ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

ΤΜΗΜΑ Ε΄ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ Α188/2026

 

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 13 Μαρτίου 2025, με δικαστή την Αναστασία Κακαβακίδου, Εφέτη Δ.Δ., και γραμματέα την Παναγιώτα Λούζη, δικαστική υπάλληλο,

Για να δικάσει την έφεση με ημερομηνία κατάθεσης 23-10-2023 (αριθμ. καταχ. ….2024),

του …. κατοίκου …. Αττικής (οδός …. αρ. 116), ο οποίος παραστάθηκε βάσει της υποβληθείσης, την 12-3-2025, δηλώσεως (άρθρου 133 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., όπως ισχύει), του πληρεξούσιου δικηγόρου τους Δημητρίου Ιωαννίδη,

κατά : 1) του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία «Δήμος ...», νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Δήμαρχό το, το οποίο παραστάθηκε βάσει της υποβληθείσης, την 10-3-2025, δηλώσεως (άρθρου 133 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., όπως ισχύει), του πληρεξουσίου δικηγόρου του Στέφανου Μυλωνά και 2) του Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών, το οποίο παραστάθηκε βάσει της υποβληθείσης, την 11-3-2025, δηλώσεως (άρθρου 133 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., όπως ισχύει), της Δικαστικής Πληρεξουσίας του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, Δέσποινας Ντουρντουρέκα, και

κατά της Α1893/2023 απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά (1ου Τμήματος).

Μετά τη συνεδρίαση το Δικαστήριο μελέτησε τη δικογραφία και σκέφθηκε κατά τον Νόμο.

Η κρίση του είναι η εξής:

1. Επειδή, με την κρινόμενη έφεση, για την άσκηση της οποίας καταβλήθηκε το νόμιμο παράβολο (βλ. το …. e-παράβολο), ζητείται η εξαφάνιση της Α1893/2023 απόφασης του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά (9ου Τμήματος), με την οποία απορρίφθηκε η από 30-12-2021 αγωγή του ήδη εκκαλούντος. Με την αγωγή αυτή, ο εκκαλών είχε ζητήσει να υποχρεωθεί ο Δήμος ... και το Ελληνικό Δημόσιο να καταβάλουν σε αυτόν, κατ’ εφαρμογή των άρθρων 105-106 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα (Εισ.Ν.Α.Κ.- π.δ. 456/1984, Α΄ 164), αλληλεγγύως και εις ολόκληρον έκαστος, με τον νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής, το ποσό των 20.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση, κατ’ άρθρο 932 του Αστικού Κώδικα, για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από ατύχημα οφειλόμενο, κατά τους ισχυρισμούς του, σε παράνομες παραλείψεις των οργάνων του πρώτου εφεσίβλητου Δήμου, καθώς και το ποσό των 25.000 ευρώ, ως ειδική αποζημίωση, κατ’ άρθρο 931 του Αστικού Κώδικα.

2. Επειδή, με την εκκαλούμενη απόφαση απορρίφθηκε, ειδικότερα, η ανωτέρω αγωγή που άσκησε ο εκκαλών ως απαράδεκτη καθ’ ό μέρος στρεφόταν κατά του Ελληνικού Δημοσίου. Κατά συνέπεια, το Δημόσιο δεν κατέστη διάδικος κατ’ έφεση στην παρούσα δίκη και πρέπει να αποβληθεί από αυτή. Κατά τα λοιπά, η κρινόμενη έφεση ασκείται εν γένει παραδεκτώς και πρέπει να εξεταστεί, περαιτέρω, κατ’ ουσία.

3. Επειδή, ο Εισαγωγικός Νόμος του Αστικού Κώδικα ορίζει, στο άρθρο 105 ότι: «Για παράνομες πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων του δημοσίου κατά την άσκηση της δημόσιας εξουσίας που τους έχει ανατεθεί, το δημόσιο ενέχεται σε αποζημίωση, εκτός αν η πράξη ή παράλειψη έγινε κατά παράβαση διάταξης, που υπάρχει για χάρη του γενικού συμφέροντος ...» και, στο άρθρο 106 ότι: «Οι διατάξεις των δύο προηγούμενων άρθρων εφαρμόζονται και για την ευθύνη των δήμων, των κοινοτήτων ή των άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου από πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων που βρίσκονται στην υπηρεσία τους». Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, ευθύνη των δήμων προς αποζημίωση γεννάται όχι μόνο από την έκδοση μη νόμιμης εκτελεστής διοικητικής πράξης ή από τη μη νόμιμη παράλειψη έκδοσης τέτοιας πράξης αλλά και από μη νόμιμες υλικές ενέργειες των οργάνων του Δημοσίου ή των Ο.Τ.Α. ή των ν.π.δ.δ. ή από παραλείψεις οφειλόμενων νόμιμων υλικών ενεργειών αυτών, εφόσον οι υλικές αυτές ενέργειες ή παραλείψεις απορρέουν από την οργάνωση και λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών και δεν σχετίζονται με τη διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας τους, ούτε οφείλονται σε προσωπικό πταίσμα οργάνου που ενήργησε εκτός του κύκλου των υπηρεσιακών του καθηκόντων (ΑΕΔ 5/1995, ΣτΕ 3042/1992Ολομ.,740/2001,842,1381, 2463/1998,4372/1997). Εξάλλου, υπάρχει ευθύνη του δήμου, τηρουμένων και των λοιπών προϋποθέσεων του νόμου, όχι μόνο όταν με πράξη ή παράλειψη οργάνου του παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις που προσιδιάζουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία και προσδιορίζονται από την κείμενη εν γένει νομοθεσία, τα διδάγματα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστης (πρβλ. ΣτΕ 4133/2011 7μ, 1481/2014, 572/2013, 1223/2002, 3102/1999, 4476/1997). Ο κατά τα ανωτέρω παράνομος χαρακτήρας της ζημιογόνου πράξης, παράλειψης ή υλικής ενέργειας αρκεί για να στοιχειοθετηθεί η ευθύνη του δήμου χωρίς να απαιτείται και η διαπίστωση πταίσματος του οργάνου του (ΣτΕ 1413/2006 7μ). Απαραίτητη, πάντως, προϋπόθεση για την επιδίκαση αποζημίωσης είναι, μεταξύ άλλων, η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παράνομης πράξης ή παράλειψης ή υλικής ενέργειας του δημοτικού οργάνου και της ζημίας που επήλθε (βλ. ΣτΕ. 980, 842/2019, 1963/2018 7μ., 1957/2018, 2749-2748/2017, 2437/2016, 7/2016, 2668/2015, 1632/2014, 3322/2012 7μ., 1828/2010, 322/2009 7μ. κ.ά.). Τέτοιος αιτιώδης σύνδεσμος υπάρχει όταν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, η πράξη ή η παράλειψη είναι επαρκώς ικανή (πρόσφορη) και μπορεί αντικειμενικά, κατά τη συνήθη και κανονική πορεία των πραγμάτων, να επιφέρει τη ζημία και όντως την επέφερε στη συγκεκριμένη περίπτωση (ΣτΕ 332/2009 7μ, 572/2013, 334/2008). Εξάλλου, δεν αποκλείεται κατ’ αρχήν η ύπαρξη του αιτιώδους συνδέσμου από το γεγονός ότι στο αποτέλεσμα συντέλεσε και συνυπαιτιότητα του βλαβέντος, εφόσον δεν διακόπτεται ο αιτιώδης σύνδεσμος (ΣτΕ 523/2014).

4. Επειδή, περαιτέρω, ο Αστικός Κώδικας ορίζει, στο άρθρο 932, το οποίο εφαρμόζεται αναλόγως, ελλείψει ειδικότερης ρύθμισης, και στις περιπτώσεις της αστικής ευθύνης του Δημοσίου και των νπδδ (πρβλ. ΣτΕ 2210/2017, 410/2016, 1123/2015, 3552/2014), προβλέπεται, μεταξύ άλλων, ότι: «Σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. … ». Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, ανεξαρτήτως της αποζημίωσης για την περιουσιακή ζημία, παρέχεται στο δικαστήριο της ουσίας η ευχέρεια, αφού εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά, που θέτουν υπόψη του οι διάδικοι, και με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και λογικής, να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, δηλαδή χρηματική ικανοποίηση ανάλογη με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης (πρβλ. ΣτΕ 621/2021, 484, 1580/2018, 2511,1414, 596/2017, 2432, 1608/2016, 2669, 4022/2015). Επίσης, η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενείται στον παθόντα είναι δυνατό να θεμελιώσει και αυτοτελή αξίωση για αποζημίωση κατά το άρθρο 931 του Αστικού Κώδικα, το οποίο ορίζει ότι: «Η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται ιδιαίτερα υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, εάν επιδρά στο μέλλον του», εάν συντρέξουν περιστατικά, εκτός και πέραν εκείνων που απαιτούνται για τη στοιχειοθέτηση αξιώσεων κατά το άρθρο 932 του Α.Κ., από τα οποία πρέπει να προκύπτουν οι ιδιαίτεροι λόγοι, εξαιτίας των οποίων επέρχονται δυσμενείς συνέπειες στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική μελλοντική ζωή του παθόντος.

5. Επειδή, εξάλλου, ο Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων (Κ.Δ.Κ., ν. 3463/2006, Α΄ 114), ορίζει στο άρθρο 75 ότι: «Ι. Οι δημοτικές … αρχές διευθύνουν και ρυθμίζουν όλες τις τοπικές υποθέσεις, σύμφωνα με τις αρχές της επικουρικότητας και της εγγύτητας, με στόχο την προστασία, την ανάπτυξη και τη συνεχή βελτίωση των συμφερόντων και της ποιότητας ζωής της τοπικής κοινωνίας. Οι Αρμοδιότητες των Δήμων … αφορούν, κυρίως, τους τομείς: α) … στ) Παιδείας, πολιτισμού και αθλητισμού, στον οποίο περιλαμβάνεται, ιδίως: 1. … 11. Η κατασκευή, συντήρηση και Διαχείριση αθλητικών εγκαταστάσεων, όπως δημοτικών και κοινοτικών γυμναστηρίων, αθλητικών κέντρων και δημοτικών και κοινοτικών χώρων άθλησης». Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι, συναφώς προς την υποχρέωση που έχουν οι Δήμοι να συντηρούν τα δημοτικά αθλητικά κέντρα και χώρους άθληση, υφίσταται υποχρέωση των αρμόδιων οργάνων τους να λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα κατά την άσκηση της παραπάνω αρμοδιότητας. Επομένως, η παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας οργάνων των ο.τ.α., σε σχέση με την ως άνω υποχρέωσή τους, ως αναγόμενη σε άσκηση εξουσίας κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων, συνιστά παρανομία της διοίκησης και δημιουργεί, συντρεχουσών και των λοιπών προϋποθέσεων, νόμιμο λόγο ευθύνης προς αποζημίωση με βάση τα άρθρα 105 – 106 του Εισ.Ν.Α.Κ.. Ειδικότερα, δε, σύμφωνα με το άρθρο 15 του Οργανισμού Εσωτερικής Υπηρεσίας του Δήμου ... (υπ’ αριθ. 44846/39771 απόφαση, ΦΕΚ Β΄ 3257/6-12- 2012), ως προς τις αρμοδιότητες Τμήματος μαζικού αθλητισμού - αθλητικών προγραμμάτων και αθλητικών εγκαταστάσεων, ο Δήμος «1) Σχεδιάζει, εισηγείται και μεριμνά για την εφαρμογή πολιτικών, προγραμμάτων και δράσεων για την προώθηση του τοπικού αθλητισμού και την παροχή δυνατοτήτων άθλησης στους κατοίκους. Περιλαμβάνονται πολιτικές, προγράμματα και δράσεις όπως: α) Κατασκευή, συντήρηση και διαχείριση αθλητικών εγκαταστάσεων (δημοτικά γυμναστήρια, αθλητικά κέντρα και δημοτικοί χώροι άθλησης). β) …». 

6. Επειδή, τέλος, ο Κώδικας Διοικητικής Δικονομίας (Κ.Δ.Δ., ν. 2717/1999, Α΄ 97) ορίζει, στο άρθρο 96 ότι: «1. … 2. Επιτρέπεται η προβολή, στην κατ’ έφεση δίκη, νέων πραγματικών ισχυρισμών, εφόσον αφορούν κεφάλαια τα οποία είχαν αμφισβητηθεί στην πρωτόδικη δίκη και η μη προβολή τους κατ’ αυτήν κρίνεται δικαιολογημένη. 3. Για τα αιτήματα και τους πραγματικούς ισχυρισμούς οι οποίοι προβάλλονται παραδεκτώς σύμφωνα με τις προηγούμενες παραγράφους, μπορούν οι διάδικοι να προσκομίσουν και να επικαλεστούν νέα αποδεικτικά στοιχεία, αλλά και το δικαστήριο να διατάξει συμπληρωματική απόδειξη». Κατά την έννοια των ανωτέρω διατάξεων του άρθρου 96 του Κ.Δ.Δ., ερμηνευομένων υπό το φως των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντάγματος και 6 παρ. 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Ε.Σ.Δ.Α), η οποία κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν.δ. 53/1974 (Α΄256), η επίκληση και προσαγωγή στην κατ’ έφεση δίκη νέων αποδεικτικών μέσων επιτρέπεται και προς απόδειξη ή απόκρουση πραγματικών ισχυρισμών που είχαν προβληθεί πρωτοδίκως, εφόσον η μη επίκληση και προσαγωγή τους στην πρωτόδικη δίκη κρίνεται από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο δικαιολογημένη (ΣτΕ 609/2020, 2681/2019, 2157/2017, 1218, 4947/2012, 4222, 4564/2011, 264, 2544, 3354/2010), ενόψει σχετικών ισχυρισμών του διαδίκου που τα επικαλείται (ΣτΕ 609/2020, 70, 2681/2019, 2157/2017, 661/2016, 3132/2014). Επιτρέπεται, επίσης, η επίκληση και προσαγωγή το πρώτον κατ' έφεση νέων αποδεικτικών μέσων, εφόσον αυτά είναι οψιγενή, έχουν δηλαδή προκύψει σε ημερομηνία μεταγενέστερη της πρωτόδικης απόφασης, ακόμη και όταν αφορούν απόδειξη ισχυρισμών που είχαν προβληθεί πρωτοδίκως (ΣτΕ 609/2020, 70, 2681/2019, 2157/2017, 4141/2015, 3132/2014). Τέλος, κατά το άρθρο 5 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., όπως η παρ. 2 αντικαταστάθηκε από το άρθρο 17 του ν. 4446/2016 (Α΄ 240) και ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 32 του νόμου αυτού, από 22-12-2016, «Τα δικαστήρια δεσμεύονται από τις αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων, οι οποίες, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, ισχύουν έναντι όλων. …».

7. Επειδή, από την επανεκτίμηση των στοιχείων του φακέλου προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο εκκαλών, όπως ιστορείται στην από 31-12-2021 αγωγή που άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, στις 6-10-2016, κατά τις απογευματινές ώρες, επισκέφθηκε, συνοδευόμενος από τη σύζυγο και τα τότε ανήλικα τέκνα του, τον δημοτικό πολυχώρο αθλοπαιδιών, παιδικών χαρών, πολιτιστικών εκδηλώσεων και αναψυχής της πλατείας ... στο ... Αττικής (θέση ...). Όταν άρχισε να νυχτώνει και να περιορίζεται η ορατότητα βρισκόταν εντός του γηπέδου ποδοσφαίρου του ..., που κείται βορεινά και ανάντη του χώρου της πλατείας ..., παίζοντας ποδόσφαιρο με τα τέκνα του. Το γήπεδο, σύμφωνα με την αγωγή, δεν περιβαλλόταν από υψηλό προστατευτικό πλέγμα με αποτέλεσμα μία ψηλή βολή να στείλει τη μπάλα που χρησιμοποιούσαν έξω από τη νότια πλευρά αυτού. Προκειμένου να την περισυλλέξει ο εκκαλών υποχρεώθηκε να κατέλθει το απότομο επικλινές πρανές που βρισκόταν στο συγκεκριμένο σημείο και να διέλθει από το κάτω μέρος της συρμάτινης περίφραξης που το οριοθετούσε και βρισκόταν μεταξύ του γηπέδου ποδοσφαίρου και ενός χωμάτινου πεζόδρομου. Στη θέση αυτή, σύμφωνα με την αγωγή, το συρματόπλεγμα κατά τον κρίσιμο χρόνο είχε υποστεί εκτεταμένες φθορές σε τρία διαφορετικά σημεία σχηματίζοντας όχι μόνο οπές, από όπου μπορούσε να διέλθει ένα άτομο, αλλά και συρμάτινα κουβάρια με επικίνδυνες πολλαπλές εσοχές και εξοχές (αιχμηρά άκρα). Ο εκκαλών, κατά τους ισχυρισμούς του, επέλεξε την λιγότερο επικίνδυνη από τις πιθανές διαδρομές και άρχισε να κατέρχεται από το πρανές καθώς η μπάλα που αναζητούσε βρισκόταν έξω από το συρματόπλεγμα. Στην προσπάθειά του να διέλθει από μία από τις τρύπες του συρματοπλέγματος έχασε την ισορροπία του. Στηρίχθηκε με το δεξί του χέρι, στον παράμεσο του οποίου φορούσε βέρα, σε παρακείμενο στύλο-σιδεριά που υποστήριζε το συρματόπλεγμα αλλά παρόλα αυτά δεν κατάφερε να παραμείνει όρθιος. Το σώμα του, έχοντας χάσει την ισορροπία του, έπεσε πλην το δεξί του χέρι δεν μπόρεσε να ακολουθήσει το υπόλοιπο σώμα γιατί η βέρα που φορούσε πιάστηκε σε ένα καρφί που προεξείχε από τον στύλο στον οποίο προσπάθησε να κρατηθεί. Αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει όλο το βάρος του σώματός του να στηρίζεται στον παράμεσο του δεξιού του χεριού, στο σημείο που φορούσε τη βέρα και τελικά ο παράμεσος να αποκοπεί. Ο εκκαλών άρχισε να ψάχνει το κομμένο του δάχτυλο το οποίο, όμως, λόγω της ρύπανσης του εδάφους στο συγκεκριμένο σημείο, με κάθε είδους απορρίμματα (μπουκάλια, ξύλα, σύριγγες κ.λπ.), άργησε να ανευρεθεί. Στη συνέχεια, μετέβη αιμόφυρτος στο Γενικό Νοσοκομείο Αττικής ΚΑΤ, διατηρώντας το δάκτυλο σε παγοκύστη. Εκεί οι ιατροί διέγνωσαν «τραυματικό ακρωτηριασμό του καρπού και της άκρας χείρας με πλήρη ακρωτηριασμό του παράμεσου δακτύλου δεξιά, απογαντιστικού τύπου (URBANIAK IV)». Ο εκκαλών υπεβλήθη αυθημερόν σε χειρουργική επέμβαση αλλά δεν κατέστη δυνατή η επικόλληση του δακτύλου του και δημιουργήθηκε χειρουργικά κολόβωμα στο επίπεδο μεσότητας εγγύς της φάλαγγας. Μετά από τρεις ημέρες, εξήλθε από το Νοσοκομείο με έντονους πόνους, φαρμακευτική αγωγή και σύσταση αποχής από την εργασία του (Βατραχάνθρωπος Λιμενικού Σώματος – Μονάδα Υποβρύχιων Αποστολών) επί ένα μήνα. Με την από 31-21-2021 αγωγή του, όπως αναπτύχθηκε με το νομοτύπως κατατεθέν υπόμνημά του, ο εκκαλών ισχυρίστηκε ότι το παραπάνω ατύχημα οφείλετο σε υπαιτιότητα των οργάνων του εφεσίβλητου Δήμου διότι, κατά την άσκηση των ανατεθειμένων σε αυτά αρμοδιοτήτων και παρά την εκ του νόμου υποχρέωσή τους να διασφαλίζουν την ασφαλή χρήση των κοινόχρηστων χώρων της περιφέρειας του Δήμου, όπως η πλατεία ... και το παρακείμενο γήπεδο ποδοσφαίρου, παρέλειψαν να συντηρήσουν την συρμάτινη περίφραξη του πρανούς μεταξύ του γηπέδου ποδοσφαίρου ... και του χωμάτινου δρόμου της πλατείας ..., δεν μερίμνησαν για την κατασκευή άλλων κατάλληλων διόδων, δεν τοποθέτησαν κιγκλιδώματα, ώστε να εμποδίσουν την προσέγγιση και να καταστήσουν αδύνατη τη χρήση του ανωτέρω πρανούς, δεν προέβησαν σε φύτευση δέντρων ή χρήση άλλων μέτρων συγκράτησης του εδάφους στον χώρο του ανωτέρω πρανούς λόγω της απότομης κλίσης του και ούτε τοποθέτησαν φωτισμό στον πεζόδρομο (χωμάτινο μονοπάτι) και τον χώρο περιμετρικά του πρανούς, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτό τις βραδινές ώρες το πόσο απόκρημνο, ολισθηρό και απότομο είναι το πρανές στο συγκεκριμένο σημείο. Οι παραπάνω υπαίτιες παραλείψεις των οργάνων του Δήμου ..., σύμφωνα με τον εκκαλούντα, επέφεραν αιτιωδώς το ένδικο ατύχημα, τον βαρύ τραυματισμό (ακρωτηριασμό παράμεσου δακτύλου και μόνιμη παραμόρφωση δεξιάς χειρός) και την εντεύθεν σωματική και ψυχική του ταλαιπωρία. Όπως ισχυρίστηκε, περαιτέρω, λόγω του τραυματισμού του και της εξ’ αυτού προερχόμενης μόνιμης βλάβης της υγείας του υπέστη εντονότατη θλίψη και αναστάτωση. Μετά τον ακρωτηριασμό του, όπως, επίσης, υποστήριξε, έλαβε ειδική φαρμακευτική αγωγή για τους αφόρητους πόνους που αισθανόταν, ενώ παρακολούθησε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα συνεδρίες ψυχοθεραπείας προκειμένου, αφενός να ξεπεράσει το σοκ και να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως πλέον το ένα του χέρι δεν θα είναι το ίδιο χρηστικό και πως η εξωτερική του όψη είχε πλέον αλλάξει αμετάκλητα και, αφετέρου να διαχειριστεί τον τρόπο που τον αντιμετώπιζε ο στενός και ευρύτερος οικογενειακός και κοινωνικός του περίγυρος, δηλαδή μόνο με οίκτο. Επιπλέον, αμέσως μετά τον ακρωτηριασμό του υποβλήθηκε σε μία ψυχοφθόρα διαδικασία ελέγχου από την υπηρεσία του (Λιμενικό Σώμα), προκειμένου να διαπιστωθεί αν παρέμενε κατάλληλος για την άσκηση του επαγγέλματός του (βατραχάνθρωπος), ήτοι την συμμετοχή σε υποβρύχιες αποστολές. Υποχρεώθηκε, δε, λόγω της κατάστασης της υγείας του, να απέχει από την υπηρεσία του για μεγάλο χρονικό διάστημα, γεγονός που επιβάρυνε σημαντικά την ψυχολογία του, καθώς τον αποξένωσε από τις έως τότε δραστηριότητές του (γυμναστική, συναναστροφή με γνωστούς και φίλους, αρχικά αποξένωση ακόμη και από την οικογένειά του), ενώ, επίσης, του προκάλεσε άγχος για την υπηρεσιακή του πορεία, καθώς φοβόταν πως μπορεί να απολυθεί από το Λιμενικό Σώμα με συνέπεια να μην δύναται πλέον να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του (φόβος που τελικά δεν επαληθεύθηκε). Έως και τον χρόνο άσκησης της ένδικης αγωγής, κατά τους ισχυρισμούς του, είχε αίσθημα κατωτερότητας και μειονεξίας λόγω του ακρωτηριασμού του χεριού, αναγκαζόταν, δε, να κυκλοφορεί με γάντια για να αποφεύγει τα βλέμματα των περαστικών στο κενό μεταξύ των δακτύλων του δεξιού του χεριού. Για τους παραπάνω λόγους, ζήτησε να υποχρεωθεί ο εφεσίβλητος Δήμος, κατ’ άρθρα 105-106 του Εισ.Ν.Α.Κ., να του καταβάλει, νομιμοτόκως από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την εξόφληση: α) το ποσό των 20.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση, κατ’ άρθρο 932 του Α.Κ., για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη από την ψυχική ταλαιπωρία που του προκάλεσε το ένδικο ατύχημα και β) το ποσό των 25.000 ευρώ ως ειδική αποζημίωση, κατ’ άρθρο 931 Α.Κ., λόγω της αναπηρίας-παραμόρφωσης που υπέστη εκ του ανωτέρω ατυχήματος, συνιστάμενης στην μόνιμη, ολική απώλεια του παράμεσου δακτύλου του δεξιού του χεριού. Προς απόδειξη των ως άνω ισχυρισμών του, ο εκκαλών προσκόμισε πρωτοδίκως: 1) το από 9-10-2016 εξιτήριο του Γενικού Νοσοκομείου ...., σύμφωνα με το οποίο ο εκκαλών εισήχθη στο Τμήμα Μικροχειρουργικής Άκρας Χειρός του Νοσοκομείου, στις 6-10-2016 και ώρα 21:30, με διάγνωση «τραυματικός ακρωτηριασμός του καρπού και της άκρας χείρας – πλήρης ακρωτηριασμός παράμεσου δεξιά απογαντιστικού τύπου (URBANIAK IV), το δε τραύμα αντιμετωπίστηκε με διαμόρφωση κολοβώματος στο επίπεδο μεσότητας εγγύς φάλλαγγος δεξιά, 2) το από 2-8-2018 κατηγορητήριο που σχηματίσθηκε για την πράξη της σωματικής βλάβης από αμέλεια δια παραλείψεως σε υπόχρεο σε βάρος των … (Αντιδημάρχου Υποδομών του Δήμου ...), …. (Προϊσταμένης της Διεύθυνσης Παιδείας, Πολιτισμού και Νεολαίας του ίδιου Δήμου), …. και …. (δημοτικών υπαλλήλων αρμόδιων για τη συντήρηση και τη φροντίδα του πολυχώρου αθλοπαιδιών της Πλατείας ...), 3) την από 24-7-2017 και με Α.Β.Μ. .... έγκληση-μήνυση που υπέβαλε ενώπιον του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Πειραιά, ζητώντας την ποινική δίωξη παντός υπευθύνου οργάνου του εφεσίβλητου Δήμου για τον ένδικο τραυματισμό του, 4) τις από 5-10-2017 ένορκες εξετάσεις της συζύγου του, …., και του πατέρα του, …. ..., ενώπιον της Πταισματοδίκη, Αγγελικής Παρασκευοπούλου, οι οποίες ελήφθησαν στο πλαίσιο ποινικής δίκης και με τις οποίες οι ως άνω μάρτυρες επιβεβαίωσαν τους αγωγικούς ισχυρισμούς, καθώς και εκθέσεις εξέτασης χωρίς όρκο και υπομνήματα παροχής εξηγήσεων προς την Πταισματοδίκη Πειραιά των …, …, … και …, τα οποία δεν ελήφθησαν υπόψη από το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ως μη νόμιμα αποδεικτικά στοιχεία, 5) εκτύπωση από υπολογιστή υπό τον τίτλο «Περιγραφή χώρου πλατείας ... στο ... – εκτίμηση παραγόντων επικινδυνότητας», με ημερομηνία 8-12-2016, η οποία δεν ελήφθη υπόψη από το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, καθώς δεν έφερε υπογραφή (έγγραφη ή ψηφιακή) και 6) φωτογραφίες, σε ασπρόμαυρα φωτοαντίγραφα, που απεικόνιζαν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου περιβαλλόμενο από μεταλλικό κιγκλίδωμα, ψηλό συρματόπλεγμα και ψηλά δέντρα. Μετά τη συζήτηση της υπόθεσης ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου (13-10-2022), ο εκκαλών προσκόμισε, στις 11-11-2022, απόσπασμα της ..../2022 από 19-10-2022 απόφασης του Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά, σύμφωνα με το οποίο οι υπάλληλοι του Δήμου ..., …, … και …, κρίθηκαν ένοχοι τέλεσης της αναφερόμενης στο ως άνω κατηγορητήριο άδικης πράξης της σωματικής βλάβης που προκλήθηκε στον εκκαλούντα, η οποία έλαβε χώρα στο ... Αττικής στις 6-10-2016, επιπλέον δε, προσκόμισε, στις 29-11-2022, ήτοι κατόπιν της συζήτησης της υπόθεσης, μία φορητή μονάδα αποθήκευσης (usb), στην οποία περιέχονταν δύο βίντεο που απεικόνιζαν τον χώρο όπου, κατά τους ισχυρισμούς του εκκαλούντος, είχε λάβει χώρα ο ένδικος τραυματισμός του, χωρίς, όμως, να αιτιολογείται, ούτε να προκύπτει, πως η έγκαιρη κατάθεσή της ήταν αδύνατη, για τον λόγο δε αυτόν δεν ελήφθη υπόψη από το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο. Αντίθετα, ο εφεσίβλητος Δήμος, με την από 6-6-2022 έκθεση απόψεων και το νομίμως κατατεθέν υπόμνημά του, αρνήθηκε την αγωγή προβάλλοντας ότι το ένδικο ατύχημα του εκκαλούντος δεν υπέπεσε στην αντίληψη των οργάνων του, που βρίσκονταν στον χώρο του γηπέδου ποδοσφαίρου του ... κατά τον κρίσιμο χρόνο, ούτε, άλλωστε ο Δήμος ενημερώθηκε ποτέ νομίμως σχετικά, από τον ίδιο τον εκκαλούντα, έλαβε δε γνώση του ατυχήματος μετά από χρονικό διάστημα δέκα μηνών, όταν ο εκκαλών κατέθεσε την από 26-7-2017 μήνυση-έγκληση κατά των οργάνων του Δήμου. Περαιτέρω, υποστήριξε ότι ο αγωνιστικός χώρος του γηπέδου του ... ήταν κλειστός κατά τον χρόνο που φέρεται να συνέβη το ένδικο ατύχημα καθόσον, όπως βεβαιώθηκε από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου, η κεντρική θύρα του γηπέδου ήταν κλειδωμένη. Με αυτό το δεδομένο, σύμφωνα με τον εφεσίβλητο, αποκλειστική ευθύνη για τον τραυματισμό του έφερε ο ίδιος ο εκκαλών, ο οποίος εισήλθε σε χώρο μη προσβάσιμο σε ιδιώτες στον οποίο οι υπηρεσίες του Δήμου απαγόρευαν την είσοδο, αλλά αποκλειστικά σε ομάδες για προπονήσεις και αγώνες σύμφωνα με πρόγραμμα που καταρτιζόταν στην αρχή κάθε ποδοσφαιρικής χρονιάς, ευθύνη δε του Δήμου θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί μόνο στην περίπτωση που ο τραυματισμός συνέβαινε σε χρόνο που το γήπεδο ήταν ανοικτό στο κοινό. Σχετικά δε με τις «τρύπες» στο συρματόπλεγμα που αναφέρονταν στην αγωγή, προέβαλε πως ουδέποτε, προ ή μετά τον κρίσιμο εν προκειμένω χρόνο, υπήρξε οποιαδήποτε ενημέρωσή του (από δημότη ή αθλούμενο ή υπεύθυνο ομάδας) για την ύπαρξη φθορών στο συγκεκριμένο σημείο. Επίσης, υποστήριξε ότι η ημέρα που φερόταν να έχει συμβεί το ένδικο ατύχημα (6-10-2016) ήταν εντός της αγωνιστικής περιόδου, κατά την οποία (περίοδο) γίνονταν καθημερινά προπονήσεις, όλο δε το απόγευμα της 6ης-10-2016, στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου, βρίσκονταν αθλητικές ομάδες που προπονούνταν, ωστόσο ουδείς εκ των ερωτηθέντων σχετικώς αντιλήφθηκε το επίδικο ατύχημα, σε κάθε δε περίπτωση, ο εκκαλών θα μπορούσε εάν είχε χάσει την μπάλα του, να ζητήσει τη βοήθεια κάποιου φροντιστή ομάδας για την περισυλλογή της. Προς απόδειξη των ισχυρισμών του, ο εφεσίβλητος Δήμος προσκόμισε: 1) αντίγραφο του υπ’ αριθ. πρωτ. ….2016 Προγράμματος Προπονήσεων του Δημοτικού Γηπέδου Ποδοσφαίρου ... περιόδου 2016-2017, σύμφωνα με το οποίο, κάθε Πέμπτη, στον χώρο του ανωτέρω γηπέδου προπονούνταν από ώρα 17:00-23:00 αθλητικές ομάδες, 2) τις έγγραφες απαντήσεις του Διοικητικού Συμβουλίου της …., του Αθλητικού Ποδοσφαιρικού Ομίλου “….” και του Αθλητικού Ομίλου “….”, επί του υπ’ αριθ. πρωτ. ….-2017 αιτήματος της Διεύθυνσης Παιδείας Πολιτισμού και Άθλησης του Δήμου ..., ότι δεν υπέπεσε στην αντίληψη των ατόμων που απασχολούνταν στους συλλόγους αυτούς κανένας τραυματισμός πολίτη στον χώρο του γηπέδου ή περιφερειακά αυτού και 3) το υπ’ αριθ. πρωτ. ….-2018 έγγραφο του Προέδρου και του Γ. Γραμματέα της Α.Ε. …., σύμφωνα με το οποίο η εν λόγω ποδοσφαιρική ομάδα διέθετε φροντιστή, μεταξύ των καθηκόντων του οποίου περιλαμβανόταν η συλλογή της μπάλας και από την πόρτα που βρισκόταν στη νότια πλευρά του γηπέδου ποδοσφαίρου, χωρίς ουδέποτε να συνέβη οποιοδήποτε ατύχημα. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, με την εκκαλούμενη απόφασή του, απέρριψε την αγωγή αφού έκρινε ότι ο εκκαλών δεν απέδειξε με δημόσια έγγραφα (π.χ. δελτίο συμβάντων αστυνομικής αρχής), ούτε με άλλα πρόσφορα στοιχεία (π.χ. ένορκες καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων, ληφθείσες σύμφωνα με την κατ’ άρθρο 185 του Κ.Δ.Δ. διαδικασία), ότι ο τραυματισμός του προκλήθηκε από τις μνημονευόμενες στο αγωγικό δικόγραφο παραλείψεις των οργάνων του εφεσίβλητου Δήμου.

8. Επειδή, με την υπό κρίση έφεση και το επ’ αυτής νομότυπο υπόμνημα, ο εκκαλών αμφισβητεί την ορθότητα της εκκαλούμενης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι αυτή εκδόθηκε κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των τιθέμενων πραγματικών περιστατικών και των προσκομισθέντων στοιχείων ως προς την ευθύνη του εφεσίβλητου Δήμου. Συγκεκριμένα δε, ο εκκαλών υποστηρίζει ότι απέδειξε πλήρως ότι ο τραυματισμός του οφειλόταν στις μνημονευόμενες στο δικόγραφο της αγωγής πράξεις και παραλείψεις ή υλικές ενέργειες των οργάνων του εφεσίβλητου Δήμου, αδυνατούσε δε, τόσο ο ίδιος, όσο και η σύζυγος και ο πατέρας του, να καλέσουν τη στιγμή του τραυματισμού του την Ελληνική Αστυνομία, ωστόσο ενημερώθηκε την επομένη η υπηρεσία του. Επικαλείται δε και προσκομίζει, μεταξύ άλλων, την με αριθμό .../30-1-2024 απόφαση του Β΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, με την οποία κρίθηκε σε δεύτερο βαθμό, ήτοι κατόπιν έφεσης κατά της ..../19-10-2022 απόφασης του Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, η αποδοθείσα στα όργανα του εφεσίβλητου Δήμου, ..., …. και …., «σωματική βλάβη από αμέλεια δια παραλείψεως από υπόχρεο», κατά της οποίας δεν έχει ασκηθεί ένδικο μέσο σύμφωνα με την προσκομισθείσα από 7-11-2024 βεβαίωση της Γραμματέα του Τμήματος Ποινικού Αρχείου - Ενδίκων Μέσων - Πειστηρίων του Πρωτοδικείου Πειραιώς σε συνδυασμό με την από 7-11-2024 του Γραμματέα Ποινικού του Πρωτοδικείου Πειραιώς περί καταχώρησής της στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 9 του ν. 986/1979 την 22-5-2024. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, η οποία δημοσιεύθηκε μετά την έκδοση της εκκαλούμενης απόφασης και συνιστά, ενόψει όσων έγιναν ερμηνευτικώς δεκτά στην έκτη σκέψη της παρούσας απόφασης, νέο οψιγενές αποδεικτικό στοιχείο παραδεκτώς προβαλλόμενο ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου δεδομένου ότι συναρτάται άμεσα με την απόδειξη κρίσιμων ισχυρισμών των διαδίκων που έχουν παραδεκτώς προβληθεί εκατέρωθεν πρωτοδίκως, αφού ελήφθησαν υπ’ όψιν οι ένορκες καταθέσεις, η χωρίς όρκο κατάθεση του εκκαλούντος, οι απολογίες των κατηγορουμένων, τα έγγραφα και τα αποδεικτικά μέσα, αποδείχθηκαν τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Στις 6-10-2016 και περίπου μία ώρα πριν νυχτώσει, ο εκκαλών εισήλθε στο γήπεδο ... με τη σύζυγο και τα δύο ανήλικα τέκνα του μέσω όχι της κεντρικής εισόδου αυτού επί της οδού …., καθόσον αυτή ήταν πάντοτε κλειδωμένη, αλλά έτερης παράπλευρης μικρής σιδερένιας θύρας, η οποία, κατά τον ένδικο χρόνο, δεν ήταν κλειδωμένη (απλά υπήρχε λουκέτο στην κρεμάμενη επί του συρόμενου φύλλου αυτής αλυσίδα). Επίσης, ουδείς φύλακας επόπτευε κατά τον ένδικο χρόνο το συγκεκριμένο χώρο του γηπέδου και τον ενιαίο με αυτόν χώρο εκτός αυτού και έως τη συρματόφραξη του πρώτου πρανούς, ήταν προσβάσιμος μέσω της ξεκλείδωτης επί της οδού …. βοηθητικής θύρας, ενώ ουδεμία απαγορευτική εισόδου στο γήπεδο πινακίδα υπήρχε, σε κάθε περίπτωση, αναγνώσιμη από τους ευρισκόμενους εντός του γηπέδου. Ο χώρος δε αυτός εκτός του γηπέδου κατά τον χρόνο του συμβάντος παρουσίαζε στοιχεία μακρόχρονης παραμέλησης και εγκατάλειψης (σωρεία σκουπιδιών, συρμάτινα κουβάρια με αιχμηρές άκρες, συρματόφραξη με έντονη φθορά). Το γεγονός δε ότι την 6-10-2016 και από ώρα 18:30 έως 20:00 είχε προγραμματισμένη προπόνηση εντός του χώρου του γηπέδου η ομάδα του ..., την οποία και πραγματοποίησε, δεν αποκλείει την παρουσία μη αθλούμενων πολιτών εντός του προαναφερόμενου χώρου κατά τον ως άνω χρόνο, εφόσον ακόμη και αν η προπόνηση αυτή είχε διεξαχθεί την ίδια ώρα, θα μπορούσε να είχε περιοριστεί στο μισό του γηπέδου, ενώ στο άλλο μισό να παρευρίσκονταν μη αθλούμενοι πολίτες με τα ανήλικα τέκνα τους για λόγους αναψυχής, γεγονός που συνηθιζόταν να συμβαίνει στην πράξη, ακόμα και με την ανοχή του φύλακα, όποτε αυτός ήταν παρών. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού του εκκαλούντος με τα τέκνα του, η μπάλα υπερπήδησε το κιγκλίδωμα του γηπέδου, καθώς και το υπερκείμενο αυτού δίχτυ προς τη νότια πλευρά, ο δε εκκαλών, ακολουθώντας τη νοητή πορεία αυτής, εξήλθε του γηπέδου μέσω μίας μικρής ευρισκόμενης στη νότια πλευρά αυτού θύρας, η οποία δεν ήταν κλειδωμένη, και βρέθηκε σε χωμάτινο μονοπάτι, κάτωθι του οποίου υπήρχε αρχικά πρανές (θάμνοι και δενδρύλλια), οριοθετούμενο με συρματόφραξη και, στη συνέχεια πλακόστρωτο, δεύτερο πρανές και τέλος το πάρκο .... Στη συρμάτινη περίφραξη του πρανούς του γηπέδου είχαν σχηματιστεί συρμάτινα κουβάρια με αιχμηρές άκρες, με αποτέλεσμα όταν ο εκκαλών επιχείρησε να εξέλθει από μία οπή έχασε την ισορροπία του εξαιτίας της συγκεντρωμένης στο σημείο αυτό άμορφης μάζας συρμάτων (κουβάρι) λόγω και της έντονης κατωφέρειας του εδάφους, αποπειρώμενος δε να συγκρατηθεί από το εμπηγμένο σιδερένιο στύλο που συγκροτούσε τη συρματόφραξη, ένα σύρμα πέρασε μέσα από τη βέρα του, με αποτέλεσμα να αποκολληθεί (απογαντιστεί) το πάνω τμήμα του παράμεσου του δεξιού του χεριού. Στη συνέχεια, αποτυγχάνοντας να εντοπίσει το αποκολληθέν τμήμα του δαχτύλου του, λόγω της σωρείας σκουπιδιών, ο εκκαλών προσέτρεξε σε βοήθεια της συζύγου και του πατέρα του, οι οποίοι εντόπισαν το τμήμα του αποκομμένου δαχτύλου του, εντός χρονικού διαστήματος σαράντα λεπτών, και τον συνόδευσαν για την παροχή της ενδεδειγμένης βοήθειας. Καθένα δε εκ των ως άνω πραγματικών περιστατικών, κατά την κρίση του ποινικού δικαστηρίου, οδήγησε ενεργά και αυτοδύναμα στην πρόκληση της ένδικης σωματικής βλάβης στον εκκαλούντα. Αντίθετα, ο εφεσίβλητος Δήμος, με το από 17-3-2025 υπόμνημά του, υπεραμύνεται της ορθότητας της εκκαλούμενης απόφασης, επαναλαμβάνοντας τα προβληθέντα πρωτοδίκως.

9. Επειδή, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα ανωτέρω νομικά και πραγματικά δεδομένα, όπως τα τελευταία προκύπτουν από το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, όσων εκ των οποίων νομίμως προσκομίστηκαν ενώπιον του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, συνδυαστικώς λαμβανόμενα υπόψη, όπως αυτά συνεπικουρούνται από τις σχετικές φωτογραφίες, κρίνει ότι ο τραυματισμός του εκκαλούντος αποδείχθηκε ότι συνέβη, την 16-10-2016, στη συρμάτινη περίφραξη του πρανούς του γηπέδου ... λόγω μη συντήρησης, φροντίδας και καθαριότητας του εν λόγω αθλητικού χώρου. Εξάλλου, παρά τα όσα διαλαμβάνονται στην εκκαλουμένη, πρώτο μέλημα του εκκαλούντος, μετά τον τραυματισμό του και τον εντοπισμό του αποκολληθέντος τμήματος του δαχτύλου του, ήταν η διακομιδή του σε κλινική ή νοσοκομείο, όπως και έπραξε, και όχι η καταγραφή του συμβάντος από οποιαδήποτε δημόσια αρχή με τη σύνταξη σχετικής έκθεσης της τροχαίας ή άλλου δημοσίου εγγράφου (ημερήσιου δελτίου περιπολίας αστυνομικού οργάνου ή έκθεση της τεχνικής υπηρεσίας του εφεσίβλητου Δήμου). Ως εκ τούτων, ο εφεσίβλητος Δήμος ενέχεται σε αποζημίωση του εκκαλούντος, απορριπτομένων ως αβάσιμων των αντιθέτων προβαλλόμενων με το υπόμνημα ισχυρισμών του εφεσίβλητου. Συνακόλουθα, η εκκαλουμένη που έκρινε αντιθέτως πρέπει να εξαφανισθεί, κατ’ αποδοχή ως βάσιμης της κρινόμενης έφεσης, και να αποδοθεί στον εκκαλούντα το παράβολο που κατέβαλε (άρθρο 277 παρ. 9 του Κ.Δ.Δ.). Περαιτέρω, πρέπει να κρατηθεί η υπόθεση και να δικασθεί η αγωγή.

10. Επειδή, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες στην τέταρτη σκέψη της παρούσας απόφασης διατάξεις και την ερμηνεία τους, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη το είδος και τη φύση της επελθούσας βλάβης του ενάγοντος (τραυματικός ακρωτηριασμός του καρπού και της άκρας χείρας με πλήρη ακρωτηριασμό του παράμεσου δακτύλου δεξιά), τις συγκεκριμένες συνθήκες του τραυματισμού του, σύμφωνα και με την .../30-1-2024 απόφαση του Β΄ Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς, τη σωματική και ψυχική ταλαιπωρία που υπέστη από τη χειρουργική επέμβαση και από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε καθ’ όλο το ευρύ χρονικό διάστημα έως την αποθεραπεία του, όσον αφορά, ειδικώς, στη χρήση και την κινητικότητα του χειρουργηθέντος μέλους του, αλλά και την αγωνία που βίωσε για την κατάσταση της υγείας του, ενόψει και του επαγγέλματός του (βατραχάνθρωπος), κρίνει ότι ο ενάγων υπέστη ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας δικαιούται το εύλογο και προσήκον ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ, το οποίο υποχρεούται ο Δήμος ... να καταβάλει σε αυτόν, νομιμοτόκως, ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση, κατά μερική παραδοχή του σχετικού αιτήματος της αγωγής, απορριπτομένων ως αβάσιμων των αντίθετων ισχυρισμών του εναγόμενου Δήμου. Αντιθέτως, το αίτημα της αγωγής περί καταβολής της κατ’ άρθρο 931 του Αστικού Κώδικα αποζημίωσης είναι απορριπτέο, δοθέντος ότι δεν συντρέχουν ιδιάζοντα περιστατικά από τα οποία να προκύπτουν ιδιαίτεροι λόγοι εξαιτίας των οποίων να επέρχονται, εκ της απώλειας του παράμεσου δακτύλου του δεξιού του χεριού του ενάγοντος, συνέπειες στην επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική μελλοντική ζωή αυτού.

11. Επειδή, κατ’ ακολουθία, πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η αγωγή και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος Δήμος ... να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 3.000 ευρώ, νομιμοτόκως από 1-3-2022, ήτοι την επομένη της επίδοσης της αγωγής στον Δήμο την 28-2-2022 (σχετ. το από 28-2-2022 οικείο αποδεικτικό) μέχρι την εξόφληση. Περαιτέρω, το αίτημα του ενάγοντος να κηρυχθεί η παρούσα απόφαση προσωρινώς εκτελεστή πρέπει να απορριφθεί, κατά το άρθρο 80 παρ. 3 του Κ.Δ.Δ., δεδομένου ότι δεν προκύπτει ότι υπάρχει αδυναμία ή ιδιαίτερη δυσχέρεια προς αντιμετώπιση των άμεσων αναγκών του ή ότι συντρέχουν εξαιρετικοί λόγοι προς τούτο. Τέλος, πρέπει, κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, να συμψηφιστούν τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων, λόγω της εν μέρει νίκης και ήττας αυτών (άρθρο 275 παρ. 1 του Κ.Δ.Δ.).

 

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Αποβάλλει το Ελληνικό Δημόσιο από τη δίκη.

Δέχεται την έφεση.

Εξαφανίζει την Α1893/2023 οριστική απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά.

Διατάσσει την απόδοση στον εκκαλούντα του παραβόλου που κατέβαλε.

Δικάζοντας την αγωγή, δέχεται εν μέρει αυτή.

Υποχρεώνει τον Δήμο ... να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των τριών χιλιάδων ευρώ (3.000), νομιμοτόκως, από 1-3-2022 μέχρι την εξόφληση.

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

Η απόφαση δημοσιεύθηκε στον Πειραιά, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριο του Δικαστηρίου, στις 30 Ιανουαρίου 2026.

 

Η ΔΙΚΑΣΤΗΣ     Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ