Νομολογία – ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ

ΕφΘεσ (Τριμ.) 732/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:37:22 +0000

ΚΥΡΙΟΤΗΤΑ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ – ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ – ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ – ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. ΑΒΑΣΙΜΕΣ ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΚΤΗΣΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΟΔΟΥ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑΣ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΞΗΣ – ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. Στην προκειμένη περίπτωση, η ενάγουσα/εφεσίβλητη με την αγωγή της, επικαλούμενη ότι έχει καταστεί κυρία τόσο με παραγωγό τρόπο όσο και με πρωτότυπο τρόπο και δη με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας επί ενός τμήματος του περιγραφόμενου σ’αυτή ακινήτου, ιδιοκτησίας της, εμβαδού 72,38 τ.μ., την κυριότητα της οποίας αμφισβητεί η εναγόμενη, η οποία χρησιμοποιεί αυθαίρετα ως δίοδο το ως άνω τμήμα, ζήτησε, την αναγνώριση της κυριότητάς της επί του επίδικου τμήματος και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να παραλείπει στο μέλλον κάθε διατάραξη της κυριότητάς της επ’αυτού καθώς και να άρει τη διατάραξη της κυριότητάς της με αποξήλωση των λίθων που επέστρωσε και την αφαίρεση δύο τσιμεντένιων κολώνων και τέλος, να της καταβάλει χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Η εναγόμενη ισχυρίζεται α) ότι το δικαίωμα της ενάγουσας για έγερση της ένδικης αρνητικής αναγνωριστικής αγωγής έχει παραγραφεί και β) ότι ενήργησε την προσβολή της κυριότητας της ενάγουσας, δυνάμει δικαιώματος της, συνισταμένου σε πραγματική δουλεία σε βάρος του ακινήτου της ενάγουσας, αφού ήδη προ του 1989, άλλως από το 1996, άλλως από το 1999 και σε κάθε περίπτωση από το 2001 και εφεξής δεν έπαυσε να διέρχεται μέσω της διαμορφωθείσας δουλείας διόδου. Κρίνεται ότι η αγωγή πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή, απορριπτομένων ως αβάσιμων των ενστάσεων παραγραφής και κτήσης της πραγματικής δουλείας οδού με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, καθώς και του ισχυρισμού περί κτήσης ιδίας κυριότητας, και ακολούθως να αναγνωριστεί η ενάγουσα αποκλειστική κυρία του επίδικου εδαφικού τμήματος, εμβαδού 72,38 τ.μ., και να υποχρεωθεί η εναγόμενη ί) να άρει τη διατάραξη της κυριότητας της ενάγουσας με αποξήλωση των λίθων που επέστρωσε και αφαίρεση δύο κολώνων, να παραλείπει κάθε μελλοντική διατάραξη και να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 1.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, με το νόμιμο τόκο. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.37/23 απόφασης του ΠολΠρωτ. [ Αρ. 281, 297-299, 340, 345, 346, 369, 496, 498, 914, 932, 974,975,1000, 1033, 1045, 1046, 1051, 1108 παρ. 1, 1118-1121, 1167, 1192, 1198 ΑΚ, αρ. 68, 70, 176, 218 παρ. 1,945 παρ. 1 και 947 παρ. 1 ΚΠολΔ, αρ. 25 παρ. 3 Συντ. ]

ΕφΘεσ (Μον.) 380/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:36:06 +0000

ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΕ CAMPING – ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΩΝ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ – ΑΓΩΓΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ – ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΑΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΖΗΜΙΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΑΥΤΩΝ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. Στην προκειμένη περίπτωση, οι ενάγοντες ισχυρίσθηκαν ότι η εναγόμενη επιχείρηση-camping, τους εκμίσθωνε θέσεις για να τοποθετούν τα τροχόσπιτα, όπου διέμεναν με τις οικογένειές του, ότι κατά τα συμφωνηθέντα, τα τροχόσπιτα και όλος ο εξοπλισμός, θα παρέμεναν στο camping, όχι μόνο κατά την περίοδο λειτουργίας αυτού, αλλά και κατά το διάστημα από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο, ενόψει του ότι κατά το Μάιο θα ακολουθούσε η σύναψη νέας σύμβασης μίσθωσης – Ότι εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο camping, με συνέπεια τη θετική ζημία των εναγόντων, συνιστάμενη στην αξία των ολοσχερώς καταστραφέντων πραγμάτων τους (τροχόσπιτου και εξοπλισμού αυτού), αλλά και ηθική βλάβη – Επικαλούμενοι, λοιπόν, ότι υπάρχει συρροή συμβατικής και αδικοπρακτικής ευθύνης της αντιδίκου τους, ζήτησαν να υποχρεωθεί η εναγομένη να τους καταβάλει αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αποδεικνύεται ότι η καταστροφή των τροχόσπιτων των εναγόντων, προκλήθηκε και από τη συγκλίνουσα αμέλεια της εναγομένης, οι παραλείψεις της οποίας, σε συνδυασμό με την παράλειψη της μη διαδίκου να διακόψει τη λειτουργία της ηλεκτρικής συσκευής, που χρησιμοποίησε για να μαγειρέψει, προκάλεσαν την πυρκαγιά. Ειδικότερα, η εναγομένη, έχοντας την εκμετάλλευση του χώρου εγκατάστασης των τροχόσπιτων, συνέβαλε τόσο στην εκδήλωση, όσο και στην ταχεία και εκτεταμένη εξάπλωση της πυρκαγιάς ι) παραλείποντας την τήρηση των υποχρεωτικών κανονισμών, σχετικά με μία ασφαλή ηλεκτρολογική εγκατάσταση και ιι) παραλείποντας να εξασφαλίσει εγκαίρως, την απομάκρυνση από το camping των φιαλών υγραερίου, καθώς και να απαγορεύει την κατασκευή ξύλινων στοιχείων, που αποτέλεσαν εύφλεκτα υλικά. Προκύπτει λοιπόν, ότι η θετική ζημία, που υπέστη ο πρώτος ενάγων εκ της ολοκληρωτικής καταστροφής του τροχόσπιτού του και των αντικειμένων, που ήταν αποθηκευμένα σε αυτό και στο περιβάλλοντα χώρο, ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 18.492,00 ευρώ, ενώ αντίστοιχα, ο δεύτερος ενάγων υπέστη θετική ζημία που ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 19.332 ευρώ. Περαιτέρω, οι ενάγοντες υπέστησαν και ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας έκαστος εξ αυτών δικαιούται το ποσό των 1.500 ευρώ. Δέχεται εν μέρει την αγωγή. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.131/24 απόφασης του ΜονΠρωτ. [ Αρ.288, 297, 298, 330, 346, 361, 822, 823, 914, 932 ΑΚ, αρ.176, 183 ΚΠολΔ, αρ.163 N.5221/25, ΚΥΑ ΦΑ50/12081/642/2006 ]

ΔιοικΠρωτΑθ (Τμ.5ο-Μον.) 800/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:34:55 +0000

ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ e-ΕΦΚΑ – ΕΤΕΑΕΠ. ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΕΟΡΤΩΝ-ΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΥΤΩΝ. ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ – ΟΞΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΤ’ΑΡ.105-106 ΕΙΣΝΑΚ – ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΗ ΖΗΜΙΑ. ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ Ν.4051/12 ΚΑΙ Ν.4093/12. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ e-ΕΦΚΑ. Οι ενάγοντες, συνταξιούχοι του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, και ήδη του e-ΕΦΚΑ, έχουν υποστεί, δυνάμει των μνημονιακών ρυθμίσεων από το έτος 2010 και εξής, διαδοχικές μειώσεις στις κύριες συντάξεις τους, ενώ έχουν υποστεί μειώσεις έως και πλήρη κατάργηση των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας. Με την κρινόμενη δε αγωγή, οι ενάγοντες που παραδεκτώς ομοδικούν, ζητούν να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του εναγόμενου ΕΦΚΑ να τους καταβάλει, ως αποζημίωση, κατ’ αρ. 105-106 ΕισΝΑΚ, νομιμοτόκως, τα ποσά που αντιστοιχούν στις περικοπές που επιβλήθηκαν, κατά το κρίσιμο για καθένα χρονικό διάστημα εντός της περιόδου από 1.1.2013 έως 31.12.2018, άλλως κατά το χρονικό διάστημα από 10.6.2015 έως 31.12.2018. Κατ’αρχάς οι διατάξεις των Ν.4051/12 και Ν. 4093/12, που θέσπισαν περικοπές στις συντάξεις, αντίκεινται στις διατάξεις του Συντάγματος, καθώς και στο άρθρο 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ. Συμβατή ωστόσο με το Σύνταγμα κρίνεται η ρύθμιση του αρ. 14 παρ. 2 περ. α΄ του Ν.4387/16, σύμφωνα με την οποία οι κύριες συντάξεις που καταβάλλονταν κατά τη δημοσίευση του νόμου (παλαιές συντάξεις) θα ανέρχονται στο ύψος, στο οποίο αυτές είχαν διαμορφωθεί με τις περικοπές, δηλαδή, των Ν.4051/12 και Ν.4093/12. Συνταγματικώς θεμιτή και η εκ νέου κατ’ ουσίαν θέσπιση περικοπών στο πλαίσιο επανυπολογισμού και των επικουρικών συντάξεων με το άρθρο 96 παρ. 4 του Ν.4387/16. Δέχεται εν μέρει την αγωγή κατά του πρώτου εναγομένου e-ΕΦΚΑ. Αναβάλλει την έκδοση οριστικής απόφασης κατά του δεύτερου εναγόμενου ΕΤΕΑΕΠ, ήδη e- ΕΦΚΑ. [ Αρ. 6 παρ. 1 Ν. 4501/12, Ν. 4093/12, αρ. 14 παρ. 2, αρ. 96 παρ. 4 Ν. 4387/2016 ]

ΕφΘεσ (Μον.) 722/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:33:36 +0000

ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΤΕΚΝΟΥ – ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΑΓΩΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ – ΕΦΕΣΗ. ΧΡΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΜΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ – ΜΕΤΡΟ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ. Συνεκδίκαση αγωγών γονέων ανήλικου τέκνου για την επιμέλεια και διατροφή του – Επί των αγωγών οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε, η εκκαλουμένη με την οποία το Δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει την α’ αγωγή της μητέρας και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλλει ως συνεισφορά του στη διατροφή του ανηλίκου, το ποσό των 250 ευρώ μηνιαίως, ενώ δέχθηκε και την υπό στ. β’ αγωγή του πατέρα του ανηλίκου και ρύθμισε την άσκηση της επιμέλειας του τέκνου κατά το σύστημα της χρονικής κατανομής με εναλλασσόμενη διαμονή. Κατ’ αρχάς η ισόχρονη παρουσία αμφοτέρων των γονέων στη ζωή του ανηλίκου τέκνου κρίνεται σημαντική, καθόσον συμβάλλει στην ομαλή ψυχοσωματική του ανάπτυξη. Με γνώμονα λοιπόν, το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, ενόψει των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών, το Δικαστήριο κρίνει ότι προσφορότερη λύση, αποτελεί η χρονική κατανομή της επιμέλειας με εναλλακτική κατοικία, κι έτσι το τέκνο θα πρέπει να διαμένει με τη μητέρα του από την 1 η έως την 16η ημέρα έκαστου μηνός και με τον πατέρα του από την 17η έως την τελευταία ημέρα έκαστου μηνός. Περαιτέρω, η διατροφή που αυτό δικαιούται έναντι και των δύο γονέων του, ανέρχεται μηνιαίως, στο ποσό των 450 ευρώ. Ο εφεσίβλητος δε, πατέρας του πρέπει, με βάση την οικονομική δυνατότητά του και την προσωπική κατάστασή του, συσχετιζόμενη με την αντίστοιχη της εκκαλούσας μητέρας του, να καταβάλει, α) το ποσό των 300 ευρώ, από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής, μέχρι τη δημοσίευση της παρούσας (30.04.2026), χρονικό διάστημα κατά το οποίο η συνεισφορά του πατέρα θα πρέπει να είναι υψηλότερη, εφόσον η μητέρα ασκούσε την αποκλειστική επιμέλεια του ανηλίκου και β) το ποσό των 180 ευρώ από την επομένη της δημοσίευσης της παρούσας μέχρι τη συμπλήρωση διετίας από την επίδοση της αγωγής (17.06.2026), λαμβάνοντας υπ΄όψη ότι κατά τις ημέρες που ο πατέρας θα έχει την επιμέλεια του ανηλίκου και το τελευταίο θα διαμένει στην κατοικία του, ο ίδιος ο πατέρας οφείλει να καλύπτει απευθείας τις καταναλωτικές δαπάνες διαβίωσης του ανηλίκου. Δέχεται την έφεση της ενάγουσας κατά της υπ’ αρ. 38325/25 αποφάσεως του ΜονΠρωτΘεσ. [ Ν.4800/21, αρ. 4 παρ. 2,21 παρ.1 Συντ., αρ.1485, 1486, 1489, 1493, 1510-1514, 1518, 1520 ,1532 ΑΚ, αρ. 312, 330, 333 ΠΚ ]

ΕφΑθ (Τμ.13ο-Μον.) 2035/25

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:32:17 +0000

ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ ΛΟΓΩ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΟΛΗΠΤΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΠΕΡΑΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ. Εν προκειμένω, η ενάγουσα/εκκαλούσα εκθέτει ότι ανέλαβε να ανεγείρει με δαπάνες της με το σύστημα της αντιπαροχής πενταόροφη οικοδομή επί του οικοπέδου των εναγομένων/εργοδοτών – Ωστόσο, την 6η-3-2013 οι οικοπεδούχοι τής επέδωσαν εξώδικη καταγγελία της εργολαβικής σύμβασης, που κατά τους ισχυρισμούς της έλαβε χωρα παράνομα και καταχρηστικά, χωρίς να της καταβάλουν τη συμφωνηθείσα αμοιβή της, ενώ της οφείλουν και τις δαπάνες στις οποίες προέβη για την εκτέλεση της εργολαβίας. Κρίνεται ότι η εξώδικη δήλωση των οικοπεδούχων περιέχει δήλωση υπαναχώρησης κατά το άρθρο 686 εδ.α’ ΑΚ και όχι δήλωση καταγγελίας του άρθρου 700 ΑΚ. Αποδεικνύεται δε, ότι αμέσως μετά την έκδοση των οικοδομικών αδειών, περιήλθαν σε γνώση των εργοδοτών στοιχεία αναφορικά με την οικονομική κατάσταση της ενάγουσας εργολήπτριας ικανά να εγείρουν αμφιβολίες σε εκείνους ως προς την πραγματική δυνατότητά της να αποπερατώσει εγκαίρως το έργο. Εξάλλου, η εργολήπτρια, παρότι οχλήθηκε εγγράφως, δεν παρέδωσε στους εργοδότες πραγματικό προϋπολογισμό του έργου, παρά μόνο έγγραφο υπολογισμού ελάχιστου κόστους κατασκευής οικοδομής. Συνεπώς, οι εναγόμενοι δεν έχουν υποχρέωση από τη σύμβαση έργου προς καταβολή της εργολαβικής αμοιβής της ενάγουσας λόγω της υπαναχώρησής τους, η δε ενάγουσα εδύνατο να εγείρει τις αξιώσεις της εκ της υπαναχώρησης για την ωφέλεια που αποκόμισαν οι εναγόμενοι για το τμήμα του έργου που εκτελέσθηκε. Ορθώς λοιπόν με την εκκαλουμένη απορρίφθηκε η αγωγή ως αβάσιμη. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.7693/23 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ. 200, 382, 383-385, 389 παρ. 2, 686, 700 ΑΚ, αρ.421, 422 ΚΠολΔ ]

ΕφΘεσ (Μον.) 342/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:40:57 +0000

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΟΤΑ – ΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΑΜΟΙΒΩΝ. ΝΕΟΣ ΚΩΔ.ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ – ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ – ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΡΟΝΟΧΡΕΩΣΗΣ.ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ – ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ. Εν προκειμένω, ο ενάγων-δικηγόρος άσκησε αγωγή, αιτούμενος την καταβολή των δικηγορικών αμοιβών του από τον εναγόμενο ΟΤΑ – Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη, αφού απέρριψε τους ισχυρισμούς του εναγόμενου Δήμου, έκρινε την αγωγή βάσιμη και κατά της απόφασης αυτής άσκησε την παρούσα έφεση ο εναγόμενος Δήμος. Κατ’αρχάς το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι οι σχετικές εντολές είναι έγκυρες και ισχυρές, καθώς η επικαλούμενη με τον ειδικό λόγο έφεσης πλημμέλεια του OTA του αρ. 4 Π.Δ. 80/16 αποτελεί μία δημοσιονομικού χαρακτήρα διάταξη που δεν θίγει τη νομιμότητα της αξίωσης του ενάγοντος, ούτε και αποτελεί διαδικαστική προϋπόθεση δικαστικής επιδίωξης της αμοιβής του, καθόσον δεν γίνεται επίκληση με τα δικόγραφα του εκκαλούντος ότι οι εντολές έχουν ανακληθεί ή ακυρωθεί με δικαστική απόφαση (και όχι με σχετική πράξη του ΕλΣυν ή με άρνηση θεώρησης/έγκρισης από τον Επίτροπο). Μεταβολές που επήλθαν – εν σχέση με τον προϊσχύσαντα Κώδικα Δικηγόρων – με το Ν.4194/13 για την αμοιβή δικηγόρου για εξώδικες εργασίες – Νομοθετική ρύθμιση αμοιβής, κατά το σύστημα της χρονοχρέωσης – Επίσης, υπό την ισχύ του Νέου Κώδικα Δικηγόρων ιδιαίτερη αμοιβή για την κατάθεση προτάσεων νοείται, εφόσον έλαβε πράγματι χώρα συζήτηση της υπόθεσης και όχι όταν αναβλήθηκε η συζήτησή της – Μείωση δε, της αμοιβής του δικηγόρου του Δημοσίου ή OTA επιτρέπεται υπό το ισχύον δίκαιο μόνο υπό τις προϋποθέσεις του αρ. 58 § 5 ΚώδΔικηγόρων, που συνιστά επίκληση σχετικής ένστασης του εναγόμενου. Κρίνεται στην επίδικη περίπτωση ότι πρέπει η εκκαλουμένη να μεταρρυθμισθεί και ειδικότερα : α. κατά τα ποσά κεφαλαίου αμοιβής 1.600 ευρώ, 160 ευρώ, 240 ευρώ, 400 ευρώ που απορρίπτονται, λόγω αοριστίας και β. κατά το ποσό των 4.246 ευρώ που απορρίπτεται ως νόμω αβάσιμο. Τέλος, πρέπει να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του εναγόμενου να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό 72.880,74 ευρώ που αφορά κεφάλαιο δικηγορικών αμοιβών και εξόδων, με το νόμιμο τόκο και του ποσού των 17.491,37 ευρώ που αφορά στον αναλογούντα ΦΠΑ. Δέχεται την έφεση του Δήμου και μεταρρυθμίζει την υπ’αρ. 5284/25 απόφαση του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ.72 παρ. 2 Ν.3852/10, αρ. 7 παρ. 2 Ν.2753/99, Κ.Υ.Α 1117864/2297/Α0012/7.12.2007, αρ. 103, 281 Ν.3463/06, αρ. 1, 38, 39, 46, 49, 63, 91, 92, 94, 98 παρ.1, 99, 100 παρ. 1, 102, 107, 152, 155, 170 Ν.Δ.3026/54, αρ. 3, 58 παρ.1, 59, 63 παρ.1, 84 Ν.4194/13, αρ. 4 Π.Δ.80/16, αρ.111 παρ.2, 118 παρ. 4, 216 ΚΠολΔ, αρ. 158, 159 παρ. 1, 174, 180, 713, 904 παρ.1, 908 ΑΚ ]

ΔιοικΠρωτΑθ (Τριμ.-Τμ.25ο) 1375/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:39:37 +0000

ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. ΑΑΔΕ. ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ. ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. ΜΕΙΩΣΗ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗΣ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗΣ ΤΙΜΗΣ ΠΩΛΗΣΕΩΣ. ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ. ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΗ ΖΗΜΙΑ. ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. ΕΥΘΥΝΗ ΚΡΑΤΩΝ – ΜΕΛΩΝ. ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΔΕΕ. ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. Προϋποθέσεις αδικοπρακτικής ευθύνης του Δημοσίου. Στην περίπτωση νομοθέτησης, ευθύνη του δημοσίου προς αποζημίωση του ζημιωθέντος γεννάται, όλως εξαιρετικώς, μόνον αν οι επιζήμιες συνέπειες επέρχονται απευθείας από την επίμαχη διάταξη, πριν και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εφαρμογή της, είτε με πράξη της διοίκησης, είτε με διμερή δικαιοπραξία. Όταν ο κανόνας δικαίου αφορά συμβατικό όρο και, επομένως, είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί μόνο στο πλαίσιο συμβατικής σχέσης, οι επιζήμιες συνέπειες δεν επέρχονται ευθέως από τη θέσπιση της επίμαχης διάταξης, αλλά από την εφαρμογή της. Στην περίπτωση αυτή δεν στοιχειοθετείται η κατ’ εξαίρεση αστική ευθύνη του δημοσίου από πράξη νομοθετικού οργάνου ή της κανονιστικώς δρώσας διοίκησης, αφού ελλείπει η ως άνω προϋπόθεση, ήτοι η ζημία να προκαλείται ευθέως από τη νομοθετική ή κανονιστική ρύθμιση. Αρχή της ευθύνης των κρατών – μελών για ζημίες που προκαλούνται στους ιδιώτες από παραβιάσεις του ενωσιακού δικαίου που τους καταλογίζονται. Προϋποθέσεις αποζημιώσεως ζημιωθέντων ιδιωτών. Ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση για ζημία προκληθείσα εξ αιτίας παράβασης του ενωσιακού δικαίου. Τυχόν αξίωση κατά του Δημοσίου για την αποκατάσταση της ζημίας, περιουσιακής και μη, που επικαλείται ιδιοκτήτης οικιακού φωτοβολταϊκού συστήματος ότι υπέστη από νομοθέτηση των διατάξεων της υποπαρ. ΙΓ.1 της παρ. ΙΓ του αρ.1ου του Ν.4254/14 κατά παράβαση διατάξεων υπέρτερης ισχύος του εθνικού και, εν γένει, ευρωπαϊκού δικαίου, δεν μπορεί να θεμελιωθεί στο άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, καθ’ όσον δεν συντρέχει μία από τις σωρευτικώς απαιτούμενες, τόσο από το ενωσιακό όσο και από το εσωτερικό δίκαιο, προϋποθέσεις για την ευθύνη του κράτους προς αποζημίωση και, συγκεκριμένα, η προϋπόθεση της ύπαρξης αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παράβασης και της ζημίας. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αποφανθεί δεσμευτικώς, πως η ενίσχυση του Ν.4254/14 αποτελεί παράνομη κρατική ενίσχυση υπέρ των παραγωγών Α.Π.Ε., λόγω παράλειψης των αρμόδιων ελληνικών αρχών να της κοινοποιήσουν το σχετικό μέτρο προτού θεσπισθεί και να αναμείνουν την εκτίμησή της, προτού αυτό τεθεί σε εφαρμογή, το αιτούμενο ποσό της διαφοράς μεταξύ της ενίσχυσης με βάση την τιμή που ίσχυε αρχικώς βάσει του προϊσχύσαντος κανονιστικού καθεστώτος και εκείνης που πράγματι εισπράχθηκε, με βάση τη νέα, μειωμένη τιμή του νεότερου νόμου, έχει χαρακτήρα κρατικής ενίσχυσης και όχι «αποζημιώσεως», κατά τη σχετική νομολογία του ΔΕΕ. Τυχόν επιδίκαση από το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο των ποσών που αξιώνουν οι ενώπιόν του ενάγοντες θα ισοδυναμούσε με θέσπιση άλλης κρατικής ενίσχυσης υπέρ των παραγωγών με δικαστική απόφαση, πράγμα ανεπίτρεπτο ως μη ανήκον στη δικαστική εξουσία. Απορρίπτει την αγωγή. [ Αρ. 105 ΕισΝΑΚ, αρ.1ο παρ.ΙΓ’ Ν.4254/14, αρ. 107 παρ. 1, 108 παρ. 3 ΣΛΕΕ ]

ΔιοικΕφΛάρισας (Μον.-Τμ.Α’) 30/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:38:09 +0000

ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΤΗΘΑΙΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΣΗΣ – ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΟΔΟΥ – ΕΚΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΣΕ ΓΚΡΕΜΟ Ι.Χ.Ε – ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΟΔΗΓΟΥ. ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΟΔΟΥ – ΑΙΤΙΩΔΗΣ ΣΥΝΑΦΕΙΑ – ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ – ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΑΤ’ΑΡ.105-106 ΕΙΣΝΑΚ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΘΟΝΤΑ – ΕΥΛΟΓΟ ΠΟΣΟ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ. Εν προκειμένω, ο ενάγων ζητούσε να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγομένης, ήδη εκκαλούσας Περιφέρειας, να του καταβάλει το ποσό των 40.000 ευρώ, για το ατύχημα, που προκλήθηκε από την παράλειψη οφειλόμενων υλικών ενεργειών των οργάνων της Περιφερειακής Ενότητας, ως αρμόδια για την συντήρηση και διόρθωση των κακοτεχνιών του οδικού δικτύου. Κατ’αρχάς, δεν προκύπτει ότι το όχημα που οδηγούσε ο ενάγων κινείτο με τέτοια ταχύτητα, ώστε ακόμη και αν υπήρχαν στηθαία ασφαλείας, προειδοποιητική σήμανση περί της κατωφέρειας και ολισθηρότητας του οδοστρώματος, φωτισμός εντός της σήραγγας και το οδόστρωμα είχε καθαριστεί, αυτά δεν θα είχαν εμποδίσει την πτώση του στο γκρεμό. Το Δικαστήριο κρίνει ότι η προβαλλόμενη ένσταση από την Περιφέρεια περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του ενάγοντος λόγω ανάπτυξης μεγαλύτερης ταχύτητας, είναι αβάσιμη. Περαιτέρω, κρίθηκε ότι οι παράνομες παραλείψεις των οργάνων της εναγομένης τελούν σε αιτιώδη σύνδεσμο με την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος. Εξάλλου, ενόψει του ότι η συνδρομή τυχόν συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος, οδηγού του αυτοκινήτου, δεν είναι αυτεπαγγέλτως εξεταστέα από το Δικαστήριο, η δε εναγόμενη Περιφέρεια προέβαλε μόνον ισχυρισμό περί αποκλειστικής υπαιτιότητάς του, που απορρίφθηκε. Τέλος, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, το επιδικασθέν πρωτοδίκως ποσό των 6.000 ευρώ, είναι προσήκον και εύλογο για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης του ενάγοντος. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.268/22 απόφασης του ΜονΔιοικΠρωτΤρικάλων. [ Aρ. 105-106 ΕισΝΑΚ, αρ. 280,283 N.3852/10, αρ.300, 932 ΑΚ, αρ. 4,12 παρ.1,13 παρ.2, 19 ΚΟΚ, αρ.21 παρ.1 Ν.1418/84, αρ.5 παρ.2, 71 παρ.1, 72 ΚΔΔ ]

ΕφΠειρ (Μον.-Τμ.4ο) 264/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:36:58 +0000

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΝΟΜΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ – ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΟΜΟΔΙΚΙΑ – ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΙΚΗΣΗΣ – ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΑΥΤΟΥΣΙΑΣ ΔΙΑΝΟΜΗΣ – ΠΩΛΗΣΗ ΜΕ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Διαφορά από αγωγή διανομής κοινών ακινήτων μεταξύ συγκυρίων. Το Δικαστήριο κρίνει ότι ο εκκαλών δεν είναι επικαρπωτής, αλλά δικαιούχος προσωπικής δουλείας οίκησης, η οποία δεν θίγεται από τη διανομή και δεν του παρέχει έννομο συμφέρον να προβάλλει αιτιάσεις σχετικές με την επίδοση προς την εναγόμενη ή με την καταχρηστικότητα της αγωγής. Κρίνει ότι είναι προδήλως ανέφικτη η αυτούσια διανομή των κοινών ακινήτων, λόγω της φύσης τους ως οριζόντιων ιδιοκτησιών, της απαγόρευσης κατάτμησης που προβλέπει ο Κανονισμός της οικοδομής και της σημαντικής απομείωσης της αξίας τους. Διατάσσει τη διανομή των επιδίκων με πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό και τη διανομή του πλειστηριάσματος ανάλογα με τις μερίδες των συγκυρίων. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ. 3136/2021 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ – Δέχεται εν μέρει την αγωγή – Διατάσσει την πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό. [Αρ. 76, 478-491, 516-517, 527-528 ΚΠολΔ, αρ. 785, 795, 798-799, 801, 803, 1183 ΑΚ]

ΣτΕ (Τμ.Ε’) 2490/25

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:35:32 +0000

ΔΗΜΟΣ – ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΟΜΗΣΗΣ – ΣΙΩΠΗΡΗ ΚΑΙ ΡΗΤΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΕΟΤ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΩΝ ΣΕ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ. Η ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΑΡ.6 ΠΑΡ.1 ΤΟΥ Ν. 2160/93 – ΣΤΕΝΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ – ΜΗ ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΑΔΕΙΩΝ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ. ΝΟΜΙΜΗ Η ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΥΔΟΜ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΕΩΣ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. Συνεκδίκαση λόγω συνάφειας, α) αίτησης με την οποία ζητείται η ακύρωση της παράλειψης οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας της ΥΔΟΜ του Δήμου να θεωρήσει τα σχεδιαγράμματα κατόψεων, τομών και όψεων που συνοδεύουν τις διαπιστωτικές πράξεις του ΕΟΤ και του Υπ. Τουρισμού, με τις οποίες αναγνωρίσθηκε η νομιμότητα κατασκευών του ΕΟΤ στο ξενοδοχειακό συγκρότημα που διαχειρίζεται η αιτούσα και β) αίτησης με την οποία ζητείται η ακύρωση εγγράφου της ΥΔΟΜ, που εκδόθηκε σε απάντηση των αιτήσεων της αιτούσας και η υπηρεσία αρνήθηκε ρητά να ικανοποιήσει το αίτημά της. Κατ’ αρχας, εφόσον η ΥΔΟΜ επανεξέτασε το αίτημα και εξέδωσε την προσβαλλόμενη με τη δεύτερη αίτηση ακυρώσεως ρητή πράξη, η εξέταση της πρώτης αιτήσεως κατά της σιωπηρής απόρριψης καθίσταται αλυσιτελής. Με το αρ. 6 παρ. 1 του Ν.2160/93, επιχειρείται η κάλυψη της, κατά το παρελθόν, πριν από τη δημοσίευση του Ν.2837/00, ανέγερσης κατασκευών από τον Ε.Ο.Τ., χωρίς την απαιτούμενη κατά την πολεοδομική αποκλειστικά νομοθεσία άδεια. Δεν καλύπτεται δε, με το νόμο αυτόν η έλλειψη αδειών που τυχόν απαιτούνται από την αρχαιολογική και δασική νομοθεσία, τη νομοθεσία περί αιγιαλού ή άλλες προστατευτικές του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος διατάξεις. Συνεπώς, αν έχει εκδοθεί διαπιστωτική πράξη του ΕΟΤ, οι αρμόδιες υπηρεσίες δόμησης υποχρεούνται να χορηγούν τις αναφερόμενες στη διάταξη αυτή άδειες, παρά την έλλειψη οικοδομικής άδειας, εφόσον όμως υφίστανται οι άδειες που προβλέπονται, για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Κατά τα λοιπά, άλλη ενδιάμεση άδεια από τις υπηρεσίες δόμησης ή θεώρηση σχεδιαγραμμάτων του ΕΟΤ, δεν απαιτείται. Κρίνεται ότι η προσβαλλόμενη πράξη της ΥΔΟΜ, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση να θεωρηθούν τα σχεδιαγράμματα κατόψεων, τομών και όψεων που συνοδεύουν τις διαπιστωτικές πράξεις του ΕΟΤ και του Υπ. Τουρισμού, είναι νόμιμη. Απορρίπτει την αίτηση. [ Αρ.1 παρ. 1 Ν. 702/77, αρ. 49 παρ. 3 Ν.3659/08, αρ. 6 παρ. 1 και 18 Ν.2160/93, αρ.22 παρ. 3, 23 Ν.1577/85, αρ. 29 Ν.4495/17, αρ.17 Ν.3986/11, αρ. 19 παρ.3, 20 παρ.1 Ν.2831/00, αρ.2,4 Ν.4067/12, αρ.28,29,33,39,40,42,83 Ν.4495/17 ]

ΜονΠρωτΝαυπλίου (Ασφ.μέτρα) 124/26

nomotelia — Fri, 19 Jun 2026 13:50:01 +0000

ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΑΣΚΗΣΗ ΑΝΑΚΟΠΗΣ ΚΑΤ’ ΑΡ.933 ΚΠΟΛΔ – ΕΚΔΟΣΗ ΜΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΓΙΑ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΕ ΔΙΑΤΑΞΗ ΓΙΑ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ ΕΩΣ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΦΕΣΕΩΣ – ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ.ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΣΦΑΛΜΕΝΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΛΗΦΘΗΚΕ ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΙΑΤΑΞΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ. Εν προκειμένω, ο αιτών εκθέτει ότι οι καθ’ ων άσκησαν ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ κατά της επισπευδομένης από τον αιτούντα εκτελεστικής διαδικασίας, επί της οποίας εκδόθηκε μη οριστική απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου, με την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση της ανακοπής ως την έκδοση τελεσίδικης απόφασης επί της έφεσης των καθ’ ων και ανεστάλη η εκτέλεση της κατασχετήριας έκθεσης ως την έκδοση της απόφασης επί της έφεσης – Ισχυρίζεται δε, ότι δίχως εξουσία το εκδόσαν την απόφαση αυτή Δικαστήριο μετά από τη διάταξή του να αναβληθεί η συζήτηση της ανακοπής περιέλαβε και διάταξη περί αναστολής της εκτελεστικής διαδικασίας, χωρίς να έχει υποβληθεί σχετική αίτηση και χωρίς να δικαιούται να το πράξει αυτεπάγγελτα – Ζητά λοιπόν, να ανακληθεί η εν λόγω οριστική διάταξη της μη οριστικής απόφασης του παρόντος Δικαστηρίου. Εν προκειμένω, η υπό ανάκληση απόφαση αποφάνθηκε επί αντικειμένου ασχέτου της ανοιχθείσας ενώπιον του δίκης, ήτοι επί της αναστολής της επισπευδομένης εκτέλεσης, για την οποία δεν είχε υποβληθεί αίτηση και για το λόγο αυτό πρέπει να εφαρμοσθεί αναλογικά το άρθρο 697 ΚΠολΔ, καθώς η περί αναστολής της εκτέλεσης διάταξη αποτελεί ρυθμιστικό μέτρο της εκτέλεσης, η οποία (διάταξη) εσφαλμένα συμπεριλήφθηκε αυτεπάγγελτα στην υπό ανάκληση απόφαση, καθώς το εν λόγω Δικαστήριο έπρεπε να αποφανθεί επί του αντικειμένου της ανακοπής του άρθρου 933 ΚΠολΔ και μόνο, αφού δεν είχε εξουσία να κρίνει αυτεπάγγελτα και επί της αναστολής της εκτελεστικής διαδικασίας. ‘Αλλωστε η απαγόρευση ανάκλησης επί αποφάσεων, που αποφαίνονται οριστικά, προϋποθέτει την υποβολή κύριας ή παρεμπίπτουσας αίτησης, που εν προκειμένω δεν υπήρξε. Πρέπει συνεπώς να γίνει δεκτή η υπό κρίση αίτηση και η μη οριστική απόφαση, στην οποία περιλήφθηκε το ρυθμιστικό μέτρο της αναστολής της εκτέλεσης της κατασχετήριας έκθεσης ως την έκδοση απόφασης επί της έφεσης, να ανακληθεί εν μέρει ως προς τη διάταξη αυτή. [ Αρ.309, 686 επ., 933 ΚΠολΔ ]

ΜονΠρωτΑθ (Ασφ.μέτρα) 3966/26

nomotelia — Fri, 19 Jun 2026 13:48:51 +0000

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ – ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ – ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΜΕΝΩΝ ΟΡΙΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ – ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟΙ ΡΥΠΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ ΤΟΥ ΖΩΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΑ ΧΩΡΟΥ – ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗΣ ΡΥΠΑΝΣΗΣ – ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΕΚΦΑΝΣΕΩΝ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ 1ΗΣ ΚΑΘ’ΗΣ – ΛΗΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΠΡΟΣ ΑΜΕΣΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ – ΑΠΕΙΛΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ. Με την κρινόμενη αίτηση, οι αιτούντες, ήτοι οι Δήμοι, Σωματείο για την παρακολούθηση των ενεργειών των Υπηρεσιών για την αντιμετώπιση του θορύβου από πολιτικά αεροσκάφη και οι λοιποί κάτοικοι των Δήμων, εκθέτουν ότι κατά την κίνηση (απογείωση – προσγείωση) των αεροσκαφών από τον Δ.Α.Α. οι χειριστές αυτών υποπίπτουν σε παραβιάσεις των προβλεπόμενων από την εθνική και ενωσιακή νομοθεσία κανόνων που επιβάλλουν, προς αποτροπή του θορύβου, συγκεκριμένους περιορισμούς και ότι η συμπεριφορά αυτή των καθ’ ων είναι παράνομη, συνέπεια δε, αυτής προσβάλλεται το δικαίωμα στην προσωπικότητά τους – Επικαλούνται λοιπόν, επείγουσα περίπτωση, συνισταμένη στην άμεση ανάγκη λήψης μέτρων προς αποτροπή περαιτέρω υποβάθμισης του ακουστικού περιβάλλοντος της περιοχής. Κατ’αρχάς παραδεκτά ασκέιται η υπό κρίση αίτηση κατά της πρώτης των καθ’ ων – Α.Π.Α, η οποία (αίτηση) είναι και επαρκώς ορισμένη. Εν προκειμένω, με βάση την πλέον πρόσφατη μελέτη Χαρτογράφησης Θορύβου του Δ.Α.Α, διαπιστώνεται ότι δεν παρατηρείται υπέρβαση των ορίων των δεικτών Lden και Lnight για τον αεροπορικό θόρυβο, ήτοι τηρούνται τα θεσμοθετημένα όρια αεροπορικού θορύβου. Κρίσιμο δε, είναι να τονιστεί ότι τα θεσμοθετημένα αυτά όρια αναφέρονται στο ανώτατο επιτρεπόμενο μεσοσταθμικό ημερήσιο ή νυχτερινό δείκτη. Ωστόσο, ενώ οι εκπομπές στιγμιαίου θορύβου άνω των 70dB δεν συνιστούν παράβαση των θεσμοθετημένων ορίων αεροπορικού θορύβου, ωστόσο δεν παύουν να αποτελούν μορφή σοβαρής περιβαλλοντικής ρύπανσης. Πράγματι, αυτοτελώς και μεμονωμένα κρινόμενες, οι εκπομπές αυτές αποτελούν επιβλαβείς θορύβους, που στερούν τους αιτούντες (κατοίκους της περιοχής) από την απόλαυση ενός ήρεμου φυσικού περιβάλλοντος, προσβάλλοντας την έκφανση αυτή του δικαιώματος επί της προσωπικότητας τους και περαιτέρω θέτοντας μακροπρόθεσμα σε κίνδυνο και το δικαίωμα στην υγεία. Δέχεται την αίτηση – Υποχρεώνει προσωρινά την πρώτη των καθ’ ων να θέσει σε ισχύ και να εφαρμόσει μηχανισμό: α) παρακολούθησης της τήρησης της διαδικασίας NADP-A καθώς και καταγραφής και ελέγχου των τυχόν παραβάσεων αυτής και επιβολής των αντίστοιχων κυρώσεων και β) παρακολούθησης της τήρησης της απαγόρευσης χρήσης μέγιστης αναστροφής ώσεως από τα αεροσκάφη και επιβολής των αντίστοιχων κυρώσεων, εντός 4 μηνών από την επίδοση της παρούσας- Απειλεί σε βάρος της καθ’ ης χρηματική ποινή ύψους 10.000 ευρώ, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την αμέσως προηγούμενη διάταξη. [ Αρ. 731,732 ΚΠολΔ, αρ.57, 966 επ. ΑΚ, αρ. 2 παρ. 1,24 παρ.1 Συντ., Οδ.2002/49/ΕΚ, Καν.548/2014/ΕΚ, Κ.Υ.Α 16586/724/2006 ]

ΣτΕ (Ολ.) 172/26

nomotelia — Fri, 19 Jun 2026 13:47:40 +0000

ΠΙΛΟΤΙΚΗ ΔΙΚΗ – ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΚΥΡΩΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣτΕ. ΙΑΤΡΟΙ ΕΣΥ – ΥΠΟΒΟΛΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΣΤΗ Δ.Υ.ΠΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΚΟΠΕΙΣΕΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΤΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ Ν.4472/17 – ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΣτΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΙΑΤΡΩΝ ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ – ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΚΥΡΩΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ. ΕΠΙΛΥΣΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΣΤΟ ΔΙΟΙΚΕΦΘΕΣ. Δίκη-πιλότος. Ρήτρα, η οποία εξαιρεί από τη μη αναδρομικότητα των συνεπειών της διαγνωσθείσας αντισυνταγματικότητας όσους “έχουν ασκήσει ένδικα μέσα ή βοηθήματα ” έως τον χρόνο δημοσίευσης της απόφασης. Ειδικότερα, οι εκκαλούντες ιατροί του ΕΣΥ, οι οποίοι είχαν απλώς υποβάλει πριν τη δημοσίευση της ακυρωτικής απόφασης της Ολ του ΣτΕ αίτηση ενώπιον της Δ.Υ.ΠΕ., ζητώντας την καταβολή των περικοπεισών, δυνάμει των αντισυνταγματικών διατάξεων του Ν.4472/17, αποδοχών τους, αναγομένων κυρίως στο χρονικό διάστημα πριν τη δημοσίευση της αποφάσεως της Ολομελείας, ταυτοχρόνως δε τη διακοπή της παραγραφής των σχετικών απαιτήσεών τους, δεν συμπεριλαμβάνονται σε εκείνους που εξαιρούνται από τον περιορισμό της μη αναδρομικότητας. Αντίθετη μειοψηφία. Εν κατακλείδι, το Δικαστήριο κρίνει, ότι ρήτρα, η οποία εξαιρεί από τη μη αναδρομικότητα των συνεπειών της διαγνωσθείσας αντισυνταγματικότητας όσους “έχουν ασκήσει ένδικα μέσα ή βοηθήματα” έως τον χρόνο δημοσίευσης της απόφασης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι καταλαμβάνει, κατά την έννοιά της, και όσους, όπως εν προκειμένω, είχαν υποβάλει έως τον χρόνο δημοσιεύσεως της απόφασης αυτής αίτηση ενώπιον της Διοικήσεως. Μετά λοιπόν, την επίλυση του ζητήματος το οποίο ετέθη παραδεκτώς με προδικαστικό ερώτημα, η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί στο ΜονΔιοικΕφΘεσ. [ Αρ. 1 παρ. 1 Ν.3900/10, αρ. 22 Ν. 4274/14,αρ. 50 παρ. 3β, 3δ Π.Δ.18/89, αρ. 93 παρ. 4 Συντ., αρ.138 – 140 Ν. 4472/17 ]

ΔιοικΕφΧανίων (Μον.-Τμ.Α’) 40/26

nomotelia — Fri, 19 Jun 2026 13:46:24 +0000

ΕΦΚΑ – ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΑΞΕΩΝ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΕΙΣΦΟΡΩΝ, ΠΡΟΣΘΕΤΗΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΙΜΟΥ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΕΥΓΟΥΣΑΣ/ΕΦΕΣΙΒΛΗΤΗΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΦΕΡΟΜΕΝΗ ΩΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΥΤΗΣ. ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ – ΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΣΑΣ ΩΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ – ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ Η ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ – ΔΕΚΤΗ Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ ΤΟΥ ΕΦΚΑ. Με την κρινόμενη έφεση επιδιώκεται η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, η οποία κατ’αποδοχή της προσφυγής της εφεσίβλητης, ακύρωσε τις αποφάσεις της ΤΔΕ Υποκαταστήματος ΕΦΚΑ, με τις οποίες είχαν απορριφθεί ενστάσεις της εφεσίβλητης κατά Πράξεων Επιβολής Εισφορών (ΠΕΕ), Πρόσθετης Επιβάρυνσης Εισφορών (ΠΕΠΕΕ) και Προστίμου Ακαταχώριστων Εργαζομένων (ΠΕΠΑΕ), που εκδόθηκαν σε βάρος της, μετά από καταγγελία της φερόμενης ως εργαζόμενής της, καταγγέλουσας. Κατ’αρχάς, δεν είναι επιτρεπτή η άνευ ετέρου αποδοχή των ισχυρισμών του καταγγέλλοντος, αλλά απαιτείται η εξακρίβωση της απασχόλησής του με κάθε νόμιμο και πρόσφορο μέσο. Εν προκειμένω, η καταγγελία δεν επιβεβαιώνεται από αντικειμενικά στοιχεία, όπως, λ.χ. δημόσια ή ιδιωτικά έγγραφα, από τα οποία να προκύπτει η ιδιότητά της καταγγέλουσας ως εργαζόμενης στο κατάστημα της εφεσίβλητης. Επίσης, δεν προκύπτει ότι η απασχόληση της καταγγέλλουσας ήταν αναγκαία για τη λειτουργία του καταστήματος, γιατί δεν επαρκούσε το προσωπικό. Περαιτέρω, με βάση το γεγονός ότι επρόκειτο να αναγνωρισθεί στην καταγγέλλουσα χρόνος ασφάλισης, τουλάχιστον η τελευταία, αν θεωρούσε βάσιμα τα όσα κατήγγειλε, θα μεριμνούσε, ώστε το Τοπικό Υποκατάστημα του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ να είναι σε θέση να επικοινωνήσει μαζί της, αλλά και με τους μάρτυρες. Σε κάθε περίπτωση δεν προκύπτει ότι η μη προσέλευση των ανωτέρω στην ΤΔΕ οφείλεται σε λόγους ανωτέρας βίας. Το Δικαστήριο λοιπόν, κρίνει ότι, εφόσον δεν αποδεικνύεται η απασχόληση της καταγγέλλουσας από την εφεσίβλητη κατά το επίμαχο διάστημα, μη νομίμως εκδόθηκαν σε βάρος της οι ένδικες καταλογιστικές πράξεις. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ 513/21 απόφασης του ΜονΔιοικΠρωτΗρακλείου. [ Αρ.5 παρ.2, 92 παρ. 2,4, 148 ΚΔΔ, αρ. 26 παρ. 1, 9, 11 Α.Ν.1846/51, αρ.23 – 26 ΑΥΕ 55575/1479/1965 ]

ΕφΠειρ (Μον.-Τμ.3ο) 321/26

nomotelia — Fri, 19 Jun 2026 13:45:12 +0000

ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ – ΛΟΓΟΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ – ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ – ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ΤΗΝ ΕΦΕΣΗ. Διαφορά από αγωγή εργαζόμενου για αναγνώριση ακυρότητας απόλυσης, αξίωση για μισθούς υπερημερίας και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Το Δικαστήριο κρίνει ότι η καταγγελία της σύμβασης εργασίας υπαγορεύθηκε από λόγους εκδίκησης, επειδή ο εργαζόμενος αρνήθηκε να κατονομάσει συναδέλφους του ως υπεξαιρέτες και να υπογράψει σχετική ένορκη βεβαίωση. Δέχεται ότι οι αποδιδόμενες σε βάρος του παραβάσεις δεν αποδείχθηκαν, ενώ οι ισχυρισμοί της εργοδότριας παρέμειναν αναπόδεικτοι παρά την επίκληση καταγγελιών και πειθαρχικών παραπτωμάτων. Κρίνει ότι η απόλυση είναι καταχρηστική και άκυρη, με συνέπεια η εργοδότρια να περιέλθει σε υπερημερία και να οφείλει μισθούς υπερημερίας. Δέχεται περαιτέρω, ότι η ανωτέρω συμπεριφορά προσέβαλε την προσωπικότητα του ενάγοντος, θεμελιώνοντας αξίωση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 4261/24 απόφασης του ΜονΠρωτΠειραιώς. [ Αρ. 664 ΑΚ, αρ. 7 Ν.3198/55 ]

ΔιοικΕφΘεσ (Ακυρ.-Τμ.Β’) 23/26

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:25:09 +0000

ΔΗΜΟΣ – ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΙ ΧΩΡΟΙ – ΠΕΡΙΦΡΑΞΗ. ΑΝΑΚΛΗΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΤΟ Ν.4495/17 ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΡΑΞΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥ.ΠΟ.ΘΑ – ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΑΥΤΟΨΙΑΣ. ΜΗ ΕΠΑΡΚΗΣ Η ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ [ΠΕΡΙΦΡΑΞΗΣ] ΕΠΙ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΣΥ.ΠΟ.ΘΑ. Ο αιτών, κύριος ακινήτου, καθώς και μεριδίου ομόρου ακινήτου, ιστορεί ότι η επίμαχη περίφραξη από πλέγμα, υφίστατο, από το 1980, ενώ με Πρακτικό του ΣΥ.ΠΟ.Θ.Α, απορρίφθηκε η ένστασή του κατά απόφασης της Διεύθυνσης Πολεοδοµίας, με την οποία έγινε δεκτό, ότι σύμφωνα με το αρ. 89 του Ν. 4495/17, απαγορεύεται η υπαγωγή στον εν λόγω Νόμο κατασκευών επί εγκεκριμένου κοινοχρήστου χώρου, η επίμαχη δε, περίφραξη είναι τοποθετημένη επί κοινοχρήστου χώρου, χαρακτηρισμένου ως «πεζοδρόμου». Κατ’αρχάς απαραδέκτως ασκείται απ’ ευθείας η αίτηση ακύρωσης κατά της προσβαλλόμενης εκθέσεως αυτοψίας, κατά της οποίας χωρεί ενδικοφανής προσφυγή. Προκύπτει, περαιτέρω, ότι ο χαρακτήρας της έκτασης ως κοινόχρηστης δεν τεκμηριώνεται επαρκώς, και, κατ’ επέκταση, ο τρόπος κτήσης της κυριότητας του Δήµου και δη δυνάμει του άρθρου 28 του Ν.1337/83, καθώς δεν αποδείχθηκε ότι η επερχόμενη κοινοχρησία είναι αποτέλεσμα βούλησης του ιδιοκτήτη ή των δικαιοπαρόχων αυτού να παραιτηθούν από την κυριότητα ή να παραχωρήσουν το επίδικο τμήμα σε κοινή χρήση. Έτι περαιτέρω, όλως αορίστως και μη νομίμως, στην προσβαλλόμενη απόφαση του συλλογικού οργάνου αναφέρεται ότι η μη κοινοχρησία του πεζοδρόμου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική κατάσταση, δεδομένου ότι δεν θα ήταν δυνατή η έκδοση οικοδομικών αδειών για ακίνητα χωρίς πρόσωπο επί κοινοχρήστου χώρου, δοθέντος ότι δεν προκύπτει προϋπάρχουσα εν τοις πράγμασι κοινοχρησία. Η μη αποσαφήνιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του επίδικου τμήματος, ενισχύεται και από την απάντηση τη Υ.ΔΟΜ. του καθ’ ου Δήμου προς τον αιτούντα, στην οποία, παρότι υφίσταται μνεία περί κυριότητας του Δήμου στο «επίμαχο τμήμα της περίφραξης», αναφέρεται ότι θα προχωρήσει στην πλήρη διάνοιξη του πεζοδρόμου και οποιαδήποτε δικαιώματα προκύψουν λόγω ρυμοτομίας θα ληφθούν υπόψιν κατά τη σύνταξη πράξης τακτοποίησης. Συνεπώς, δεν αιτιολογείται επαρκώς η τοποθέτηση της αυθαίρετης κατασκευής επί κοινοχρήστου χώρου και με εσφαλμένη αιτιολογία το ΣΥ.ΠΟ.Θ.Α. απέρριψε την ένσταση του αιτούντος, κρίνοντας ως νόμιμη την ανακλητική απόφαση της Διεύθυνσης Πολεοδοµίας του Δήµου της δήλωσης ένταξης στο Ν. 4495/17 για την πολεοδομική τακτοποίηση της περίφραξης. Δέχεται εν μέρει την αίτηση – Ακυρώνει το Πρακτικό του ΣΥ.ΠΟ.Θ.Α.[ Αρ. 28 Ν.1337/83, αρ.81,89,94,107 Ν.4495/17, αρ. 20 παρ. 2 Συντ., αρ. 6 ΚΔΔ/σίας ]

ΔιοικΕφΧαν (Τριμ.-Τμ.Α’) 9/26

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:23:32 +0000

ΕΦΚΑ – ΟΦΕΙΛΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΕΥΘΥΝΟΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΣ ΤΗΣ Α.Ε – ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ – ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ Δ.Σ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΚΙ ΕΩΣ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ Ν.4321/15 ΛΟΓΩ ΜΗ ΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΩΣ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΕΦΚΑ. Με την έφεση, επιδιώκεται από το ΝΠΔΔ-ΕΦΚΑ, η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, με την οποία έγινε δεκτή η ανακοπή του εφεσίβλητου, κατά της ατομικής ειδοποίησης ληξιπρόθεσμων οφειλών Κ.Ε.Α.Ο, με την οποία ο εφεσίβλητος, φερόμενος ως πρόεδρος Α.Ε, από 22.7.2014 έως τον χρόνο έκδοσής της, ενημερώθηκε ότι οφείλει, ως αλληλεγγύως ευθυνόμενο πρόσωπο, ληξιπρόθεσμες ασφαλιστικές εισφορές, που είχαν βεβαιωθεί σε βάρος της Α.Ε. Προκύπτει ότι ο εφεσίβλητος, εν προκειμένω, κλήθηκε να καταβάλει ή να ρυθμίσει τις ένδικες οφειλές, όπως ρητά κατονομάζεται στην ατομική ειδοποίηση, μόνο υπό την ιδιότητα του προέδρου της Α.Ε. Κρίνεται ότι ο εφεσίβλητος φέρεται, κατ’αρχάς, ως αλληλεγγύως ευθυνόμενο πρόσωπο μόνο για τις οφειλές της Α.Ε., που αφορούν στο διάστημα από 22.7.2014 (που απέκτησε την ιδιότητα του προέδρου), και όχι για τις οφειλές από 23.6.2011 έως 30.1.2012. Ειδικότερα, όσον αφορά τις ασφαλιστικές εισφορές που ανάγονται στο διάστημα από 22.7.2014, έως την έναρξη ισχύος του Ν.4321/15, δεδομένου ότι ο πρόεδρος του Δ.Σ. Α.Ε. δεν ευθύνεται αλληλέγγυα για τις ασφαλιστικές οφειλές της εταιρείας για το προ της έναρξης εφαρμογής του Ν.4321/15 διάστημα, εφόσον δεν είχε την ιδιότητα του διευθύνοντος ή εντεταλμένου συμβούλου και δεν διοικούσε και εκπροσωπούσε νόμιμα την εταιρεία, ήτοι δεν είχε ορισθεί υποκατάστατο όργανο, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο εφεσίβλητος δεν ευθύνεται για τις εν λόγω οφειλές, εφόσον απέδειξε ότι δεν ήταν εντεταλμένος στην εν γένει οικονομική διοίκηση ή διαχείριση ή εκπροσώπηση της Α.Ε. και δεν συνέβαλε, με την ιδιότητά του ως προέδρου, στη μη καταβολή των ασφαλιστικών οφειλών αυτής. Επομένως, ορθώς το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ακύρωσε την ατομική ειδοποίηση και τις αναφερόμενες σε αυτήν πράξεις ταμειακής βεβαίωσης. Απορρίπτει την έφεση του ΕΦΚΑ κατά της υπ’αρ. 221/22 απόφασης του ΜονΔιοικΠρωτΗρακλείου. [ Αρ. 92 παρ.2 ΚΔΔ, αρ. 10 παρ.1 Ν.3659/08, αρ.115 Ν.2238/94, αρ. 31 παρ.1 Ν.4321/15, αρ.64 Ν.4646/19, αρ.4 παρ.4 Ν. 2556/97, αρ.69 παρ.2 Ν.2676/99, αρ.22 Ν.2190/20 ]

ΔιοικΠρωτΠειρ (Μον.-Τμ.8ο) 246/26

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:21:35 +0000

ΤΕΛΩΝΕΙΑ – ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε. – ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗΣ ΕΠΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ Ι.Χ.Ε ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΥΓΟΝΤΟΣ/ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ – ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΣΥΝΗΘΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΥΓΟΝΤΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΛΟΓΩ ΑΝΑΤΕΘΕΙΣΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ ΟΧΗΜΑΤΟΣ ΠΛΕΟΝ ΤΩΝ ΕΞΙ ΜΗΝΩΝ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ – ΔΕΚΤΗ Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΝΟΜΙΜΟΤΟΚΩΣ ΩΣ ΑΧΡΕΩΣΤΗΤΩΣ ΚΑΤΑΒΛΗΘΕΝΤΟΣ. Εν προκειμένω, ο προσφεύγων ζητεί να ακυρωθεί η επί της δήλωσης ειδικού φόρου κατανάλωσης πράξη χρέωσης τέλους ταξινόμησης, που καταλογίσθηκε σε βάρος του από Τελωνείο, για την οριστική εισαγωγή και παραλαβή ενός επιβατικού (ΙΧΕ) αυτοκινήτου από άλλο κράτος μέλος της ΕΕ – Επιπλέον, ο προσφεύγων ζητεί να υποχρεωθεί το καθ’ ου να του επιστρέψει το ποσό, ως αχρεωστήτως καταβληθέν. Προκύπτει ότι ο προσφεύγων – μόνιμος εν ενεργεία αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού – με σχετική διαταγή του Γενικού Επιτελείου είχε μεταφέρει, κατά τον ένδικο χρόνο, τη συνήθη κατοικία του στην Ιταλία, αναπτύσσοντας εκεί τους επαγγελματικούς και οικογενειακούς του δεσμούς. Επιπλέον, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ότι ο προσφεύγων είχε στην κυριότητα/κατοχή του το ένδικο αυτοκίνητο, πλέον των έξι (6) μηνών πριν από την εισαγωγή του επίμαχου αυτοκινήτου στην Ελλάδα. Κρίνει λοιπόν, ότι ο προσφεύγων πληροί, δυνάμει της Οδ.83/183/ΕΟΚ, καθώς και του αρ. 3 της Υ.Α. Δ.245/11/1.3.1988, τις προϋποθέσεις απαλλαγής από το καταλογισθέν και ήδη εξοφληθέν τέλος ταξινόμησης. Επιπλέον, διατάσσει την επιστροφή στον προσφεύγοντα του ποσού των 6.182,33 ευρώ, ως αχρεωστήτως καταβληθέντος, νομιμοτόκως, με το επιτόκιο που ορίζει το αρ. 45 παρ. 1 του Ν.4607/19. Δέχεται την προσφυγή – Ακυρώνει την πράξη χρέωσης τέλους ταξινόμησης. [ Αρ. 1, 2 παρ.2, 6 παρ.1, 7 παρ.1,11 παρ.2 Οδ.83/183/ΕΟΚ, αρ.1 παρ. 1 Οδ.89/604/ΕΟΚ, αρ. 2 παρ. 2 Οδ.91/680/ΕΟΚ, αρ. 3 παρ. 1, 3, 23 παρ. 3 Οδ.92/12/ΕΟΚ, αρ.1,2 παρ.1, 3 παρ.1,5 παρ.1, 25 παρ.1-2, 26 παρ.1 Υ.Α. Δ.264/23/8.3.1985, αρ.6 Ν.2459/97, αρ. 32 παρ. 1, 120, 121 παρ.1,126, 128,130-132, 184 Ν.2960/01 ]

ΕφΑθ (Μον.-Τμ.4ο) 3030/25

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:18:14 +0000

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΗ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ – ΕΥΘΥΝΗ ΕΡΓΟΔΟΤΗ [ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ] ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΗΘΕΝΤΩΝ – ΕΥΘΥΝΗ ΚΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ – ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΑΜΕΛΕΙΑ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ – ΣΥΝΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΠΑΘΟΝΤΟΣ [30%] – ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΕΩΝ. Εν προκειμένω ο ενάγων εκθέτει ότι η πρώτη εναγόμενη Α.Ε. ανέλαβε την κατασκευή ενός νέου κτιρίου με αυτεπιστασία και δική της επιλογή εργολάβων, ότι ο ενάγων ως εργαζόμενος του δεύτερου εναγόμενου και εργολάβου της πρώτης, εργαζόταν ως εργατοτεχνίτης και ότι υπέστη εργατικό ατύχημα, με αποτέλεσμα να υποστεί σωματικές βλάβες – Ισχυρίστηκε περαιτέρω, ότι υπαίτιοι για το ένδικο εργατικό ατύχημα είναι οι εναγόμενοι και δη ο δεύτερος εναγόμενος ως εργολάβος- εργοδότης του, η τρίτη εναγόμενη ως επιβλέπουσα μηχανικός, ο τέταρτος εναγόμενος ως συντονιστής για την ασφάλεια και η πρώτη εναγόμενη ως κυρία του έργου-πλασματική εργοδότης του – Ζήτησε λοιπόν, να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν αποζημίωση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, καθώς και τις δαπάνες για τα ιατρικά του έξοδα, όπως τις εξειδικεύει στην αγωγή του. Αποδεικνύεται, εν προκειμένω, η συγκλίνουσα υπαιτιότητα με τη μορφή της αμέλειας όλων των εναγόμενων, συνιστάμενη στη μη τήρηση των μέτρων ασφαλείας σε εργασία που απαιτεί ενημέρωση – εκπαίδευση εργαζομένων πριν την ανάθεσή της και όχι τέλεσή της με κάθε πρόσφορο τρόπο, όπως εν προκειμένω, αλλά παράλληλα και εποπτεία για την αυστηρή τήρηση των οδηγιών, με αποτέλεσμα να στοιχειοθετείται ευθύνη και κατά τις γενικές διατάξεις του ΑΚ. Πλην όμως, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων τυγχάνει συνυπαίτιος για την πρόκληση της σωματικής του βλάβης, σε ποσοστό 30%, κατά παραδοχή, εν μέρει ως βάσιμης της ένστασης συντρέχοντος πταίσματος. Η παρεμπιπτόντως δε, εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, ισχυρίστηκε ότι, βάσει ρητού όρου της ασφαλιστικής σύμβασης, δεν υποχρεούται να καταβάλει στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα το ασφάλισμα, λόγω της μη λήψης από μέρους της των προβλεπόμενων από τη νομοθεσία μέτρων ασφαλείας, κατά την εκτέλεση του επίδικου έργου – Ο ισχυρισμός αυτός, που είναι νόμιμος, συνιστά ένσταση και πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και από ουσιαστική άποψη. Κατόπιν των ανωτέρω, ορθώς η εκκαλουμένη δέχτηκε τα ίδια και δη απέρριψε την παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, ενώ δέχθηκε εν μέρει την κύρια αγωγή και υποχρέωσε τους εναγόμενους να καταβάλουν, εις ολόκληρον έκαστος, στον ενάγοντα το ποσό 22.000 ευρώ με τον νόμιμο τόκο. Απορρίπτει τις εφέσεις κατά της υπ’ αρ. 971/24 αποφάσεως του ΜονΠρωτΑθ. [ Β.Δ. 24.7/25.8.1920, αρ. 38 ΕισΝΑΚ, αρ. 42 παρ. 1, 5- 8 Ν. 3850/10, αρ. 2 παρ. 1, 4 παρ. 6, 7 παρ. 1, 10 Π.Δ. 395/94, Οδ.89/391/ΕΟΚ, Οδ.91/383/ΕΟΚ, αρ. 173,200, 298, 299, 361, 914, 922, 929,931, 932 ΑΚ, αρ. 34 παρ. 2, 60 παρ. 3 Α.Ν.1846/51, αρ. 1, 16 παρ. 1 N. 551/15, αρ.7 παρ. 1 N. 2496/97, αρ. 250 ΚΠολΔ ]

ΕφΑΘ (Ασφ. Μον.) 293/25

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:17:42 +0000

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥ – ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΑΡΧΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ANΑΣΤΟΛΗΣ. Το Δικαστήριο εξετάζει τον λόγο έφεσης περί καταχρηστικής εκτέλεσης λόγω δυσαναλογίας μέσου και σκοπού. Πιθανολογεί ότι η εκτέλεση αντιβαίνει στα χρηστά συναλλακτικά ήθη και την καλή πίστη. Δέχεται ότι η απώλεια ακινήτων αξίας περίπου 978.000€ για ικανοποίηση απαίτησης 100.000€ συνιστά δυσανάλογα μεγάλη θυσία και ότι υφίσταται προφανής δυσαναλογία μεταξύ μέσου εκτέλεσης και επιδιωκόμενου σκοπού. Δέχεται ότι η συνέχιση της εκτέλεσης θα επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη στον αιτούντα. Δέχεται την αίτηση και αναστέλλει τον πλειστηριασμό. [ Αρ. 281 ΑΚ, αρ. 25 παρ. 3 Συντ., αρ. 933, 938 ΚΠολΔ ]