ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΤΜΗΜΑ Α΄

ΑΡΙΘΜΟΣ 690/2026

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από την Δικαστή Δέσποινα Σχοινοποιού, Εφέτη, που όρισε η Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης του Εφετείου Θεσσαλονίκης και την Γραμματέα Ξανθίππη Μουράτη.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριο του στις 17 Οκτωβρίου 2025, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

A' ΕΦΕΣΗ (αρ.καταθ. .../2025)

ΤΗΣ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑΣ-ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ: …., κατοίκου …. Θεσσαλονίκης με Α.Φ.Μ. …., η οποία παραστάθηκε στο Δικαστήριο διά της πληρεξούσιας δικηγόρου της Άλκηστης Χαρπαντίδου (Α.Μ. Δ.Σ…..), που κατέθεσε δήλωση, κατ' άρθρ. 242 παρ.2 ΚΠολΔ, και προκατέθεσε προτάσεις.

ΤΟΥ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΟΥ-ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ: ... ... του ..., κατοίκου ... Θεσσαλονίκης με Α.Φ.Μ. …., ο οποίος παραστάθηκε στο Δικαστήριο δια της πληρεξούσιας του δικηγόρου Σοφίας Σκούρα (Α.Μ. Δ.Σ.Θ.....), που κατέθεσε προτάσεις.

B' ΕΦΕΣΗ (αρ.καταθ. ...2025)

ΤΟΥ ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΟΣ-ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ: ... ... του ..., κατοίκου ... Θεσσαλονίκης με Α.Φ.Μ. ..., ο οποίος παραστάθηκε στο Δικαστήριο δια της πληρεξούσιας του δικηγόρου Σοφίας Σκούρα (Α.Μ. Δ.Σ….. ….), που κατέθεσε προτάσεις.

ΤΗΣ ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ-ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ: …., κατοίκου ... Θεσσαλονίκης με Α.Φ.Μ. …., η οποία παραστάθηκε στο Δικαστήριο διά της πληρεξούσιας δικηγόρου της Άλκηστης Χαρπαντίδου (Α.Μ. Δ.Σ….), που κατέθεσε δήλωση, κατ' άρθρ. 242 παρ.2 ΚΠολΔ, και προκατέθεσε προτάσεις.

Ο ενάγων, με την από 20-5-2023 αγωγή του, με αριθμό κατάθεσης .../2023, απευθυνόμενος προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σ' αυτήν. Μετά την παρέλευση των θεσπιζόμενων στο νόμο προθεσμιών και το κλείσιμο του φακέλου δικογραφίας, που σχηματίστηκε με την κατάθεσή της προσδιορίσθηκε, με πράξη του Προέδρου του Τριμελούς Συμβουλίου Διεύθυνσης του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, για την δικάσιμο της 27-5-2024, εγγραφόμενη στο οικείο πινάκιο Ν.ΤΑΚ-ΜΟΝ (Α)-…. με α/α 1 εγγραφή, η οποία ίσχυε ως κλήτευση όλων των διαδίκων. Ακολούθως το ανωτέρω Δικαστήριο, δικάζοντας κατ ’ αντιμωλία των διαδίκων (τακτική διαδικασία), εξέδωσε, την με αριθμό 2245/2025 οριστική απόφασή του, η οποία δέχθηκε, εν μέρει, την ως άνω αγωγή, ως βάσιμη κατ‘ουσία. Την οριστική αυτή απόφαση προσέβαλαν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου: 1) η εναγομένη και ήδη εκκαλούσα, με την από 13.3.2025 και με αριθμ. καταθ. .../13-3- 2025 έφεσή της την οποία κατέθεσε στη Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με αριθμ. καταθ. .../13-3-2025 και 2) ο ενάγων και ήδη εκκαλών, με την από 20.3.2025 και με αριθμ. καταθ. ...11-7-2025 έφεσή του, την οποία κατέθεσε στη Γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με αριθμ. καταθ. .../20-3- 2025, ζητώντας, αμφότεροι, να γίνουν δεκτές για τους λόγους που αναφέρονται σ' αυτές.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ στο ακροατήριο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε νόμιμα με τη σειρά της από το σχετικό πινάκιο, παραστάθηκε η πληρεξούσια δικηγόρος του ενάγοντος-εκκαλούντος-εφεσίβλητου και ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και στις προτάσεις, που κατέθεσε, η, δε, πληρεξούσια δικηγόρος της εναγομένης-εκκαλούσας- εφεσίβλητης δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, αλλά κατέθεσε μονομερή δήλωση, που έγινε σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, και προκατέθεσε προτάσεις.

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Φέρονται ενώπιον του Δικαστηρίου προς συζήτηση: 1) η από 13.3.2025 (αρ. κατ. ενδίκου μέσου .../13-3-2025) έφεση της εναγομένης και 2) η από 20.3.2025 (αρ. κατ. ενδίκου μέσου ...11-7-2025) έφεση του ενάγοντος, της από 20-5-2023 και με αριθμ. καταθ. .../2023 αγωγής. Οι εφέσεις αυτές στρεφόμενες κατά της ίδιας οριστικής απόφασης με αριθμ. 2245/2025, και υπαγόμενες στο ίδιο είδος διαδικασίας (τακτική διαδικασία), πρέπει να ενωθούν και να συνεκδικασθούν, λόγω προφανούς μεταξύ τους συνάφειας και προς διευκόλυνση της διεξαγωγής της δίκης και μείωσης των εξόδων (άρθρα 33 και 246 ΚΠολΔ).

Περαιτέρω, αμφότερες οι ανωτέρω αντίθετες εφέσεις κατά της με αριθμ. 2245/2025 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατ'αντιμωλία των διαδίκων, κατά την τακτική διαδικασία, όπως δεν αμφισβητείται, έχουν ασκηθεί νομοτύπως (άρθρα 495 παρ. 1, 511, 513, 516, 517 εδ. α' και 520 ΚΠολΔ) και εμπροθέσμως η μεν έφεση, με αριθμ. καταθ. ...11-7-2025, προ πάσης επιδόσεως της εκκαλουμένης (άρθρο 518 παρ. 2 ΚΠολΔ), εντός διετίας από τη δημοσίευση της εκκαλουμένης (5-2- 2025), δεδομένου ότι από την επισκόπηση του φακέλου της δικογραφίας δεν προκύπτει, ούτε άλλωστε επικαλούνται οι διάδικοι, ότι επιδόθηκε στον εκκαλούντα-ενάγοντα η εκκαλουμένη, η, δε, έφεση, με αριθμ. καταθ. .../13-3-2025, μέσα στην προθεσμία, που προβλέπει το άρθρο 518 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., εφόσον η εκκαλουμένη απόφαση επιδόθηκε στην εκκαλούσα- εναγομένη στις 21.2.2025 και η έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του εκδόσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Δικαστηρίου στις 13.3.2025 (άρθρ.19 περ.2 και 511, 513 παρ.ΐβ, 516 παρ.1, και 517 ΚΠολΔ). Επίσης αμφότεροι οι εκκαλούντες έχουν καταθέσει, για το παραδεκτό των εφέσεών τους το νόμιμο παράβολο, κατ' άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, όπως τροποποιήθηκε με το Ν.4055/2012 (βλ. σχετική επισημείωση από την αρμόδια γραμματέα επί των δικογράφων των εφέσεων). Πρέπει, επομένως, οι εφέσεις αυτές να γίνουν τυπικά δεκτές και να εξεταστούν περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων τους κατά την ¡δια διαδικασία (άρθρ. 533 παρ.1 ΚΠολΔ), και κατά το μέρος, που μεταβιβάζονται οι υποθέσεις με τις εφέσεις στο δευτεροβάθμιο αυτό Δικαστήριο (άρθρο 522 ΚΠολΔ).

Με την, από 20-5-2023, αγωγή του ο ενάγων εκθέτει ότι η εναγομένη είναι πρώην σύζυγος τους και ότι ο γάμος τους έχει λυθεί με οριστική απόφαση, μη εισέτι τελεσίδικη. Ότι κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου τους τηρούνταν στην Τράπεζα ... ο με αριθμ. ...κοινός τραπεζικός λογαριασμός ταμιευτηρίου, του οποίου ήταν αμφότεροι συνδικαιούχοι. Ότι τα χρήματα του λογαριασμού ανήκαν σε αμφότερους από κοινού και προέρχονταν από αποταμιεύσεις τους είτε από την εργασία τους είτε από δωρεές τρίτων κτλ. Ότι μετά τη διάσπαση της έγγαμης σχέσης τους, η εναγομένη προέβη σε διαδοχικές αναλήψεις χρημάτων, όπως ειδικότερα περιγράφονται στην αγωγή, χωρίς εντολή και συναίνεση ή έγκριση του ενάγοντα, το δε σύνολο του χρηματικού υπολοίπου του κοινού λογαριασμού ύψους 59.315, 49 ευρώ, τοποθέτησε σταδιακά σε λογαριασμό με δικαιούχο την ίδια και τη θυγατέρα τους και ότι αρνείται μέχρι σήμερα να αποδώσει (επιστρέφει) στον ενάγοντα, ως πραγματικού δικαιούχου το ήμισυ των χρημάτων των οποίων είναι δικαιούχος. Ότι, εκτός από το χρηματικό ποσό που ήταν κατατεθειμένο στην Τράπεζα ..., ο ενάγων με την τέως σύζυγό του διατηρούσαν κοινές αποταμιεύσεις και στην άλλοτε οικογενειακή τους στέγη, συνολικού ύψους 40.000 ευρώ, τις οποίες οικειοποιήθηκε εξ ολοκλήρου, χωρίς να του αποδώσει το ήμισυ αυτών που του ανήκαν. Ότι η συμπεριφορά αυτή της εναγομένης, συνιστά αδικοπραξία και προσβολή της προσωπικότητάς του και ότι υπέστη ηθική βλάβη για την οποία δικαιούται επιπλέον χρηματική ικανοποίηση. Με βάση το ανωτέρω ιστορικό, ζητεί να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει, με απόφαση που θα κηρυχθεί προσωρινά εκτελεστή, το συνολικό ποσό των 54.657, 74 ευρώ που αναλύεται στο ποσό των 29.657, 74 ευρώ που αντιστοιχεί στην άνευ δικαιώματος της ανάληψη του εν λόγω ποσού από τον επίδικο κοινό τραπεζικό λογαριασμό, στο ποσό των 20.000 ευρώ που αντιστοιχεί στο ήμισυ του χρηματικού ποσού, που τηρούσαν αμφότεροι στην άλλοτε οικογενειακή στέγη και το ποσό των 5.000 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης του, με το νόμιμο τόκο υπερημερίας από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την πλήρη εξόφληση, καθώς και να επιβληθούν σε βάρος της τα δικαστικά έξοδά του.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, δικάζοντας κατ ’ αντιμωλία των διαδίκων, εξέδωσε την εκκαλουμένη, με αριθμό 2245/2025, οριστική απόφασή του, η οποία, αφού έκρινε επαρκώς ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, κατά τα ειδικότερα διαλαμβανόμενα στην εκκαλουμένη, ακολούθως δέχθηκε, εν μέρει, την αγωγή, ως βάσιμη κατ'ουσίαν και υποχρέωσε την εναγομένη να καταβάλλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των είκοσι εννέα χιλιάδων εξακοσίων πενήντα επτά ευρώ και εβδομήντα τεσσάρων λεπτών (29.657,74 €), με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την εξόφληση. Κατά της αποφάσεως αυτής παραπονούνται αμφότεροι οι διάδικοι (ενάγων και εναγομένη), για τους λόγους που αναφέρουν στις ένδικες εφέσεις τους, οι οποίοι ανάγονται σε εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και σε πλημμελή εκτίμηση των αποδείξεων, και ζητούν 1) η εναγομένη να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη, να απορριφθεί καθ ' ολοκληρία η αγωγή και να καταδικασθεί ο εφεσίβλητος στα δικαστικά της έξοδα, αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας και 2) ο ενάγων, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη, κατά τα εκκληθέντα κεφάλαιά της να γίνει δεκτή καθ' ολοκληρία η αγωγή του και να καταδικασθεί η εφεσίβλητη στα δικαστικά του έξοδα αμφοτέρων των βαθμών δικαιοδοσίας.

Κατά το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117, πρέπει να περιέχει α) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκηση της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, β) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και γ) ορισμένο αίτημα. Αν λείπουν τα στοιχεία αυτά, το δικόγραφο της αγωγής είναι αόριστο και, επομένως απορριπτέα ως απαράδεκτο. Σκοπός της διατάξεως του άρθρου 216 ΚπολΔ είναι να δώσει στον, μεν, εναγόμενο την ευχέρεια να αντιμετωπίσει το δικόγραφο της αγωγής, στο, δε, Δικαστήριο τη δυνατότητα να τάξει το προσήκον θέμα αποδείξεως. Δηλαδή, η αγωγή πρέπει να περιέχει τα παραγωγικά του επίδικου δικαιώματος συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά. Αντικείμενο, δε, της διαφοράς μπορεί να είναι ενσώματο πράγμα, δικαίωμα είτε έννομη σχέση, τη διάγνωση της οποίας ζητά ο ενάγων, ήτοι το αιτούμενο από το διάδικο περιεχόμενο του διατακτικού της δικαστικής αποφάσεως. Ο ορισμός αυτός του αντικειμένου της διαφοράς πρέπει να συμπληρωθεί και με τα πραγματικά γεγονότα. Έτσι, αντικείμενο της δίκης αποτελεί το αίτημα, όχι όπως προβάλλεται αφηρημένα, αλλά, όπως αυτό συγκεκριμενοποιείται από τα πραγματικά γεγονότα, που το θεμελιώνουν. Εξάλλου, το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων, όπως τα επικαλείται ο ενάγων για τη συγκρότηση του αξιούμενου δικαιώματος του και όχι όπως τα δέχεται τελικά το Δικαστήριο.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 1 και 2 εδ. α' και β' του Ν. 5638/1932 "περί καταθέσεως σε κοινό λογαριασμό", όπως το πρώτο αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1 του N. 951/1971 και διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 124 περ. Δ' στοιχ. α' του ΝΔ 118/1973, σε συνδυασμό με το άρθρο 2 παρ. 1 του ΝΔ 17-7/13-8-1923 "περί ειδικών διατάξεων επί ανωνύμων εταιριών", 117 ΕισΝΑΚ και 19 παρ. 4 του N. 1969/1991, συνδυασμένες με εκείνες των άρθρων 489, 491, 822 και 830 ΑΚ, συνάγεται ότι η σύμβαση καταθέσεως χρημάτων σε τράπεζα, ανεξάρτητα αν γίνεται υπέρ του καταθέτη ή τρίτου ή σε κοινό λογαριασμό, ενόψει του ότι αποσκοπεί στην ασφαλή φύλαξη των χρημάτων, προς την οποία και δεν αντιτίθεται η συνομολόγηση του συνηθισμένου για τραπεζικές εργασίες τόκου, καταρτίζεται με την εκ μέρους του καταθέτη μεταβίβαση της κυριότητας του κατά τη σύναψή της καταβαλλόμενου από αυτόν χρηματικού ποσού, ως πρώτης τμηματικής παροχής του, προς την τράπεζα, ατύπως (re), η οποία έκτοτε με την παράδοση γίνεται κυρία των χρημάτων (άρθρο 1034 ΑΚ), πλην όμως έχει ευθεία υποχρέωση να τα καταβάλει στο δικαιούχο όταν της ζητηθεί. Η λειτουργία ωστόσο της συμβάσεως αυτής καθιδρύει συνήθως μία σχέση διαρκούς και πολλές φορές καθημερινής συνεργασίας μεταξύ των συμβαλλομένων. Η εκτέλεσή της δηλαδή γίνεται συνήθως όχι με μία καταβολή και ανάληψη του ποσού αυτής, αλλά με πολυάριθμες τμηματικές τέτοιες, που προσδιορίζονται εκάστοτε από τη βούληση του καταθέτη. Εξάλλου, χρηματική κατάθεση σε τράπεζα και σε κοινό λογαριασμό είναι εκείνη που γίνεται στο όνομα δύο ή περισσοτέρων και περιέχει τον όρο ότι του λογαριασμού αυτού μπορεί να κάνει χρήση ολικώς ή μερικώς, χωρίς τη σύμπραξη των λοιπών, είτε ένας, είτε μερικοί, είτε όλοι μαζί οι δικαιούχοι (ΑΠ 1122/2005 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Για την εγκυρότητα της καταθέσεως δεν απαιτείται να γίνει αυτή από κοινού από όλους τους δικαιούχους, αλλά μπορεί να καταρτισθεί από μερικούς ή και από έναν δικαιούχο, ακόμη και από τρίτο πρόσωπο μη δικαιούχο. Και τούτο διότι από τη γραμματική διατύπωση των ανωτέρω διατάξεων, αλλά και την τελολογική ερμηνεία τους την τραπεζική πρακτική και την ταχύτητα των συναλλαγών, δεν απαιτείται κοινή εμφάνιση και δήλωση των καταθετών και δικαιούχων, δηλαδή σύμπραξή τους ενώπιον της τράπεζας. Εξάλλου, χαρακτηριστική είναι η αναφορά του όρου "δικαιούχοι” και όχι "καταθέτες" στη διατύπωση των παραπάνω διατάξεων. Παράλληλα, η σύμβαση κατάθεσης σε κοινό λογαριασμό αποτελεί και μια ιδιόμορφη σύμβαση υπέρ τρίτου και μάλιστα γνήσια. Από την πιο πάνω σύμβαση τρίτος μη συμβαλλόμενος αποκτά ευθεία ενοχική αξίωση κατά του δότη της υπόσχεσης (άρθρο 411 ΑΚ), αλλά ταυτόχρονα και ο συμβαλλόμενος καταθέτης έχει δικαίωμα να απαιτήσει την παροχή από το δότη της υπόσχεσης-τράπεζα για τον εαυτό του. Δημιουργείται δηλαδή ένας συνδυασμός ενεργητικής εις ολόκληρον ενοχής και γνήσιας σύμβασης υπέρ τρίτου, μία sui generis συμβατική ενοχή, επιτρεπτή σύμφωνα με την ελευθερία των συναλλαγών και την αυτονομία της ιδιωτικής βούλησης. Παράγεται μεταξύ του καταθέτη και του τρίτου αφενός και του δέκτη της καταθέσεως νομικού προσώπου αφετέρου, ενεργητική εις ολόκληρο ενοχή, υπό την έννοια των άρθρων 489 έως 493 του ΑΚ, συνάγεται δε σαφώς από τη διάταξη του άρθρου 493 του ΑΚ, κατά το οποίο, μεταξύ τους οι περισσότεροι δανειστές έχουν δικαίωμα σε ίσα μέρη, εκτός αν προκύπτει κάτι άλλο από τη σχέση, συνδυαζόμενο με το άρθρο 491 παρ. 1 εδ. α' του ίδιου Κώδικα, ότι σε περίπτωση αναλήψεως ολόκληρου του ποσού της χρηματικής καταθέσεως από τον ένα μόνο δικαιούχο, αποσβέννυται μεν έναντι του δέκτη της καταθέσεως η απαίτηση και ως προς τον άλλο, μη αναλαβόντα δανειστή, αποκτά όμως ο δανειστής αυτός απαίτηση εκ του νόμου, έναντι του αναλαβόντος, για καταβολή σε αυτόν ποσού ίσου προς το μισό του αναληφθέντος ισόποσου της καταθέσεως εκτός αν από τη μεταξύ τους εσωτερική σχέση προκύπτει άλλη αναλογία ή δικαίωμα στο σύνολο του ποσού της καταθέσεως ή έλλειψη δικαιώματος αναγωγής εξαίρεση της οποίας το βάρος της επικλήσεως και αποδείξεως έχει ο διάδικος, ο οποίος προβάλλει περιστατικά που θεμελιώνουν το ως άνω εξαιρετικό δικαίωμα (ΑΠ 877/2008, ΑΠ 1031/2003, ΑΠ 855/2002, ΑΠ 1563/2000 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Εξάλλου, εκείνος από τους δικαιούχους που απέσυρε τα χρήματα μιας τέτοιας καταθέσεως καθίσταται κύριος αυτών και δεν δια πράττει υπεξαίρεση σε βάρος των λοιπών, και κατ' επέκταση αδικοπραξία, γιατί τα χρήματα δεν είναι ξένα προς αυτόν που τα απέσυρε. Είναι δε αδιάφορο αν τα κατατεθέντα χρήματα ανήκουν σε όλους ή σε μερικούς μόνο από τους δικαιούχους (ΑΠ 1128/2017, ΑΠ 529/2015 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Περαιτέρω, η εσωτερική σχέση μεταξύ περισσοτέρων συνδικαιούχων του κοινού λογαριασμού αποτελεί το λόγο, για τον οποίο συνάπτεται η σύμβαση κατάθεσης σε κοινό λογαριασμό. Η εσωτερική αυτή σχέση όμως δεν επηρεάζει το κύρος της εξωτερικής σχέσης μεταξύ της τράπεζας και των συνδικαιούχων. Η σχέση μεταξύ των περισσοτέρων συνδικαιούχων του κοινού λογαριασμού μπορεί να είναι επαχθής ή χαριστική. Η εσωτερική σχέση είναι επαχθής, όταν οι συνδικαιούχοι συνδέονται μεταξύ τους με εταιρεία ή με σύμβαση δανείου ή εντολής βάσει της οποίας ο εντολέας ορίζει άλλον ως συνδικαιούχο, αναθέτοντας του, απλώς προς διευκόλυνσή του, να προβαίνει σε ορισμένες ενέργειες σχετικές με την κίνηση του λογαριασμού, και τα χρήματα, τα οποία έχει καταθέσει σ' αυτόν. Κατ' αντιδιαστολή, η εσωτερική σχέση είναι χαριστική όταν μεταξύ τους οι συνδικαιούχοι συνδέονται με σύμβαση δωρεάς εν ζωή ή αιτία θανάτου, με κληροδοσία ή άλλη χαριστική επίδοση εν ζωή ή αιτία θανάτου. Η εσωτερική σχέση μεταξύ των συνδικαιούχων καθορίζει και το μεταξύ τους δικαίωμα αναγωγής (ΑΠ 539/1992 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Δικαίωμα υπάρχει κατά συνδικαιούχου του κοινού λογαριασμού, ο οποίος έλαβε ολόκληρο ή μέρος του υπολοίπου της κατάθεσης μεγαλύτερο της αναλογίας που του αντιστοιχούσε με βάση την εσωτερική σχέση. Δεν αποκλείεται η εσωτερική σχέση να προβλέπει ότι δεν υπάρχει δικαίωμα αναγωγής μεταξύ των συνδικαιούχων (ΑΠ 540/1998 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Στην περίπτωση, κατά την οποία μεταξύ των συνδικαιούχων του κοινού λογαριασμού δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί ιδιαίτερη εσωτερική σχέση αναφορικά με το δικαίωμα αναγωγής πρέπει να εφαρμοσθεί η διάταξη του άρθρου 493 ΑΚ, η οποία θεμελιώνει μια εκ του νόμου εσωτερική μεταξύ των συνδικαιούχων σχέση ως εκ των έσω αντανάκλαση της ενεργητικής εις ολόκληρον ενοχής. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που η εσωτερική σχέση δεν προβλέπει τα μερίδια μεταξύ των συνδικαιούχων. Στις περιπτώσεις αυτές οι συνδικαιούχοι έχουν δικαίωμα σε ίσα μέρη (ΑΠ 1001/2012 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Εν προκειμένω, η εκκαλούσα - εναγομένη, παραπονείται με τον πρώτο (Io) από τους λόγους της έφεσής της, για εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου από την εκκαλουμένη, επαναφέροντας τον πρωτοδίκως προβληθέντα ισχυρισμό της, περί αοριστίας του δικογράφου της αγωγής ισχυριζόμενη, ειδικότερα, ότι η αγωγή πάσχει αοριστία, διότι ο ενάγων αναφέρει σε αυτήν μόνο τις ημερομηνίες, κατά τις οποίες έλαβε χώρα η μεταφορά των χρημάτων, που η εναγομένη συνομολόγησε, ενώ ουδόλως διαλαμβάνει στην αγωγή του τον τρόπο και τα ποσά, που ο ίδιος εισέφερε από τότε, που ο τελευταίος κατέστη συνδικαιούχος του λογαριασμού, μετά από πρωτοβουλία της εναγομένης αλλά ούτε και την πηγή προέλευσης των χρημάτων, που φέρεται να κατέθεσε ο ενάγων στον επίδικο κοινό λογαριασμό των διαδίκων. Ωστόσο, με το προαναφερθέν περιεχόμενο η εν λόγω αγωγή, με την οποία ασκείται αξίωση του ενάγοντος από την εσωτερική σχέση μεταξύ περισσοτέρων συνδικαιούχων κοινού λογαριασμού, είναι ορισμένη, σύμφωνα με τις διατάξεις που αναφέρθηκαν στην αρχή της παρούσας, αφού χωρίς να προκύπτει ασάφεια περιέχει όλα τα στοιχεία που είναι αναγκαία για τη θεμελίωσή της. Επομένως η υπό κρίση αγωγή είναι επαρκώς ορισμένη, των, δε, λοιπών, αβασίμως αναφερόμενων, ως ελλειπόντων στοιχείων, εκ μέρους της εναγομένης-εκκαλούσας, καθόσον δύνανται να προκύψουν και από την αποδεικτική διαδικασία, χωρίς βλάβη της τελευταίας, αναφορικά με τη δυνατότητα άμυνάς της, και χωρίς να απαιτείται τα στοιχεία αυτά να διατυπώνονται κατά τρόπο πανηγυρικό στο δικόγραφο, αρκεί ότι εκτίθενται τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία προκύπτουν ή συνάγονται επαρκώς από όλο το κείμενο της αγωγής (ΑΠ 2016/2007, ΑΠ 184/2007, ΑΠ 66/2007, ΑΠ 199/2004, ΑΠ 584/2000 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Συνεπώς δεν έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφαση δέχθηκε την υπό κρίση αγωγή ως επαρκώς ορισμένη, απορριπτομένων μετά ταύτα, ως αβάσιμων, των περί του αντίθετου ισχυρισμών της εναγομένης-εκκαλούσας καθώς και του συναφούς πρώτου εκ των λόγων της εφέσεώς της.

Εξάλλου, ο εκκαλών - ενάγων, παραπονείται με τον πρώτο (Ιο) από τους λόγους της έφεσής του, για εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου από την εκκαλουμένη, διότι απέρριψε, ως μη νόμιμο, το αγωγικό κονδύλιο, ποσού 5.000 ευρώ, που αφορά στην χρηματική ικανοποίηση του ενάγοντα, λόγω ηθικής βλάβης από την ένδικη συμπεριφορά της εναγομένης που ερείδεται στην αδικοπραξία και στην προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα. Πλην, όμως, κατά τα αναφερόμενα και στην μείζονα πρόταση της παρούσας, εκείνος από τους δικαιούχους που απέσυρε τα χρήματα μιας τέτοιας κοινής καταθέσεως καθίσταται κύριος αυτών και δεν διαπράττει υπεξαίρεση σε βάρος των λοιπών, και κατ' επέκταση αδικοπραξία, γιατί τα χρήματα δεν είναι ξένα προς αυτόν, που τα απέσυρε. Είναι, δε, αδιάφορο αν τα κατατεθέντα χρήματα ανήκουν σε όλους ή σε μερικούς μόνο από τους δικαιούχους (ΑΠ 1128/2017, ΑΠ 529/2015 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Συνεπώς, η εκτιθέμενη στο αγωγικό δικόγραφο συμπεριφορά της εναγομένης να αναλάβει τα επίδικα χρηματικά ποσά από τις κοινές αποταμιεύσεις της με τον ενάγοντα, ως συνδικαιούχος δεν συνιστά αδικοπραξία (άρθρ. 914 επ. ΑΚ), ούτε προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα (άρθρ. 57, 59 ΑΚ), ούτε, άλλωστε, συνιστά από μόνη της παραβίαση του γενικού καθήκοντος του να μην ζημιώνει κάποιος υπαιτίως τον άλλον. Συνεπώς, δεν έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφαση απέρριψε, ως μη νόμιμο, το ανωτέρω κονδύλιο, ποσού 5.000 ευρώ, που αφορά στην χρηματική ικανοποίηση του ενάγοντα, λόγω ηθικής βλάβης από την ένδικη συμπεριφορά της εναγομένης, που ερείδεται στην αδικοπραξία και στην προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα, απορριπτομένων μετά ταύτα, ως αβάσιμων, των περί του αντίθετου ισχυρισμών του εκκαλούντος-ενάγοντος καθώς και του συναφούς πρώτου εκ των λόγων της εφέσεώς του.

Τέλος κατά την έννοια της διάταξης του άρθρ. 281 ΑΚ το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου που προηγήθηκε ή η πραγματική κατάσταση, που διαμορφώθηκε κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, καθιστούν μη ανεκτή την μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, αφού τείνει στην ανατροπή κατάστασης που δημιουργήθηκε υπό ορισμένες ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε για πολύ χρόνο, με επακόλουθο να συνεπάγεται επαχθείς συνέπειες για τον υπόχρεο. Απαιτείται, δηλαδή, για να χαρακτηρισθεί καταχρηστική η άσκηση του δικαιώματος, να έχει δημιουργηθεί στον υπόχρεο, από την συμπεριφορά του δικαιούχου, σε συνάρτηση και με εκείνη του υπόχρεου και μάλιστα εύλογα, η πεποίθηση ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμά του. Η δημιουργία, δε, αυτής της εύλογης πεποίθησης μπορεί να συνδέεται με την αντιφατική συμπεριφορά του δικαιούχου, που συνιστά μορφή καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος. Προϋποθέσεις αυτής αποτελούν: α) η αντίφαση στην συμπεριφορά του δικαιούχου με αντιπαραβολή της παρούσας συμπεριφοράς του με αυτήν πριν από την κτήση ή άσκηση του δικαιώματος του, β) η παγίωση των έννομων σχέσεων μεταξύ δικαιούχου και υπόχρεου κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην είναι δυνατή η χωρίς δυσκολία ανατροπή τους, γ) η επέλευση επαχθών συνεπειών για τον υπόχρεο από την αναστροφή της κατάστασης, όπως αυτή διαμορφώθηκε, εμπιστευόμενος ο τελευταίος την συνεπή συμπεριφορά του δικαιούχου και ε) η δημιουργία εύλογης πεποίθησης στον υπόχρεο, που να δικαιολογείται από τις περιστάσεις, την ένταση της αντίφασης και την παγίωση των έννομων σχέσεων. Συνεπώς, μόνη η αδράνεια του δικαιούχου και η καλόπιστη πεποίθηση του υπόχρεου ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή δεν πρόκειται αυτό να ασκηθεί καθ' αυτού, δεν αρκεί κατ' αρχήν να καταστήσει καταχρηστική την άσκηση του δικαιώματος. Αν όμως η αδράνεια συνοδεύεται από ειδικές περιστάσεις, που συνδέονται με προηγούμενη συμπεριφορά του δικαιούχου και ο ίδιος, μεταβάλλοντας τη στάση του, επιχειρεί εκ των υστέρων ανατροπή της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί και παγιωθεί, με αποτέλεσμα να επέρχονται δυσμενείς για τα συμφέροντα του υπόχρεου επιπτώσεις, στην περίπτωση αυτή η άσκηση του δικαιώματος μπορεί να καταστεί μη ανεκτή κατά την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη και συνεπώς καταχρηστική και απαγορευμένη (ΟλΑΠ 6/2016 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).

Από την εκτίμηση της νομίμως προσκομιζόμενης μετ' επικλήσεως από τον ενάγοντα υπ' αριθμ. .../2023 ένορκης βεβαίωσης της …. ..., η οποία ελήφθη με πρωτοβουλία του ενώπιον της Ειρηνοδίκη Θεσσαλονίκης Κ., ύστερα από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση της εναγόμενης (βλ. την υπ' αριθμ. .../2023 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης …), των νομίμως προσκομιζόμενων μετ' επικλήσεως από την εναγόμενη υπ' αριθμ. 1301 και ….2023 ενόρκων βεβαιώσεων της …. και της …., οι οποίες ελήφθησαν με πρωτοβουλία της ενώπιον του Συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης …., ύστερα από νομότυπη και εμπρόθεσμη κλήτευση του εναγομένου (βλ. την υπ' αριθμ. …. έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή της Περιφέρειας του Εφετείου Θεσσαλονίκης με έδρα το Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης ….), καθώς και όλων των εγγράφων, που οι διάδικοι νόμιμα προσκομίζουν και επικαλούνται, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, για κάποια από τα οποία γίνεται ιδιαίτερη σημείωση κατωτέρω χωρίς πάντως να παραλείπεται κανένα από την εκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης από όσα οι διάδικοι εκθέτουν στην αγωγή και τις έγγραφες προτάσεις τους, τα διδάγματα της κοινής πείρας, που λαμβάνονται αυτεπαγγέλτως υπόψη από το Δικαστήριο, και όλη γενικά την διαδικασία, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Οι διάδικοι υπήρξαν σύζυγοι, από το γάμο δε αυτό απέκτησαν ένα τέκνο, ήδη ενήλικο, αλλά η έγγαμη συμβίωσή τους κλονίστηκε στα μέσα Μαΐου του έτους 2021, ενώ με την υπ' αριθμ. 13437/2022 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης απαγγέλθηκε η λύση του μεταξύ τους γάμου, κατόπιν άσκησης αντίθετων αγωγών διαζυγίου. Εξάλλου, συνομολογείται ότι, μετά το γάμο τους και δη από το έτος 2001, η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε ιδιόκτητη κατοικία (μεζονέτα) στα …. Θεσσαλονίκης επί της οδού …., επί της οποίας έκαστος των αντιδίκων διατηρεί ποσοστό πλήρους και αποκλειστικής κυριότητας 50% εξ αδιαιρέτου, ενώ κατά την διάρκεια του γάμου τους τηρούσαν τον με αριθμ. ...κοινό αποταμιευτικό λογαριασμό ταμιευτηρίου στην Τράπεζα ..., ο οποίος ανοίχθηκε στο όνομα της εναγομένης-εκκαλούσας- εφεσίβλητης, ακολούθως, δε, προστέθηκε και το όνομα του ενάγοντα- εκκαλούντος -εφεσίβλητου, ως συνδικαιούχου, μετά από κοινή συμφωνία μεταξύ τους. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η εναγόμενη, ενώ είχε, ήδη, επέλθει ο ανεπανόρθωτος κλονισμός του έγγαμου βίου της με τον ενάγοντα, προέβη σε μεταφορές χρημάτων από τον επίδικο κοινό λογαριασμό σε άλλον λογαριασμό, εν αγνοία του ενάγοντα. Πλέον συγκεκριμένα, αποδείχθηκε ότι από τον με αριθμ. ...τραπεζικό λογαριασμό, ο οποίος στις 23-04-2021 εμφάνιζε υπόλοιπο 59.315, 49 ευρώ, πραγματοποιήθηκε, στις 13-05-2021, μεταφορά ποσού από την εναγομένη προς τον λογαριασμό με ένδειξη …., με στοιχεία δικαιούχου τα οποία δεν κατέστησαν γνωστά στο Δικαστήριο, ενώ η ίδια, στις 24-05-2021, προέβη σε ανάληψη ποσού 45.000 ευρώ, καταλείποντας υπόλοιπο 312,36 ευρώ στον επίμαχο λογαριασμό. Η εναγομένη-εκκαλούσα με τον δεύτερο (2°) λόγο της υπό κρίση εφέσεώς της παραπονείται ότι έσφαλε η εκκαλουμένη κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, καθόσον, όπως ισχυρίζεται, τα χρήματα της ως άνω ανάληψης μεταφέρθηκαν αυθημερόν σε έτερο τραπεζικό λογαριασμό με συνδικαιούχο την θυγατέρα της, ... ..., πλην όμως ο ανωτέρω ισχυρισμός ουδόλως επιβεβαιώνεται αποδεικτικά, δοθέντος ότι το επικαλούμενο και προσκομιζόμενο από την εναγομένη, από 24-05-2021, έγγραφο της Τράπεζας ..., με τίτλο «ΑΙΤΗΣΗ ΠΡΟΩΡΗΣ ΕΞΟΦΛΗΣΗΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΚΗΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ», δεν παρέχει τέτοιες πληροφορίες. Περαιτέρω, αποδεικνύεται ότι το εναπομείναν ποσό των 312,36 ευρώ, υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες αυτόβουλης δράσης της εναγομένης, μεταφέρθηκε σταδιακά από την τελευταία προς τον λογαριασμό με ένδειξη «….» και ειδικότερα, στις 25-05-2021, μεταφέρθηκε ποσό 250,00 ευρώ, στις 21-08-2021, μεταφέρθηκε ποσό 60,00 ευρώ και, στις 29-07-2021, μεταφέρθηκε το ποσό των 23,57 ευρώ, οπότε και ο ένδικος λογαριασμός εμφάνιζε μηδενικό υπόλοιπο. Όπως προέκυψε, οι ανωτέρω μεταφορές και αναλήψεις πραγματοποιήθηκαν χωρίς εντολή, συναίνεση ή έγκριση του ενάγοντα. Έτι περαιτέρω, ο ισχυρισμός της εναγομένης ότι προέβη στη συγκεκριμένη πράξη, διότι ο ενάγων της είχε αναφέρει ότι θα αναλάβει εκείνος το σύνολο των χρημάτων αυτών, από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν προέκυψε, ως βάσιμος κατ'ουσίαν, ούτε, άλλωστε, αποδείχτηκαν προπαρασκευαστικές ενέργειες από μέρους του, υποδηλωτικές τέτοιας πρόθεσής του. Εξάλλου, ουδόλως αποδείχτηκε βάσιμος ο ισχυρισμός της εναγόμενης ότι το αναληφθέν ποσό του ανωτέρω λογαριασμού αποτελούσε προϊόν αποκλειστικά δικών της αποταμιεύσεων, με την συμβολή και της μητέρας της, ενώ η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία, ότι τα χρήματα του λογαριασμού αυτού προορίζονταν για την κάλυψη της δαπάνης των σπουδών της θυγατέρας τους, και αληθής υποτιθέμενη, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την ανάληψη του συνόλου του ποσού από την εναγομένη. Περαιτέρω, η εναγομένη-εκκαλούσα επαναφέρει με τον τρίτο (3°) λόγο της υπό κρίση έφεσής της τον πρωτοδίκως προβληθέντα ισχυρισμό της περί εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση του άρθρου 281 ΑΚ, ήτοι ότι η κρινόμενη αγωγή πρέπει να απορριφθεί ως καταχρηστικά ασκούμενη, διότι, κατά τους ισχυρισμούς της, η συμπεριφορά του ενάγοντος αντιβαίνει στην καλή πίστη, τα χρηστό ήθη και τον κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του δικαιώματος δεδομένου ότι ο τελευταίος είχε συναινέσει, προκειμένου τα χρήματα του επίδικου κοινού αποταμιευτικού λογαριασμού να προορίζονται αποκλειστικά και μόνο για να στηρίξουν οικονομικά, στο μέλλον, την απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών εκ μέρους της κόρης τους. Ωστόσο, και αληθής υποτιθέμενος ο ισχυρισμός αυτός, δεν δύναται να δικαιολογήσει την ανάληψη του συνόλου του ποσού από τον επίδικο λογαριασμό εκ μέρους της εναγομένης και συνακόλουθα να καταστήσει καταχρηστική την αξίωση του ενάγοντα, για επιστροφή του αναλογούντος σε αυτόν χρηματικού ποσού, καθόσον, αφενός, μεν, δεν ορίστηκε η κοινή τους θυγατέρα ως συνδικαιούχος του επίμαχου λογαριασμού, καίτοι ενήλικη ήδη από το έτος 2015 και ήδη κάτοχος του πτυχίου Ψυχολογίας τομέας στον οποίο δραστηριοποιείται επαγγελματικά, αφετέρου, δε, ουδόλως προκύπτει εάν η ίδια παρακολουθεί πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών και, σε καταφατική περίπτωση, το ποσό, που δαπανά για την αντίστοιχη φοίτηση. Συνεπώς, εφόσον δεν αποδείχθηκε η ουσιαστική βασιμότητα μιας τέτοιας συμφωνίας, δεν καθίσταται καταχρηστική η αξίωση του ενάγοντα για επιστροφή του αναλογούντος σε αυτόν χρηματικού ποσού, από τον επίδικο κοινό λογαριασμό των διαδίκων. Συνεπώς δεν έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, απορρίπτοντας με την εκκαλουμένη απόφαση τον σχετικό ισχυρισμό, περί εφαρμογής του άρθρου 281 ΑΚ, ως αβάσιμο, απορριπτομένων, μετά ταύτα, ως αβάσιμων, των περί του αντίθετου ισχυρισμών της εναγομένης-εκκαλούσας καθώς και του συναφούς τρίτου (3ου) λόγου της εφέσεώς της. Περαιτέρω, πρέπει να σημειωθεί πως δεν αποδείχθηκε βάσιμος ο αγωγικός ισχυρισμός ότι η εναγόμενη, πλην του ανωτέρω ποσού, έλαβε για λογαριασμό της και το ποσό των 40.000 ευρώ, που φέρεται ότι οι διάδικοι διατηρούσαν στην άλλοτε οικογενειακή τους στέγη, καθόσον, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε ότι φυλασσόταν αυτό το ποσό στην οικογενειακή στέγη. Ενισχυτική της ανωτέρω κρίσεως είναι και η κατάθεση της έχουσας ιδίαν αντίληψη μάρτυρος ανταποδείξεως και θυγατέρας των διαδίκων, ενώ η κατάθεση της μάρτυρος απόδειξης (αδελφής του ενάγοντος), δεν κρίνεται αξιόπιστη, διότι αυτή περιέπεσε σε αρκετές λογικές αντιφάσεις και δεν κατέθεσε με σαφήνεια οτιδήποτε, επί του οποίου διέθετε ίδια αντίληψη, που να αναιρεί την ανωτέρω κρίση. Συνεπώς, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που έκρινε ομοίως, δεν έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων και, ως εκ τούτου, πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι, οι ανωτέρω συναφείς λόγοι αμφοτέρων των εφέσεων των διαδίκων, περί πλημμελούς εκτίμησης των αποδείξεων από την εκκαλουμένη. Κατόπιν αυτών, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε η συνδρομή όλων των κατά νόμο προϋποθέσεων, η αγωγή έπρεπε να γίνει δεκτή, εν μέρει, ως βάσιμη και ουσιαστικά και να υποχρεωθεί η εναγομένη να καταβάλλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των είκοσι εννέα χιλιάδων εξακοσίων πενήντα επτά ευρώ και εβδομήντα τεσσάρων λεπτών (29.657,74 €), με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την εξόφληση.

Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο 176 του ΚΠολΔ, ο διάδικος που ηττήθηκε, καταδικάζεται να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα. Περαιτέρω, η καταψήφιση στα δικαστικά έξοδα του διαδίκου, που νικήθηκε, δεν έχει ανάγκη αιτιολογίας και είναι συνέπεια της αρχής της ήττας (άρθρο 176 ΚΠολΔ), ενώ στην περίπτωση του άρθρ. 179 ΚΠολΔ., η εφαρμογή του από το δικαστήριο είναι δυνητική, όπως άλλωστε, ρητά αναγράφεται. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τελευταίο, τρίτο (3ο) λόγο, της ένδικης εφέσεώς του ο εκκαλών-ενάγων παραπονείται ως προς την διάταξη των δικαστικών εξόδων, ισχυριζόμενος ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έσφαλε, καθόσον δέχθηκε εν μέρει την αγωγή του, ως βάσιμη κατ’ουσίαν, και, ακολούθως υποχρέωσε την εναγομένη σε μέρος των δικαστικών του εξόδων, τα οποία όρισε στο ποσό των τετρακοσίων πενήντα (450,00) ευρώ, ενώ θα έπρεπε να δεχθεί εν όλω την αγωγή του, βάσιμη κατ'ουσία, επιβάλλοντας το σύνολο των δικαστικών του εξόδων στην εναγομένη. Ο λόγος αυτός της εφέσεως είναι παραδεκτός αφού προσβάλλεται, συγχρόνως και η ουσία της υποθέσεως (άρθρο 193 ΚΠολΔ, ΑΠ 617/2008 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), πλην όμως, είναι πρωτίστως αόριστος και ως εκ τούτου απορριπτέος, τούτο, δε, διότι ο εκκαλών δεν προσδιορίζει το νομικό σφάλμα, συγκεκριμένα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων περί δικαστικών εξόδων, δηλαδή αν ο καθορισμός του ως άνω ποσού οφείλεται σε μη νόμιμο υπολογισμό ή σε κάποια άλλη αιτία, ώστε να είναι δυνατό να ελεγχθεί η παραβίαση ή μη των σχετικών διατάξεων και να αποκλεισθεί η περίπτωση του λογιστικού σφάλματος. Μετά ταύτα, πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμος, και ο συναφής τρίτος (3^ος) λόγος της εφέσεως του ενάγοντος-εκκαλούντος.

Κατόπιν αυτών η εκκαλουμένη, με το να δεχθεί ως αποδεδειγμένα τα πιο πάνω πραγματικά γεγονότα και, ακολούθως, να δεχθεί, εν μέρει, την αγωγή, ως κατ' ουσία βάσιμη, υποχρεώνοντας την εναγομένη να καταβάλλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των είκοσι εννέα χιλιάδων εξακοσίων πενήντα επτά ευρώ και εβδομήντα τεσσάρων λεπτών (29.657,74 €), με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την εξόφληση, δεν έσφαλε, αλλά ορθά εφάρμοσε τον νόμο και τις αποδείξεις ορθά εκτίμησε, απορριπτόμενων των όσων αντιθέτων με τις δύο εφέσεις προβάλλονται, ως αβασίμων, καθώς και των εφέσεων στο σύνολό τους, μη υπάρχοντος άλλου λόγου έφεσης προς διερεύνηση. Τέλος πρέπει να καταδικαστεί ο εκκαλών, εκάστης εφέσεως, λόγω της ήττας του, στην καταβολή των δικαστικών εξόδων του εφεσίβλητου, εκάστης εφέσεως, για τον παρόντα δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας, όπως ζητείται (άρθρα 176, 183 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), και να διαταχθεί η εισαγωγή των παραβολών των ανωτέρω εφέσεων στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. τελευταίο ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ, κατ'αντιμωλία των διαδίκων, τις 1) από 13.3.2025 (αρ. κατ. ενδίκου μέσου .../13-3-2025) έφεση της εναγομένης, και 2) από 20.3.2025 (αρ. κατ. ενδίκου μέσου ...11-7-2025) έφεση του ενάγοντος, της από 20-5-2023 και με αριθμ. καταθ. .../2023 αγωγής, κατά της με αριθμ. 2245/2025 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (τακτική διαδικασία).

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την με αριθμό καταθέσεως .../13-3-2025 έφεση, και ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ αυτήν κατ'ουσίαν.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την εκκαλούσα στα δικαστικά έξοδα του εφεσίβλητου, του παρόντος βαθμού της δίκης τα οποία ορίζει στο ποσό τετρακοσίων (400) ευρώ.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παράβολου της ανωτέρω εφέσεως στο Δημόσιο Ταμείο.

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικά την με αριθμό καταθέσεως ...11-7-2025 έφεση, και ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ αυτήν κατ'ουσίαν.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον εκκαλούντα στα δικαστικά έξοδα της εφεσίβλητης, του παρόντος βαθμού της δίκης, τα οποία ορίζει στο ποσό τετρακοσίων (400) ευρώ.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παράβολου της ανωτέρω εφέσεως στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίστηκε και δημοσιεύθηκε στην Θεσσαλονίκη, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του, χωρίς την παρουσία των διαδίκων και των πληρεξουσίων δικηγόρων τους στις 27 Απριλίου 2026.

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ