του έχει ανατεθεί. Είναι αυτονόητο όπως προεκτέθηκε, ότι για τα ζητήματα του άρθρου 1519 παρ.1 ΑΚ, οι σχετικές αποφάσεις λαμβάνονται από κοινού από αμφότερους τους γονείς. Επισημαίνεται ακόμη ότι προς αποφυγή του κινδύνου έκθεσης του τέκνου τους σε εκ διαμέτρου διαφορετικές γονεϊκές επιλογές, με συνακόλουθο κίνδυνο εκατέρωθεν αναίρεσης των γονεϊκών επιλογών, ακύρωσης των γονεϊκών προτύπων, δημιουργίας σύγχυσης, αναστάτωσης και ανασφάλειας στο τέκνο, αμφότεροι οι διάδικοι οφείλουν να τηρούν το ήδη υφιστάμενο σχολικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα των εξωσχολικών δραστηριοτήτων του ανηλίκου τέκνου. Με βάση τ’ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, η εκκαλουμένη απόφαση που δέχθηκε τη συνεπιμέλεια μεταξύ των γονέων με χρονική κατανομή με εναλλασσόμενη κατοικία, ορθώς μεν έκρινε ως προς τη συνεπιμέλεια με χρονική κατανομή και εναλλασσόμενη κατοικία, ωστόσο ο τρόπος που καθορίσθηκε, ήτοι η εναλλασσόμενη διαμονή ανά εβδομάδα και ανά τακτά χρονικά διαστήματα όπως όρισε, κρίνεται εσφαλμένη, καθόσον διαταράσσει την ψυχική και σωματική ηρεμία του παιδιού, το οποίο έχει ανάγκη από ένα σταθερό περιβάλλον που εξασφαλίζεται με τον ανωτέρω τρόπο, κατά το δυνατόν, δεδομένων των συνθηκών.

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι το ανήλικο τέκνο των διαδίκων, …. γεννήθηκε στις 04.05.2017. Δεν έχει εισοδήματα από περιουσία ή οποιαδήποτε άλλη πηγή, λόγω, δε της ανηλικότητάς του δεν δύναται να εργαστεί και συνεπώς, δικαιούται να λαμβάνει διατροφή σε χρήμα, προκαταβαλλόμενη κατά μήνα από τους γονείς του, οι οποίοι ενέχονται ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνάμεις, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1486 παρ. 2 και 1489 παρ. 2 ΑΚ. Ο ανήλικος, ..., κατά το σχολικό έτος 2024-2025 φοιτούσε στην Β’τάξη δημόσιου δημοτικού σχολείου, στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης και κατά το σχολικό έτος 2025-2026 φοιτά στην Γ’τάξη του ιδίου σχολείου. Παρακολουθεί μαθήματα κολύμβησης έναντι διδάκτρων 40 ευρώ μηνιαίως, καθώς και μαθήματα αγγλικής γλώσσας, τα οποία του παραδίδει η μητέρα του, για τα οποία θα απαιτούνταν το ποσό των 80-100 ευρώ μηνιαίως, για την εκμάθηση με ιδιαίτερα μαθήματα από τρίτο καθηγητή. Η εκκαλούσα διατείνεται ότι απαιτείται το ποσό των 50 για κάθε συμμετοχή του ανηλίκου σε αγώνες κολύμβησης, το οποίο θα αυξηθεί μελλοντικά στο ποσό των 200 ευρώ, δαπάνη η οποία δεν αποδείχθηκε με μόνη την κατάθεση του μάρτυρος της εκκαλούσας, η οποία τυγχάνει αόριστη ως προς το σημείο αυτό, καθόσον δεν ενισχύεται από κάποιο έγγραφο αποδεικτικό στοιχείο. Περαιτέρω, μετά τη διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης των διαδίκων και πριν την έναρξη της τακτικής επικοινωνίας με τον πατέρα, πραγματοποίησε για χρονικό διάστημα που δεν αποδείχθηκε, μία φορά την εβδομάδα, συνεδρίες με παιδοψυχολόγο, για τις οποίες απαιτούνταν το ποσό των 50 ευρώ για έκαστη, ωστόσο δεν αποδείχθηκε ότι συνέχισε αυτές για όλο το κρίσιμο διάστημα της αιτούμενης διατροφής. Άλλωστε, όπως αποδείχθηκε, έχει επιτευχθεί ο στόχος για τον οποίο διενεργήθηκαν, ήτοι η επικοινωνία με τον πατέρα. Το ανήλικο δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και οι ιατροφαρμακευτικές δαπάνες του καλύπτονται σχεδόν πλήρως από τον ασφαλιστικό φορέα των γονέων του, στον οποίο είναι έμμεσα ασφαλισμένο. Οι λοιπές δαπάνες διαβίωσής του είναι οι συνήθεις δαπάνες των ανηλίκων τέκνων της ηλικίας του, της ίδιας οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης των γονέων του. Ο εφεσίβλητος πατέρας, είναι μόνιμος υπαξιωματικός του ελληνικού στρατού και από 09.08.2024 υπηρετεί στη Θεσσαλονίκη, στο στρατόπεδο «…» (….). Οι μηνιαίες τακτικές αποδοχές από την εργασία του ανέρχονται στο ποσό των 1.276,01 ευρώ. Ο ίδιος διαμένει σε διαμέρισμα στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει μισθώσει, καταβάλλοντας ως μηνιαίο μίσθωμα, το ποσό των 400 ευρώ, ενώ επιβαρύνεται και με τις λοιπές λειτουργικές δαπάνες της οικίας αυτής. Περαιτέρω, έχει την ψιλή κυριότητα ενός διαμερίσματος, εμβαδού 57 τμ, οικοδομής, που βρίσκεται στην Ξάνθη, το οποίο δεν του αποφέρει εισοδήματα, καθώς σε αυτό διαμένει η επικαρπώτρια μητέρα του. Επιπλέον, στην πατρική του περιουσία ανήκει ένα αγροτεμάχιο που βρίσκεται στην Κομοτηνή, στη θέση «…, καθώς και ένα διαμέρισμα, εμβαδού 27 τμ, της ιδίας ως άνω οικοδομής στην Ξάνθη, τα οποία όμως κατά τον κρίσιμο χρόνο δεν του αποφέρουν εισοδήματα, καθώς, μετά το θάνατο του πατρός του, τα εκμεταλλεύεται η μητέρα του. Τέλος, είναι κύριος ενός ΙΧΕ αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής.. τύπου ..., 1600CC, έτους κυκλοφορίας 2016, το οποίο χρησιμοποιεί για τις ανάγκες των μετακινήσεών του, καθώς και μίας μοτοσικλέτας, εργοστασίου κατασκευής ..., τύπου ..., έτους κυκλοφορίας 2005. Άλλη περιουσία ή εισοδήματα από άλλη πηγή δεν αποδείχθηκε ότι έχει ο εφεσίβλητο, ενώ δεν αντιμετωπίζει άλλες ιδιαίτερες δαπάνες πλην των συνήθων για τη διατροφή και τη συντήρησή του, ούτε έχει άλλες υποχρεώσεις προς τρίτους, πλην της υποχρέωσης διατροφής του ως άνω ανηλίκου τέκνου του. Η εκκαλούσα από την πλευρά της, τυγχάνει καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας και εργάζεται σε δύο ιδιωτικά νηπιαγωγεία στη Θεσσαλονίκη με καθεστώς μερικής απασχόλησης και συγκεκριμένα, έξι ώρες συνολικά την εβδομάδα, ενώ παραδίδει μαθήματα και σε επαγγελματική σχολή του ΟΑΕΔ (ΕΠΑΣ) στο …. Το εισοδήματα που αποκερδαίνει από την εργασία της ανέρχεται στο ποσό των 450 ευρώ περίπου μηνιαίως, όπως τούτο επιβεβαιώθηκε και από τον μάρτυρα απόδειξης, πατέρα της, κατά την εξέτασή του ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου. Κατά τους θερινούς μήνες τα εισοδήματα της μειώνονται, καθόσον δεν πραγματοποιούνται, ως επί τω πλείστω, μαθήματα, από τον Αύγουστο δε του έτους 2025 , μέχρι το Φεβρουάριο του έτους 2026 ελάμβανε επίδομα ανεργίας, ύψους 590 ευρώ μηνιαίως. Ο εφεσίβλητος ισχυρίζεται ότι η εκκαλούσα παραδίδει και ιδιαίτερα μαθήματα αγγλικής γλώσσας, και τα συνολικά εισοδήματα της ανέρχονται στο ποσό των 1.000 ευρώ τουλάχιστον μηνιαίως, ισχυρισμός ο οποίος ουδόλως αποδείχθηκε από την κατάθεση της μάρτυρός του, η οποία, όπως κατέθεσε, δεν γνωρίζει ουδέν σχετικό με τα εισοδήματα της εκκαλούσας, αλλά ούτε και αποδείχθηκε από κάποιο άλλο στοιχείο. Διαμένει με το ανήλικο τέκνο της στην κατοικία των γονέων της και συνεπώς δεν επιβαρύνεται με δαπάνες στέγασης, πλην όμως βαρύνεται, κατά την αναλογία της, με τις λειτουργικές δαπάνες της εν λόγω οικίας. Επιπλέον, είναι κυρία ενός ΙΧΕ αυτοκινήτου, εργοστασίου κατασκευής Chevrolet τύπου Matiz. 1000 κυβικών, έτους κυκλοφορίας 2009. το οποίο και χρησιμοποιεί για τις μετακινήσεις της. Με βάση τις προαναφερόμενες οικονομικές δυνατότητες των δύο γονέων και τις ανάγκες του ανηλίκου τέκνου τους, όπως αυτές προκύπτουν από τις πιο πάνω συνθήκες της ζωής του, η διατροφή που αυτό δικαιούται έναντι και των δύο γονέων του, η οποία περιλαμβάνει όλα όσα είναι αναγκαία για την συντήρησή του και επιπλέον τα έξοδα για την ανατροφή και την εν γένει εκπαίδευσή του, ανέρχεται μηνιαίως, στο ποσό των 450 ευρώ. Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνεται η παροχή στέγης, η προκύπτουσα επιβάρυνση των λειτουργικών εξόδων των κατοικιών των γονέων του με τους οποίους θα διαμένει κατά τα ανωτέρω εκτιθέμενα, ενώ συνυπολογίζονται και οι αποτιμώμενες σε χρήμα, συναφείς με την περιποίηση και φροντίδα του προσώπου του υπηρεσίες, των οποίων έχει ανάγκη για την ανατροφή του. Μετά ταύτα, για τον προσδιορισμό της συνεισφοράς που βαρύνει τους γονείς του ανηλίκου πρέπει να γίνει αναγωγή της οικονομικής δυνατότητας έκαστου γονέα στο σύνολο των εισοδημάτων τους. Έτσι, ο εφεσίβλητος πατέρας του πρέπει, με βάση την προαναφερθείσα οικονομική δυνατότητά του και την προσωπική κατάστασή του, συσχετιζόμενη με την αντίστοιχη οικονομική δυνατότητα και την προσωπική κατάσταση της εκκαλούσας μητέρας του, να καταβάλει: α) το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ, από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής (17.06.2024), μέχρι τη δημοσίευση της παρούσας (30.04.2026), χρονικό διάστημα κατά το οποίο η συνεισφορά του πατέρα θα πρέπει να είναι υψηλότερη, εφόσον η μητέρα ασκούσε την αποκλειστική επιμέλεια του ανηλίκου, δυνάμει της υπ’αριθμόν 5276/2024 αποφάσεως ασφαλιστικών μέτρων, αφού η πρωτόδικη απόφαση δεν περιείχε διάταξη περί προσωρινής εκτελεστότητας ως προς την καταψηφιστική διάταξη παράδοσης του τέκνου και δεν εκτελέσθηκε, και β) το ποσό των εκατόν ογδόντα (180) ευρώ από την επομένη της δημοσίευσης της παρούσας μέχρι τη συμπλήρωση διετίας από την επίδοση της αγωγής (17.06.2026), λαμβάνοντας υπ΄όψη ότι κατά τις ημέρες που ο πατέρας θα έχει την επιμέλεια του ανηλίκου και το τελευταίο θα διαμένει στην κατοικία του, ο ίδιος ο πατέρας οφείλει να καλύπτει απευθείας τις καταναλωτικές δαπάνες διαβίωσης του ανηλίκου (λ.χ. δαπάνες διατροφής, ψυχαγωγίας, μετακίνησης κλπ,), τα ποσά δε αυτά με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής έκαστης δόσης μέχρι ολοσχερούς εξοφλήσεως. Το υπόλοιπο ποσό της διατροφής του βαρύνει τη μητέρα του με την παροχή σε χρήμα, από το προαναφερόμενο εισόδημά της και με την προσφορά των προσωπικών της υπηρεσιών στην ανατροφή του και των λοιπών, συνδεόμενων με τη συνοίκησή του, παροχών, ως έχουσα, κατά νόμο, αναλόγως των δυνατοτήτων της, υποχρέωση διατροφής. Σημειωτέον ότι όταν αποδίδεται στην εκκαλούμενη απόφαση η πλημμέλεια της εσφαλμένης εκτίμησης των αποδείξεων, το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, λόγω του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης (άρθρο 522 ΚΠολΔ), είναι υποχρεωμένο να κρίνει την ορθότητα του διατακτικού της εκκαλούμενης απόφασης μετά από καθολική εκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης και όχι μόνο βάσει των μερικότερων παραπόνων του εκκαλούντος, που συνδέονται με αυτή, τούτο δε επανεκτιμά εξ υπαρχής την ουσία της υπόθεσης και κρίνει την ορθότητα του διατακτικού (ΑΠ 202/2019, ΑΠ 574/2018, ΑΠ 738/2013, ΑΠ 1213/2013, ΑΠ 104/2013, ΑΠ 1608/2008 δημοσίευση ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 356/2002 ΠειρΝομ 2002 139). Συνακόλουθα, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη απόφαση έκρινε ότι θα πρέπει να ρυθμισθεί η συνεπιμέλεια με χρονική κατανομή και εναλλασσόμενη κατοικία κατά τον τρόπο που όρισε και ότι ο εφεσίβλητος πρέπει να καταβάλει ως συνεισφορά στη μηνιαία διατροφή του ανηλίκου το ποσό των 250 ευρώ μηνιαίως, από την επίδοση της αγωγής και για χρονικό διάστημα δύο (2) ετών, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις, όπως βάσιμα διατείνεται η εκκαλούσα, με τον δεύτερο και τρίτο λόγο εφέσεώς της, που εκτιμώνται ως ενιαίος λόγος, ο οποίος θα πρέπει να γίνει δεκτός. Κατ’ακολουθία των ανωτέρω, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος εφέσεως προς έρευνα, θα πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση, να εξαφανισθεί η προσβαλλομένη απόφαση, μη αρκούμενης της αντικατάστασης της αιτιολογίας ως προς το κεφάλαιο περί συνεπιμέλειας καθόσον μεταβάλλεται το διατακτικό της εκκαλουμένης, να κρατηθούν προς συνεκδίκαση οι υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 και .../2024, να γίνει εν μέρει δεκτή η α’ αγωγή και εν όλω δεκτή η β’αγωγή, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό. Περαιτέρω, πρέπει, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 613, 950 ΚΠολΔ, να απαγγελθούν ποινές εμμέσου εκτελέσεως (χρηματική ποινή και προσωπική κράτηση) για την περίπτωση παραβίασης των διατάξεων περί απόδοσης και παράδοσης του τέκνου . Τέλος, τα δικαστικά έξοδα πρέπει να συμψηφιστούν μεταξύ των διαδίκων, λόγω της συγγενικής σχέσης των διαδίκων κατ’άρθρο 179 ΚΠολΔ, ττλην των όσων έχουν προκαταβληθεί, κατ’άρθρο 173 τταρ.4 ΚΠολΔ και να διαταχθεί η επιστροφή του παράβολου ασκήσεως της εφέσεως στην εκκαλούσα, ως αχρεωστήτως καταβληθέν (άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ)..

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων, την υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2025 έφεση κατά της υπ’αριθμόν 38325/2025 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από την οικογένεια, τον γάμο και την ελεύθερη συμβίωση.

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά και ουσιαστικά την έφεση.

ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την προσβαλλομένη απόφαση.

ΚΡΑΤΕΙ και ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ τις υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 και .../2024 αγωγές.

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 αγωγή. ΔΕΧΕΤΑΙ την υπ’αριθμ.εκθ.κατ. .../2024 αγωγή.

ΡΥΘΜΙΖΕΙ την άσκηση της επιμέλειας του προσώπου του ανηλίκου τέκνου των διαδίκων ... που γεννήθηκε στις 04.05.2017, κατά το σύστημα της χρονικής κατανομής με εναλλασσόμενη κατοικία ως εξής:

Α. Η μητέρα θα ασκεί η ίδια αποκλειστικά, την επιμέλεια του προσώπου του ανηλίκου τέκνου των διαδίκων ..., από την 1η ημέρα έκαστου μηνός έως ώρα 20.00 μ.μ της 16ης ημέρας έκαστου μηνός. Ο πατέρας θα ασκεί ο ίδιος αποκλειστικά, την επιμέλεια του προσώπου του ανηλίκου τέκνου του, από την 16η ημέρα έκαστου μηνός και ώρα 20.00 μ.μ έως την τελευταία ημέρα έκαστου μηνός και ώρα 20.00 μ.μ., οπότε θα αναλαμβάνει η μητέρα την επιμέλεια. Ο πατέρας θα παραλαμβάνει το τέκνο από την οικία της μητέρας, η οποία θα του το παραδίδει και θα το επιστρέφει στην ως άνω οικία της μητέρας, όπου θα το παραλαμβάνει η ίδια, κατά τους ανωτέρω χρόνους. Το πρόγραμμα αυτό θα ακολουθείται κυκλικά για όλο το μήνα και κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών και των διακοπών των Χριστουγέννων και του Πάσχα, εκτός αν οι διάδικοι συμφωνήσουν, με σχετική έγγραφη συμφωνία, σε διαφορετικό τρόπο ρύθμισης, μόνο κατά τη διάρκεια των παραπάνω εορτών ή τυχόν άλλων αργιών και των θερινών διακοπών.

Β. Ό γονέας που δεν θα ασκεί την επιμέλεια στο διάστημα που την άσκησή της θα έχει ο άλλος γονέας, θα επικοινωνεί με το τέκνο ως εξής: α) δια ζώσης, κάθε Τρίτη και Πέμπτη, από ώρα 18:00 μ.μ έως ώρα 20:00 μ.μ. Ο γονέας αυτός θα παραλαμβάνει και θα παραδίδει το τέκνο στην οικία του έτερου γονέα κατά τις παραπάνω ημέρες και ώρες.

Γ. έκαστος γονέας, τηλεφωνικά ή με βιντεοκλήση, καθημερινά, πλην των ανωτέρω ημερών που θα επικοινωνεί δια ζώσης, μεταξύ των ωρών 20.00 μ.μ έως 21.00 μ.μ.

Δ. Σε περίπτωση που ο πατέρας αδυνατεί λόγω της υπηρεσίας του ως στρατιωτικός, να ανταποκριθεί προσωρινά στην άσκηση του γονεϊκού καθήκοντος κατά το ορισθέν ως άνω χρονικό διάστημα ή κάποιες ημέρες ή ώρες αυτού, θα ενημερώνει προηγουμένως, άμεσα, μέσω γραπτού τηλεφωνικού μηνύματος τη μητέρα, η οποία θα αναλαμβάνει αποκλειστικά για το διάστημα της προσωρινής απουσίας του, την άσκηση της επιμέλειας του ανηλίκου

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ τον εκάστοτε υπόχρεο διάδικο να παραδώσει στον αντίδικό του, το τέκνο τους κατά τους αναφερόμενους ανωτέρω χρόνους και τόπους.

ΑΠΑΓΓΕΛΕΙ σε βάρος έκαστου υπόχρεου διαδίκου και υπέρ του αντιδίκου του, χρηματική ποινή διακοσίων (200) ευρώ και προσωπική κράτηση διάρκειας ενός (1) μηνός για κάθε παράβαση της ανωτέρω διατάξεως.

ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ τον πατέρα να καταβάλλει στην μητέρα, για λογαριασμό του ανηλίκου τέκνου τους ..., ως συνεισφορά του στην τακτική διατροφή αυτού, το πρώτο πενθήμερο έκαστου μηνός: α) το ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ, από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής (17.06.2024), μέχρι τη δημοσίευση της παρούσας (30.04.2026) και β) το ποσό των εκατόν ογδόντα (180) ευρώ από την επομένη της δημοσίευσης της παρούσας (30.04.2026) μέχρι τη συμπλήρωση διετίας από την επίδοση της αγωγής (17.06.2026), με το νόμιμο τόκο από την καθυστέρηση καταβολής έκαστης δόσης μέχρι ολοσχερούς εξοφλήσεως.

ΣΥΜΨΗΦΙΖΕΙ τη δικαστική δαπάνη μεταξύ των διαδίκων για αμφότερους τους βαθμούς δικαιοδοσίας, πλην των όσων έχουν προκαταβληθεί, κατ’άρθρο 173 παρ.4 ΚΠολΔ.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή του παράβολου ασκήσεως της εφέσεως που αναγράφεται στην πράξη κατάθεσης, ποσού εκατό (100) ευρώ, στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, στη Θεσσαλονίκη, στις 30 Απριλίου 2026, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξούσιων δικηγόρων τους, με την παρουσία της γραμματέως Ευδοκίας Ράμτσιου.

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ