Νομολογία – ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ

ΣτΕ (Ολ.) 217/26

nomotelia — Fri, 17 Jul 2026 12:45:27 +0000

ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΕΙΔΙΚΩΝ ΦΡΟΥΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ – ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ – ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ – ΑΡΧΕΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Ελληνική Αστυνομία και πρόσληψη ειδικών φρουρών. Η επαγγελματική κατάρτιση την οποία παρέχει το πρόγραμμα σπουδών τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό Ι.Ε.Κ. της ειδικότητας “Στέλεχος Ασφαλείας Προσώπων και Υποδομών” αποτελεί αντικειμενικό κριτήριο επιλογής, που συνάπτεται μόνο με την ικανότητα των υποψηφίων να ασκούν με επιτυχία τα ειδικά υπηρεσιακά καθήκοντά τους και δεν συντρέχει λόγος δημοσίου συμφέροντος που να δικαιολογεί την προνομιακή μεταχείριση των αποφοίτων δημοσίων Ι.Ε.Κ.. Το άρθρο 9 παρ. 6 του Ν.2734/99 και οι σχετικές κανονιστικές πράξεις της Διοίκησης παραβιάζουν τις συνταγματικές αρχές της ισότητας και της αξιοκρατίας. Ορθά κρίθηκε ότι οι ρυθμίσεις της προκήρυξης, που ορίζουν ότι κατά τη σύνταξη αξιολογικών πινάκων κατάταξης υποψηφίων για διορισμό λαμβάνεται υπόψη και μοριοδοτείται μόνον ο κάτοχος τίτλου σπουδών από δημόσιο Ι.Ε.Κ. της ανωτέρω ειδικότητας, δεν είναι νόμιμες. Εκκλητή η προσβαλλόμενη απόφαση. Απορρίπτει την έφεση του Υπουργού κατά της υπ’ αρ. 94/21 αποφάσεως του ΔιοικΕφΑθ. [ Αρ.9 παρ. 6 Ν.2734/99, αρ. 17-27, 44 ,47 Ν.4186/13, αρ. 1 παρ. 2ε’, 3 παρ. 2α’, 5 παρ. 1γ’ της Υ.Α. 7002/12/1-κστ/22.7.2019, αρ. 1 παρ. 1 Ν.702/77, αρ. 1 παρ. 1 Ν.2944/01, αρ. 58 παρ. 1 Π.Δ.18/89, αρ. 4 παρ. 1, 5 παρ. 1, 16 παρ. 1 και 7, 103 Σύντ. ]

ΕφΘεσ (Μον.) 565/26

nomotelia — Fri, 17 Jul 2026 12:44:19 +0000

ΟΡΙΖΟΝΤΙΑ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ – ”ΓΡΑΦΕΙΑΚΟ ΜΕΓΑΡΟ” – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΣΕ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΑΥΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟ/ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΗΣ. ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ – ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΧΡΗΣΗΣ ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΩΝ ΩΣ ΚΑΤΟΙΚΙΩΝ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ. Με την κρινόμενη αγωγή της η ενάγουσα Διαχειριστική Επιτροπή εκθέτει ότι η οικοδομή ανεγέρθηκε το 1978 και αποτελεί γραφειακό μέγαρο χωρίς να υπάρχουν κατοικίες και δίχως να διαλαμβάνεται σχετική πρόβλεψη στον Κανονισμό – Ότι ο εναγόμενος είναι αποκλειστικός κύριος ενός γραφείου με αποχωρητήριο, ότι αυτός προέβη σε έναρξη εργασιών ανακαίνισης μετατρέποντας τελικώς το γραφείο σε κατοικία, την οποία έκτοτε εκμισθώνει σε τρίτους, κατά παράβαση σχετικών όρων του Κανονισμού, ενώ από τη χρήση των χώρων ως κατοικιών τίθενται ζητήματα βλάβης για τις υπόλοιπες ιδιοκτησίες της οικοδομής, καθότι διαταράσσεται η ησυχία και εύρυθμη λειτουργία αυτής – Η ενάγουσα λοιπόν, Διαχειριστική Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον Πρόεδρό της, αιτείται να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να παύσει να χρησιμοποιεί την οριζόντια ιδιοκτησία του ως κατοικία- διαμέρισμα με την εκμίσθωσή του σε τρίτους, αλλά μόνον ως γραφείο. Εν προκειμένω, από τις διατάξεις του Κανονισμού, που συνιστά μία πολύπλευρη δεσμευτική δικαιοπραξία, προκύπτει η απαγόρευση χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών της πολυόροφης οικοδομής ως κατοικιών, καθότι πρόκειται για «μέγαρο» με αυτοτελείς μικρές οριζόντιες ιδιοκτησίες που κατά τη βούληση των τότε συμβαλλόμενων συνιδιοκτητών, όπως αυτή αποτυπώθηκε στον Κανονισμό και ερμηνεύεται με την συμπληρωματική συνδρομή των ερμηνευτικών διατάξεων των αρ. 173 και 200 ΑΚ και με συνεκτίμηση των αρχών του αρ. 288ΑΚ, προορίζεται αποκλειστικά για στέγαση χώρων αμιγούς επαγγελματικής χρήσης. Στο σημείο αυτό δέον να επισημανθεί ότι ο αρνητικός ισχυρισμός του εναγόμενου ότι πριν από τη μετατροπή της χρήσης της οριζόντιας ιδιοκτησίας του από επαγγελματική σε οικιστική χρήση, έλαβε την έγκριση των αρμόδιων αρχών, σε κάθε περίπτωση αλυσιτελώς προβάλλεται, διότι η κατά τις οικείες πολεοδομικές διατάξεις, νομιμοποίηση δεν ασκεί κάποια έννομη επιρροή. Περαιτερώ, το παρόν Δικαστήριο που συντάσσεται με την κρατούσα μέχρι του παρόντος θέση της Νομολογίας κρίνει ότι, ανεξαρτήτως του υπαρκτού μεγέθους του πορισμού εισοδήματος εν είδει οιονεί επαγγελματικής δραστηριότητας της βραχυχρόνιας μίσθωσης ακινήτου, στην προκειμένη περίπτωση που πρόκειται για μία οριζόντια ιδιοκτησία, ενός φυσικού προσώπου, διατηρείται ο χαρακτήρας της αστικής μίσθωσης ακινήτου που ανεπίτρεπτα κατά τον ισχύοντα Κανονισμό άλλαξε χρήση από επαγγελματική στέγη σε κατοικία. Aπορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.1879/25 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ. 1, 2 παρ. 1,3,4 παρ. 1, 5, 7 παρ. 1, 8 και 13 Ν.3741 /29, αρ. 54 ΕισΝΑΚ, αρ. 785, 787, 1002, 1117-1119, 1132 ΑΚ, αρ. 1, 2, 3 παρ. 1, 5, 13, 14 Ν.3741/29, αρ. 176,191 παρ.2, 390, 529 παρ.1, 947 παρ.1 ΚΠολΔ ]

ΕφΘεσ (Μον.) 326/26

nomotelia — Fri, 17 Jul 2026 12:43:09 +0000

ΨΕΥΔΗΣ ΚΑΤΑΜΗΝΥΣΗ ΓΙΑ ΛΗΣΤΕΙΑ – ΦΥΛΑΚΙΣΗ 1ου ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΩΝ ΣΤΗ 2Η ΕΝΑΓΟΥΣΑ – ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗ ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ. ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΘΕΤΙΚΗ-ΑΠΟΘΕΤΙΚΗ ΖΗΜΙΑ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΨΕΥΔΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟ. ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΘΕΤΙΚΗΣ ΖΗΜΙΑΣ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΟΙΒΗ ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥΣ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΕΩΝ. Οι ενάγοντες ιστορούσαν ότι με αμετάκλητη απόφαση του ΕφΚακουργημάτων, κηρύχθηκαν αθώοι για την τέλεση του αδικήματος της ληστείας κατά του εναγομένου, ο οποίος ψευδώς τους κατήγγειλε ως δράστες τέλεσης της εν λόγω πράξης, προσβάλλοντας, έτσι, βάναυσα την προσωπικότητα τους και προκαλώντας βλάβη στη περιουσία τους, καθώς υπέστησαν και ηθική βλάβη – Ζήτησαν λοιπόν, να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του εναγομένου να καταβάλλει το ποσό των 131.265,15 στον πρώτο ενάγοντα και το ποσό των 112.317,12 ευρώ στη δεύτερη ενάγουσα, νομιμοτόκως. Με την εκκαλουμένη έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή και παραπονείται κατά αυτής με την υπό στ.Α’ έφεση ο εναγόμενος ζητώντας να απορριφθεί η αγωγή στο σύνολό της και οι ενάγοντες με την υπό στ.Β’ έφεσή τους που ζητούν να γίνει συνολικά δεκτή η αγωγή τους. Προκύπτει ότι ο εναγόμενος είχε γνώση ότι δεν ήταν σε θέση να ταυτοποιήσει τους δράστες λόγω της κάλυψης τους για αυτό και προέβη σε τρεις καταθέσεις, οι οποίες μεταξύ τους έχουν τις αντιφάσεις, ήταν δηλαδή σε γνώση ότι δεν μπορούσε να τους αναγνωρίσει ανεπιφύλακτα, για αυτό και εμπλούτισε τις καταθέσεις του με όσα στοιχεία μπορούσε, ώστε να υπάρχουν εναντίον τους επαρκείς ενδείξεις και να παραπεμφθούν σε δίκη. Επίσης, ο εναγόμενος ενήργησε κατά παράβαση των κανόνων δικαίου, καθώς το δικαίωμα παροχής έννομης προστασίας και το καθήκον μαρτυρίας δεν δικαιολογούν την κατάθεση αναληθών γεγονότων, όπως όσα κατέθεσε ο εναγόμενος. Αποδείχθηκε ότι από τη στέρηση της ελευθερίας του ο πρώτος ενάγων ζημιώθηκε κατά το ποσό των 5.345,31 ευρώ, ποσό το οποίο δαπάνησε για τη διαβίωση του εντός του σωφρονιστικού καταστήματος, ποσό το οποίο δεν αποδείχθηκε ότι υπερέβαινε του αντίστοιχου ποσού που ο ίδιος θα δαπανούσε κατά τον ίδιο χρόνο υπό καθεστώς ελευθερίας, πολλώ δε μάλλον, όταν κατά την κοινή πείρα οι σχετικές ανάγκες προσώπου υπό καθεστώς κρατήσεως είναι σαφώς χαμηλότερου κόστους,απορριπτόμενου ως ουσία αβασίμου του επιπλέον ποσού των 3.501,12 ευρώ. Η θετική ζημία της δεύτερης ενάγουσας, η οποία αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους αναγόμενη στο ποσό των 3.501,12 ευρώ, ως ποσό που δαπανήθηκε για τη διαβίωση αυτής και της οικογένειας της, ποσό δε που δανείστηκε από φιλικά – συγγενικά της πρόσωπα, καθώς αδυνατούσε να εργαστεί, δεν μπορεί να συνδεθεί αιτιωδώς με την διαβίωση της υπό καθεστώς περιοριστικών όρων. Αποδεικνύεται δε, η θετική ζημία των δύο εναγόντων ως προς την αμοιβή του πληρεξουσίου τους δικηγόρου, αναγόμενη στο ποσό των 1.763,84 ευρώ για τον πρώτο ενάγοντα και στο ποσό των 1.160 ευρώ για την δεύτερη ενάγουσα, κονδύλιο που δεν πλήττεται με λόγο έφεσης. Τέλος, πρέπει να οριστεί ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης για τον πρώτο ενάγοντα το ποσό των 15.000 ευρώ και για τη δεύτερη ενάγουσα το ποσό των 5.000 ευρώ. Απορρίπτει τις εφέσεις κατά της υπ’αρ. 29/25 αποφάσεως του ΜονΠρωτΧαλκιδικής. [ Αρ. 299, 914, 932 ΑΚ ]

ΣτΕ (Ολ.) 106/26

nomotelia — Fri, 17 Jul 2026 12:41:32 +0000

ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ – ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – ΜΕΤΡΑ ΠΕΡΙΣΤΟΛΗΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ – ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. Διπλωματικοί υπάλληλοι. Η δυνατότητα του νομοθέτη να θεσπίσει, σε περιπτώσεις παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, μέτρα περιστολής των δημοσίων δαπανών που συνεπάγονται σοβαρή οικονομική επιβάρυνση μεγάλων κατηγοριών του πληθυσμού και, ιδίως, όσων λαμβάνουν μισθό ή σύνταξη από το δημόσιο ταμείο, έχει ως όριο τις αρχές της αναλογικότητας, της ισότητας στην κατανομή των δημοσίων βαρών και του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Οι υπάλληλοι του διπλωματικού κλάδου του Υπουργείου Εξωτερικών, το επιστημονικό προσωπικό της Ειδικής Νομικής Υπηρεσίας, καθώς και οι υπάλληλοι του κλάδου Εμπειρογνωμόνων και του κλάδου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων του ίδιου Υπουργείου, οι οποίοι υπάγονται διαχρονικά σε ειδικό υπηρεσιακό καθεστώς, έως την αναδρομική, από 1-8-2012, μείωση των αποδοχών τους, που επήλθε με τις διατάξεις της περ. 28 της υποπαρ. Γ.1. της παρ. Γ του αρ.1ου του Ν.4093/12, είχαν υποστεί, διαδοχικώς, μειώσεις στις αποδοχές τους. Εάν και ο νομοθέτης έχει διακριτική ευχέρεια για την εισαγωγή νέων ρυθμίσεων και ευρύ περιθώριο εκτίμησης για τη διαμόρφωση των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων και λειτουργών, τα δικαστήρια δύνανται και οφείλουν, χωρίς να υπεισέλθουν στην έρευνα της σκοπιμότητας των επιλογών του, να ερευνήσουν το αμιγώς νομικό ζήτημα, εάν, πριν τη θέσπιση των επίμαχων μειώσεων, ελήφθη υπόψη η υποχρέωση για ειδική μισθολογική μεταχείριση αυτών. Εν προκειμένω, δεν εξετάστηκε εάν το ύψος των αποδοχών των υπαλλήλων του διπλωματικού κλάδου και των λοιπών συναφών κατηγοριών, μετά τις νέες μειώσεις, αντιστοιχεί στην ιδιαιτερότητα της υπηρεσιακής τους κατάστασης και παράλληλα διασφαλίζει ένα επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσής τους ανάλογο του λειτουργήματος, των καθηκόντων και της αποστολής τους. Οι επίμαχες μειώσεις υπερβαίνουν, λόγω του σωρευτικού τους αποτελέσματος και της έκτασής τους, το όριο που θέτουν οι συνταγματικές αρχές της αναλογικότητας και της ισότητας στα δημόσια βάρη και οι διατάξεις της περ. 28 της υποπαρ. Γ.1. της παρ. Γ του αρ. 1ου του Ν.4093/12 και της Υ.Α. οικ.2/83408/0022/2012 αντίκεινται στα άρθρα 25 παρ. 1 και 4 παρ. 5 του Συντ. Νομίμως έγινε δεκτή αγωγή αποζημίωσης των αναιρεσιβλήτων για την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν λόγω των περικοπών των αποδοχών τους. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης του Δημοσίου. [ Αρ. 25 παρ. 1 Συντ., αρ. 1 Ν. 4093/12, αρ.112,113 Ν.3566/07, Ν.4046/12, αρ.47 Ν.3205/03 ]

ΕφΘεσ (Μον.) 230/26

nomotelia — Fri, 17 Jul 2026 12:40:20 +0000

ΕΚΔΟΣΗ ΑΚΑΛΥΠΤΩΝ ΕΠΙΤΑΓΩΝ – ΕΥΘΥΝΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ – ΑΔΙΚΟΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ – ΑΠΑΤΗ – ΑΓΩΓΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΕΦΕΣΕΩΝ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΚΚΑΛΟΥΣΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Στην προκειμένη περίπτωση, η ενάγουσα – πρώτη εφεσίβλητη στην υπό στ. A ‘ έφεση, εξέθετε στην αγωγή της κατά των εναγομένων ότι στα πλαίσια της εμπορικής της δραστηριότητας εισέπραξε από την εναγόμενη εταιρεία, τρεις μεταχρονολογημένες επιταγές , ότι εμφάνισε την πρώτη επιταγή προς πληρωμή, ωστόσο αυτή σφραγίσθηκε λόγω έλλειψης διαθεσίμων, η δεύτερη δε, επιταγή οπισθογραφήθηκε, αλλά και αυτή σφραγίσθηκε λόγω έλλειψης διαθεσίμων, οπότε η ενάγουσα την αντικατέστησε με άλλη ισόποση επιταγή, καθιστάμενη έτσι εκ νέου νόμιμη κομίστρια της ακάλυπτης επιταγής, ενώ και η τρίτη επιταγή σφραγίσθηκε λόγω έλλειψης διαθεσίμων – Ισχυρίστηκε δε, ότι οι επίδικες επιταγές είχαν υπογράφει από τον δεύτερο εναγόμενο σε χρόνο που ακόμη ήταν συνδιαχειριστής και εκπρόσωπος της εναγόμενης εταιρείας μαζί με τον τρίτο εναγόμενο υιό του, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα κεφάλαια και ότι από τις παράνομες ενέργειες των εναγομένων η ενάγουσα έχει υποστεί πλέον περιουσιακή ζημία και ηθική βλάβη. Αποδεικνύεται, εν προκειμένω, ότι επρόκειτο για συνήθη πρακτική που εφαρμοζόταν από τους εναγόμενους να υπογράφει επιταγές ο δεύτερος εναγόμενος και να τις θέτει σε κυκλοφορία ο τρίτος εναγόμενος, ακόμη και μετά την τυπική αποχώρηση του δεύτερου εξ αυτών, καθώς δεν μπορεί να θεωρηθεί λογικό ο τελευταίος να έχει θέσει την υπογραφή σε τουλάχιστον εννέα φύλλα επιταγών και να τα αφήσει στα γραφεία της εταιρείας, ενώ υποτίθεται ότι ο ίδιος πλέον δεν δραστηριοποιείτο επιχειρηματικά. Συνεπώς, δεν μπορεί να γίνει δεκτός ο ισχυρισμός του τρίτου εναγομένου ότι αγνοούσε πως οι υπογραφές στις επιταγές είχαν τεθεί από τον πατέρα του, αντιθέτως, ενώ το γνώριζε, όπως και το ενδεχόμενο έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων, παρόλα αυτά τις μεταβίβασε στην ενάγουσα, υπολογίζοντας ότι ατομικά δεν θα είχε κάποια ευθύνη. Προκύπτει λοιπόν, ότι η ενάγουσα υπέστη περιουσιακή βλάβη, ανερχόμενη στο συνολικό ποσό των τριών επιταγών. Το γεγονός δε, ότι οι επίδικες επιταγές περιλήφθηκαν στις απαιτήσεις της συμφωνίας εξυγίανσης της πρώτης εναγομένης, δεν επάγεται την άρση του στοιχείου της υπαιτιότητας, ούτε και του παρανόμου της πράξεως της απάτης στο πρόσωπο του εκπροσώπου και ως εκ τούτου ο δεύτερος εναγόμενος δεν απαλλάσσεται από την υποχρέωσή του προς αποζημίωση της ενάγουσας. Συνεκδικάζει και δέχεται την υπό στ.Β’ έφεση κατά της υπ’ αρ.10.471/2023 αποφάσεως του ΜονΠρωτΘεσ, ως προς την πρώτη εκκαλούσα εταιρεία – Απορρίπτει την αγωγή ως προς την πρώτη εναγομένη-εκκαλούσα εταιρεία. [ Αρ.914 ΑΚ, αρ. 321, 322, 324, 331, 517, 524 παρ. 3 ΚΠολΔ ]

ΕφΘεσ (Μον.) 716/26

nomotelia — Fri, 10 Jul 2026 20:07:54 +0000

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΝΟΜΙΜΗΣ ΜΟΙΡΑΣ – ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΝΟΜΙΜΗ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ-ΥΙΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΘΕΤΙΔΟΣ – ΕΦΕΣΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ. ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ – ΟΡΘΟΣ Ο ΜΗ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΤΗΣ ΕΜΜΕΣΗΣ ΕΝΟΧΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΔΟΣΙΑΣ.ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΝΟΜΙΜΗΣ ΜΟΙΡΑΣ – ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ ΕΝ ΖΩΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ. Ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος εξέθετε ότι απεβίωσε η μητέρα του ιδίου και της πρώτης εναγόμενης, ότι με δημόσια διαθήκη της, εγκατέστησε κληρονόμους της την πρώτη εναγόμενη, στην οποία κατέλειπε όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία της, πλην του ποσοστού 50% επί οικοπέδου μετά της επ’ αυτού οικίας, το οποίο κατέλειπε στη δεύτερη εναγόμενη, ενώ υπέρ του ιδίου συνέστησε έμμεση ενοχική κληροδοσία, χρηματικού ποσού 20.000 ευρώ, με υπόχρεη για την καταβολή του την πρώτη εναγόμενη, το οποίο (ποσό), ωστόσο αυτός, ουδέποτε έλαβε και το οποίο δήλωσε ρητά με την αγωγή του ότι αποποιείται – Ότι, συνακόλουθα με τη διαθήκη της, η διαθέτης προσέβαλε το δικαίωμα της νόμιμης μοίρας του – Ζήτησε λοιπόν, να αναγνωριστεί η ακυρότητα των διατάξεων της δημόσιας διαθήκης, κατά το ποσοστό που προσβάλλεται το δικαίωμα της νόμιμης μοίρας του και να υποχρεωθούν οι εναγόμενες να του αποδώσουν το ποσοστό αυτό. Με την εκκαλουμένη, η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή και κατά αυτής παραπονούνται οι εναγόμενες. Κατ’ αρχάς, ο λόγος της υπό κρίση εφέσεως ο οποίος τείνει να θεμελιώσει ένσταση του αρ. 281 ΑΚ τυγχάνει αόριστος, αφού οι εκκαλούσες, δεν επικαλούνται αδράνεια του αντιδίκου τους, πολλώ δε μάλλον που η άσκηση της αγωγής του έλαβε χώρα οκτώ μόλις μήνες μετά το θάνατο της μητέρας του, ούτε άλλωστε επικαλέστηκαν ότι η άσκηση του δικαιώματος του εφεσίβλητου, συνεπάγεται επαχθείς για τις ίδιες επιπτώσεις. Το Δικαστήριο κρίνει ότι η αξία της πραγματικής κληρονομικής ομάδας κατά το χρόνο θανάτου της κληρονομουμένης, δηλαδή όλων των υπαρχόντων στην κληρονομιά, κατά το χρόνο αυτό, περιουσιακών στοιχείων αυτής, ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 275.000 ευρώ. Περαιτέρω, δεν αποδείχθηκε η ύπαρξη χρεών της κληρονομιάς, δαπάνες κηδείας, ούτε δαπάνες απογραφής, ώστε να λάβει χώρα αφαίρεσή τους από την πραγματική κληρονομική ομάδα. Για τον σχηματισμό της πλασματικής κληρονομικής ομάδας, πρέπει να συνυπολογισθεί και να καταλογισθεί για τον υπολογισμό της νόμιμης μοίρας του ενάγοντος-εφεσίβλητου, το χρηματικό ποσό των 20.000 ευρώ το οποίο αποδείχτηκε ότι το έτος 2014 δώρησε σ’ αυτόν η κληρονομούμενη. Ορθά δε, για τον προσδιορισμό της αξίας της πραγματικής κληρονομικής ομάδας, δεν λήφθηκε υπόψη από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το ποσό των 20.000 ευρώ που κατέλειπε η κληρονομούμενη στον ενάγοντα-εφεσίβλητο, ως έμμεση ενοχική κληροδοσία με βεβαρημένη την πρώτη εναγόμενη-εκκαλούσα και δεν αποτελούσε στοιχείο της κληρονομιάς, ο δε εφεσίβλητος-ενάγων αποποιήθηκε αυτό με το δικόγραφο της αγωγής του. Συνεπώς, όπως ορθά κρίθηκε και με την εκκαλουμένη η νόμιμη μοίρα του εφεσίβλητου-ενάγοντος στα στοιχεία της κληρονομιαίας περιουσίας ανέρχεται σε 53.750/275.000 ευρώ, ήτοι ποσοστό 0,1954 ή 19,54 % εξ αδιαιρέτου. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.10315/24 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ. 281, 1710, 1724, 1764, 1769, 1813, 1819, 1820, 1825, 1829, 1831-1834,1871 ΑΚ, αρ.69, 70, 176, 216 ΚΠολΔ ]

ΕφΠειρ (Τμ.2ο-Μον.) 331/26

nomotelia — Fri, 10 Jul 2026 20:06:19 +0000

ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ – ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΕΥΛΟΓΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΕΩΝ. Διαφορά από αγωγή χρηματικής ικανοποίησης λόγω αδικοπρακτικής συμπεριφοράς και προσβολής προσωπικότητας μεταξύ πρώην συζύγων. Το Δικαστήριο κρίνει ότι οι αποδεδειγμένες πράξεις ενδοοικογενειακής απειλής, εξύβρισης και σωματικής βίας του εναγομένου, για τις οποίες καταδικάσθηκε αμετάκλητα ποινικά, συνιστούν παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας της ενάγουσας και θεμελιώνουν αξίωση χρηματικής ικανοποίησης για ηθική βλάβη. Δέχεται ότι δεν αποκλείεται η επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης για συζυγικά παραπτώματα, εφόσον αυτά αυτοτελώς κρινόμενα, δηλαδή ανεξάρτητα από τη συζυγική σχέση, είναι πρόσφορα και ικανά να προκαλέσουν προσβολή της προσωπικότητας του άλλου συζύγου ή γενικότερα συνιστούν αδικοπραξία σε βάρος του. Κρίνει ότι δεν αποδείχθηκε ο επικαλούμενος διαρκής κακοποιητικός βίος σε όλη τη διάρκεια του γάμου, αλλά μόνο τα συγκεκριμένα περιστατικά που προκάλεσαν τρόμο, άγχος, ανασφάλεια και ψυχική ταλαιπωρία στην ενάγουσα. Δέχεται ότι το πρωτοδίκως επιδικασθέν ποσό των 5.000 ευρώ, αποτελεί εύλογη χρηματική ικανοποίηση, λαμβανομένων υπόψη των συνθηκών της προσβολής και της έκτασης της ηθικής βλάβης. Απορρίπτει τις εφέσεις κατά της υπ’ αρ. 1451/25 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ. [ Αρ. 57, 59, 299, 914, 919, 920, 932 ΑΚ, αρ. 2 παρ.1 Συντ., αρ. 216 ΚΠολΔ ]

ΕφΘεσ (Μον.) 627/26

nomotelia — Fri, 10 Jul 2026 20:04:07 +0000

ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΤΕΚΝΟΥ – ΜΕΤΡΟ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ – ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΑΣΚΟΥΣΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ ΠΑΤΕΡΑ – ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΑΝΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΤΕΚΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ/ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΑ ΠΑΤΕΡΑ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ. Εν προκειμένω, η ενάγουσα, μητέρα του ανήλικου τέκνου των διαδίκων, επικαλούμενη την πάροδο του διαστήματος ως προς το οποίο ρυθμίστηκε η υποχρέωση του εναγόμενου για συνεισφορά στη διατροφή του ανήλικου, τη μεταβολή των συνθηκών στις οποίες στηρίχθηκε η μεταξύ τους συμφωνία, τις προσδιοριστικές του ύψους της διατροφής ανάγκες, καθώς και τα περιουσιακά στοιχεία του εναγόμενου και της ίδιας, ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να της καταβάλλει, ως συνεισφορά στη μηνιαία διατροφή του ανήλικου, όπως τα ποσά αυτής προσδιορίζονται στην αγωγή της. Ήδη με την υπό κρίση έφεση ο εναγόμενος ως ηττηθείς διάδικος ζητά να εξαφανιστεί άλλως μεταρρυθμιστεί η εκκαλουμένη, ώστε να απορριφθεί η ένδικη αγωγή, άλλως να ορισθεί ότι η μηνιαία συνεισφορά του στη διατροφή του ανηλίκου ανέρχεται στο ποσό των 200 ευρώ. Ο εναγόμενος, με παραδεκτώς προβαλλόμενο οψιγενή ισχυρισμό, διατείνεται με την υπό κρίση έφεση ότι μετά τη συζήτηση της ένδικης αγωγής και πριν την έκδοση της εκκαλουμένης τελεί σε υποχρεωτική μακροχρόνια άδεια με αποδοχές, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου της τραπεζικής εταιρίας, που εργαζόταν, ισχυρισμός που τυγχάνει βάσιμος, ενώ αβάσιμος κρίνεται ο ισχυρισμός της αντεκκαλούσας ότι ο εναγόμενος λόγω της εθελούσιας εξόδου του από την τράπεζα έχει λάβει ποσό άνω των 150.000 ευρώ. Κρίνεται ότι το ποσό των 160 ευρώ που καταβάλλει ο εναγόμενος για τη διατροφή του ανηλίκου δεν επαρκεί. Με βάση λοιπόν, τις οικονομικές δυνατότητες των διαδίκων και τις εν γένει περιστάσεις, η κατά μήνα διατροφή του ανήλικου τέκνου ανέρχεται από την 25η Απριλίου του 2024 μέχρι και την 31η Ιουλίου του 2024, στο ποσό των 900 ευρώ, για το χρονικό διάστημα από την 01η Αυγούστου του 2024 μέχρι την 31η Ιουλίου του 2025, στο ποσό των 1.000 ευρώ και για το χρονικό διάστημα από την 01η Αυγούστου του 2025 έως την 01η Ιουνίου του 2026 (καθόσον στις 2 Ιουνίου του 2026 ο ανήλικος ενηλικιώνεται), στο ποσό των 1.150 ευρώ. Το ανά περίοδο αναφερόμενο ποσό είναι ανάλογο με τις ανάγκες του τέκνου, όπως προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του. Από το ποσό αυτό ο εναγόμενος πατέρας του είναι σε θέση, να συνεισφέρει μηνιαίως αντίστοιχα για τα ως άνω διαστήματα, το ποσό των 530 ευρώ, το ποσό των 580 ευρώ, το ποσό των 380 ευρώ και το ποσό των 440 ευρώ. Τέλος, πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμη η ένσταση του εναγόμενου-εκκαλούντος περί διακινδύνευσης της δικής του διατροφής. Συνεκδικάζει την έφεση και την αντέφεση κατά της υπ’ αρ.3162/25 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ – Δέχεται εν μέρει την αγωγή. [ Αρ.523 παρ. 1 ΚΠολΔ, αρ. 340, 345, 346, 1389, 1390, 1461, 1463, 1465, 1485, 1486, 1489 παρ. 2, 1493, 1494, 1496, 1516 ΑΚ ]

ΕλΣυν (Α’ Ελασ.Ολ.) 272/26

nomotelia — Fri, 10 Jul 2026 20:02:14 +0000

ΑΝΑΚΟΠΗ – ΤΑΜΕΙΑΚΗ ΒΕΒΑΙΩΣΗ – ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΟΡΘΩΣΗ – ΝΟΜΙΜΟΣ ΤΙΤΛΟΣ – ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΩΝ ΕΛΕΓΧΟΣ – ΕΚΚΡΕΜΟΔΙΚΙΑ ΕΦΕΣΗΣ – ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ – Κ.Ε.Δ.Ε. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. Δήμος ενταγμένος σε Π.Ε.Π. Αττικής 2000–2006 (χρηματοδότηση Ε.Τ.Π.Α. 80%, εθνικοί πόροι 20%) για εκπόνηση κτηματογραφικής-πολεοδομικής μελέτης. Εκδόθηκε απόφαση δημοσιονομικής διόρθωσης με ανάκτηση ποσού 701.084,00 ευρώ. Ο Δήμος άσκησε έφεση κατά της απόφασης δημοσιονομικής διόρθωσης (21.4.2015), πριν τη σύνταξη χρηματικού καταλόγου (7.3.2016) και την ταμειακή βεβαίωση. Ακολούθησε ταμειακή βεβαίωση και ατομική ειδοποίηση με ελαφρώς διαφοροποιημένο ποσό (706.244,96 ευρώ λόγω προσαυξήσεων). Ο Δήμος άσκησε ανακοπή κατά της ταμειακής βεβαίωσης, η οποία απορρίφθηκε. Άσκηση αίτησης αναίρεσης ενώπιον της Ολ του ΕλΣυν. Οι καταλογιστικές αποφάσεις της διοίκησης είναι αμέσως εκτελεστές. Νομίμως χωρεί η ταμειακή βεβαίωση ακόμη και κατά τη διάρκεια εκκρεμούς έφεσης, εφόσον δεν έχει χορηγηθεί δικαστική αναστολή ή προσωρινή διαταγή. Κατά τον παρεμπίπτοντα δε, έλεγχο του νομίμου τίτλου στο πλαίσιο ανακοπής κατά ταμειακής βεβαίωσης, δεν επιτρέπεται η εξέταση λόγων αναγόμενων σε νομικές και ουσιαστικές πλημμέλειες του τίτλου, εφόσον προβλέπεται κατ’ αυτού αυτοτελές ένδικο βοήθημα (έφεση) που επιτρέπει τον έλεγχό του κατά τον νόμο και την ουσία. Η ατομική ειδοποίηση ακολουθεί την ταμειακή βεβαίωση και αποσκοπεί στη γνωστοποίηση του χρέους στον οφειλέτη· ενδεχόμενες πλημμέλειές της, δεν επιδρούν στο κύρος της ταμειακής βεβαίωσης. Η μη αυτοδίκαιη αναστολή εκτέλεσης δεν αντίκειται στα άρθρα 20 παρ. 1 και 2 του Συντ., ούτε στο άρθρο 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ, διότι ο οφειλέτης δύναται να προστατευθεί επαρκώς μέσω αίτησης αναστολής ή προσωρινής διαταγής. Το Δικαστήριο κρίνει κατά πλειοψηφία ότι το Τμήμα ερμηνεύοντας ορθώς και εφαρμόζοντας προσηκόντως τις εφαρμοστέες διατάξεις, με πλήρη και επαρκή αιτιολογία απέρριψε τους σχετικούς λόγους ανακοπής του ήδη αναιρεσείοντος, αποδεχόμενο την νομιμότητα της προσβληθείσας ταμειακής βεβαίωσης. Ωστόσο, η μειοψηφούσα γνώμη υποστήριξε ότι, όταν ο ανακόπτων επικαλείται ότι το χρέος δημιουργήθηκε συνεπεία μεταγενέστερων νομοθετικών πρωτοβουλιών της διοίκησης εκφεύγουσων της σφαίρας ευθύνης του, το δικαστήριο της ανακοπής όφειλε να αναβάλει αυτεπαγγέλτως μέχρι την οριστική κρίση επί της έφεσης κατά της καταλογιστικής πράξης. Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης. [ Αρ. 224 παρ. 4 ΚΔΔ, αρ. 2 παρ. 2, 4 παρ. 1 ΚΕΔΕ, αρ. 111 Ν.4700/20, αρ.20 παρ. 1 Συντ.]

ΕφΘεσ (Μον.) 312/26

nomotelia — Fri, 10 Jul 2026 20:00:28 +0000

ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΟΔΗΓΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ – ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΔΗΓΟΥ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ – ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΕΝΣΤΑΣΗ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΣΦ.ΕΤΑΙΡΙΑΣ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΕΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΦ.ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΤΟΥ ΖΗΜΙΟΓΟΝΟΥ ΟΧΗΜΑΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Εν προκειμένω, ο ενάγων, ήδη εφεσίβλητος, ιστορούσε ότι από αποκλειστική υπαιτιότητα του δεύτερου εναγομένου, οδηγού Ι.Χ.Ε αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας της πρώτης εναγομένης, ασφαλισμένο στην τρίτη εναγομένη ασφ. εταιρία, προκλήθηκε τροχαίο ατύχημα, με συνεπεία τις υλικές ζημίες στη μοτοσυκλέτα του (ενάγοντος) και τον τραυματισμό του ίδιου. Αποκλειστικά υπαίτιος για την πρόκληση του ατυχήματος κρίθηκε ότι είναι ο δεύτερος εναγόμενος, ο οποίος όταν έφθασε στη διασταύρωση, εισήλθε αιφνίδια και ανέλεγκτα σε αυτήν, παραβιάζοντας την εξ δεξιών προτεραιότητα του ενάγοντος, με αποτέλεσμα το όχημα που οδηγούσε να συγκρουσθεί με τη μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ο ενάγων. Ο ενάγων δεν συνετέλεσε με αμελή συμπεριφορά του στην επέλευση της ένδικης σύγκρουσης. Προκύπτει ότι η παραγραφή των αξιώσεων του ενάγοντος για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (932 ΑΚ) και ειδική χρηματική παροχή κατ’αρ. 931 ΑΚ λόγω των ορθοπαιδικών σωματικών βλαβών που υπέστη, άρχισε από την επομένη του ατυχήματος ήτοι από 14.9.2016 και χωρίς την προσωρινή αναστολή της λειτουργίας των δικαστηρίων στα πλαίσια έκτακτων μέτρων προστασίας από τον κορονοϊό, ενώ λόγω της αναστολής και του εξ αυτής μη υπολογισμού συνολικά διαστήματος 8 μηνών και 5 ημερών, συμπληρώθηκε στις 19.5.2022 ήτοι πολύ προγενέστερα από την επίδοση, στις 25.1.2023, στην τρίτη εναγομένη/εκκαλούσα ασφ. εταιρία της αγωγής. Εξάλλου, δεν αποδείχθηκε ότι η τρίτη εναγομένη διεξήγαγε κατά τη διάρκεια των ετών 2021 και 2022 παρελκυστικές διαπραγματεύσεις με τον τότε πληρεξούσιο δικηγόρο του ενάγοντος, στα πλαίσια των οποίων υποσχόταν ψευδώς ότι θα αποζημιώσει τον ενάγοντα, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μην προβαίνει στην άσκηση αγωγής. Κρίνεται λοιπόν, ότι πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή η ένσταση παραγραφής όσον αφορά τις επίδικες αξιώσεις του ενάγοντος κατά το μέρος που θεμελιώνονται στις ορθοπαιδικές σωματικές βλάβες που υπέστη. Όσον αφορά δε, τις ένδικες αξιώσεις του ενάγοντος εκ των άρθρων 931 και 932 ΑΚ καθ’ο μέρος θεμελιώνονται στην επικαλούμενη καταθλιπτική διαταραχή, η οποία ήταν απρόβλεπτη και εμφανίσθηκε μεταγενέστερα, η παραγραφή τους άρχισε, λαμβάνοντας υπόψη και το αρ. 241 ΑΚ, από τις 25.5.2017 ήτοι την επομένη της έκδοσης του σχετικού ιατρικού πιστοποιητικού και δεν είχε συμπληρωθεί η πενταετής προθεσμία του άρθρου 10 παρ. 1 και 2 του v. 489/76. Ενόψει δε, των συνθηκών του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, κρίνεται εύλογο το ποσό των 6.000 ευρώ ως ειδική χρηματική παροχή του αρ.931 ΑΚ. Επίσης, ο ενάγων δικαιούται, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το ποσό των 7.000 ευρώ. Δέχεται εν μέρει την αγωγή ως προς την τρίτη εναγομένη. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ.11855/23 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [Αρ. 241,255,260,931,934,937 ΑΚ, αρ. 10 παρ. 1,2 Ν.489/76, αρ. 7 Ν.3557/07, αρ.74 παρ.1 N.4690/20, Κ.Υ.Α.Δ1α/Γ.Π.οικ. 18877/26.3.2021, αρ.12 παρ. 1,19 παρ. 1-3, 26 παρ. 1, 5 N.2696/99 ]

ΕφΘεσ (Τριμ.) 732/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:37:22 +0000

ΚΥΡΙΟΤΗΤΑ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΚΙΝΗΤΟΥ – ΔΙΑΤΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΟΤΗΤΑΣ – ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ – ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. ΑΒΑΣΙΜΕΣ ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΚΤΗΣΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΟΔΟΥ ΜΕ ΤΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΙΑΣ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΞΗΣ – ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. Στην προκειμένη περίπτωση, η ενάγουσα/εφεσίβλητη με την αγωγή της, επικαλούμενη ότι έχει καταστεί κυρία τόσο με παραγωγό τρόπο όσο και με πρωτότυπο τρόπο και δη με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας επί ενός τμήματος του περιγραφόμενου σ’αυτή ακινήτου, ιδιοκτησίας της, εμβαδού 72,38 τ.μ., την κυριότητα της οποίας αμφισβητεί η εναγόμενη, η οποία χρησιμοποιεί αυθαίρετα ως δίοδο το ως άνω τμήμα, ζήτησε, την αναγνώριση της κυριότητάς της επί του επίδικου τμήματος και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να παραλείπει στο μέλλον κάθε διατάραξη της κυριότητάς της επ’αυτού καθώς και να άρει τη διατάραξη της κυριότητάς της με αποξήλωση των λίθων που επέστρωσε και την αφαίρεση δύο τσιμεντένιων κολώνων και τέλος, να της καταβάλει χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Η εναγόμενη ισχυρίζεται α) ότι το δικαίωμα της ενάγουσας για έγερση της ένδικης αρνητικής αναγνωριστικής αγωγής έχει παραγραφεί και β) ότι ενήργησε την προσβολή της κυριότητας της ενάγουσας, δυνάμει δικαιώματος της, συνισταμένου σε πραγματική δουλεία σε βάρος του ακινήτου της ενάγουσας, αφού ήδη προ του 1989, άλλως από το 1996, άλλως από το 1999 και σε κάθε περίπτωση από το 2001 και εφεξής δεν έπαυσε να διέρχεται μέσω της διαμορφωθείσας δουλείας διόδου. Κρίνεται ότι η αγωγή πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή, απορριπτομένων ως αβάσιμων των ενστάσεων παραγραφής και κτήσης της πραγματικής δουλείας οδού με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, καθώς και του ισχυρισμού περί κτήσης ιδίας κυριότητας, και ακολούθως να αναγνωριστεί η ενάγουσα αποκλειστική κυρία του επίδικου εδαφικού τμήματος, εμβαδού 72,38 τ.μ., και να υποχρεωθεί η εναγόμενη ί) να άρει τη διατάραξη της κυριότητας της ενάγουσας με αποξήλωση των λίθων που επέστρωσε και αφαίρεση δύο κολώνων, να παραλείπει κάθε μελλοντική διατάραξη και να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 1.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, με το νόμιμο τόκο. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.37/23 απόφασης του ΠολΠρωτ. [ Αρ. 281, 297-299, 340, 345, 346, 369, 496, 498, 914, 932, 974,975,1000, 1033, 1045, 1046, 1051, 1108 παρ. 1, 1118-1121, 1167, 1192, 1198 ΑΚ, αρ. 68, 70, 176, 218 παρ. 1,945 παρ. 1 και 947 παρ. 1 ΚΠολΔ, αρ. 25 παρ. 3 Συντ. ]

ΕφΘεσ (Μον.) 380/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:36:06 +0000

ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΕ CAMPING – ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΡΟΧΟΣΠΙΤΩΝ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ – ΑΓΩΓΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ – ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΑΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΤΗΣ ΙΔΙΩΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΙΚΩΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΖΗΜΙΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΑΥΤΩΝ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. Στην προκειμένη περίπτωση, οι ενάγοντες ισχυρίσθηκαν ότι η εναγόμενη επιχείρηση-camping, τους εκμίσθωνε θέσεις για να τοποθετούν τα τροχόσπιτα, όπου διέμεναν με τις οικογένειές του, ότι κατά τα συμφωνηθέντα, τα τροχόσπιτα και όλος ο εξοπλισμός, θα παρέμεναν στο camping, όχι μόνο κατά την περίοδο λειτουργίας αυτού, αλλά και κατά το διάστημα από τον Οκτώβριο έως τον Απρίλιο, ενόψει του ότι κατά το Μάιο θα ακολουθούσε η σύναψη νέας σύμβασης μίσθωσης – Ότι εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο camping, με συνέπεια τη θετική ζημία των εναγόντων, συνιστάμενη στην αξία των ολοσχερώς καταστραφέντων πραγμάτων τους (τροχόσπιτου και εξοπλισμού αυτού), αλλά και ηθική βλάβη – Επικαλούμενοι, λοιπόν, ότι υπάρχει συρροή συμβατικής και αδικοπρακτικής ευθύνης της αντιδίκου τους, ζήτησαν να υποχρεωθεί η εναγομένη να τους καταβάλει αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Αποδεικνύεται ότι η καταστροφή των τροχόσπιτων των εναγόντων, προκλήθηκε και από τη συγκλίνουσα αμέλεια της εναγομένης, οι παραλείψεις της οποίας, σε συνδυασμό με την παράλειψη της μη διαδίκου να διακόψει τη λειτουργία της ηλεκτρικής συσκευής, που χρησιμοποίησε για να μαγειρέψει, προκάλεσαν την πυρκαγιά. Ειδικότερα, η εναγομένη, έχοντας την εκμετάλλευση του χώρου εγκατάστασης των τροχόσπιτων, συνέβαλε τόσο στην εκδήλωση, όσο και στην ταχεία και εκτεταμένη εξάπλωση της πυρκαγιάς ι) παραλείποντας την τήρηση των υποχρεωτικών κανονισμών, σχετικά με μία ασφαλή ηλεκτρολογική εγκατάσταση και ιι) παραλείποντας να εξασφαλίσει εγκαίρως, την απομάκρυνση από το camping των φιαλών υγραερίου, καθώς και να απαγορεύει την κατασκευή ξύλινων στοιχείων, που αποτέλεσαν εύφλεκτα υλικά. Προκύπτει λοιπόν, ότι η θετική ζημία, που υπέστη ο πρώτος ενάγων εκ της ολοκληρωτικής καταστροφής του τροχόσπιτού του και των αντικειμένων, που ήταν αποθηκευμένα σε αυτό και στο περιβάλλοντα χώρο, ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 18.492,00 ευρώ, ενώ αντίστοιχα, ο δεύτερος ενάγων υπέστη θετική ζημία που ανέρχεται στο συνολικό ποσό των 19.332 ευρώ. Περαιτέρω, οι ενάγοντες υπέστησαν και ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας έκαστος εξ αυτών δικαιούται το ποσό των 1.500 ευρώ. Δέχεται εν μέρει την αγωγή. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.131/24 απόφασης του ΜονΠρωτ. [ Αρ.288, 297, 298, 330, 346, 361, 822, 823, 914, 932 ΑΚ, αρ.176, 183 ΚΠολΔ, αρ.163 N.5221/25, ΚΥΑ ΦΑ50/12081/642/2006 ]

ΔιοικΠρωτΑθ (Τμ.5ο-Μον.) 800/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:34:55 +0000

ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ e-ΕΦΚΑ – ΕΤΕΑΕΠ. ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ – ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΕ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΕΟΡΤΩΝ-ΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΥΤΩΝ. ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ – ΟΞΕΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΤ’ΑΡ.105-106 ΕΙΣΝΑΚ – ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΗ ΖΗΜΙΑ. ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ Ν.4051/12 ΚΑΙ Ν.4093/12. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ e-ΕΦΚΑ. Οι ενάγοντες, συνταξιούχοι του τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, και ήδη του e-ΕΦΚΑ, έχουν υποστεί, δυνάμει των μνημονιακών ρυθμίσεων από το έτος 2010 και εξής, διαδοχικές μειώσεις στις κύριες συντάξεις τους, ενώ έχουν υποστεί μειώσεις έως και πλήρη κατάργηση των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας. Με την κρινόμενη δε αγωγή, οι ενάγοντες που παραδεκτώς ομοδικούν, ζητούν να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του εναγόμενου ΕΦΚΑ να τους καταβάλει, ως αποζημίωση, κατ’ αρ. 105-106 ΕισΝΑΚ, νομιμοτόκως, τα ποσά που αντιστοιχούν στις περικοπές που επιβλήθηκαν, κατά το κρίσιμο για καθένα χρονικό διάστημα εντός της περιόδου από 1.1.2013 έως 31.12.2018, άλλως κατά το χρονικό διάστημα από 10.6.2015 έως 31.12.2018. Κατ’αρχάς οι διατάξεις των Ν.4051/12 και Ν. 4093/12, που θέσπισαν περικοπές στις συντάξεις, αντίκεινται στις διατάξεις του Συντάγματος, καθώς και στο άρθρο 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ. Συμβατή ωστόσο με το Σύνταγμα κρίνεται η ρύθμιση του αρ. 14 παρ. 2 περ. α΄ του Ν.4387/16, σύμφωνα με την οποία οι κύριες συντάξεις που καταβάλλονταν κατά τη δημοσίευση του νόμου (παλαιές συντάξεις) θα ανέρχονται στο ύψος, στο οποίο αυτές είχαν διαμορφωθεί με τις περικοπές, δηλαδή, των Ν.4051/12 και Ν.4093/12. Συνταγματικώς θεμιτή και η εκ νέου κατ’ ουσίαν θέσπιση περικοπών στο πλαίσιο επανυπολογισμού και των επικουρικών συντάξεων με το άρθρο 96 παρ. 4 του Ν.4387/16. Δέχεται εν μέρει την αγωγή κατά του πρώτου εναγομένου e-ΕΦΚΑ. Αναβάλλει την έκδοση οριστικής απόφασης κατά του δεύτερου εναγόμενου ΕΤΕΑΕΠ, ήδη e- ΕΦΚΑ. [ Αρ. 6 παρ. 1 Ν. 4501/12, Ν. 4093/12, αρ. 14 παρ. 2, αρ. 96 παρ. 4 Ν. 4387/2016 ]

ΕφΘεσ (Μον.) 722/26

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:33:36 +0000

ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΤΕΚΝΟΥ – ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΑΓΩΓΩΝ ΓΟΝΕΩΝ – ΕΦΕΣΗ. ΧΡΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΜΕ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ – ΜΕΤΡΟ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ. Συνεκδίκαση αγωγών γονέων ανήλικου τέκνου για την επιμέλεια και διατροφή του – Επί των αγωγών οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε, η εκκαλουμένη με την οποία το Δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει την α’ αγωγή της μητέρας και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλλει ως συνεισφορά του στη διατροφή του ανηλίκου, το ποσό των 250 ευρώ μηνιαίως, ενώ δέχθηκε και την υπό στ. β’ αγωγή του πατέρα του ανηλίκου και ρύθμισε την άσκηση της επιμέλειας του τέκνου κατά το σύστημα της χρονικής κατανομής με εναλλασσόμενη διαμονή. Κατ’ αρχάς η ισόχρονη παρουσία αμφοτέρων των γονέων στη ζωή του ανηλίκου τέκνου κρίνεται σημαντική, καθόσον συμβάλλει στην ομαλή ψυχοσωματική του ανάπτυξη. Με γνώμονα λοιπόν, το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού, ενόψει των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών, το Δικαστήριο κρίνει ότι προσφορότερη λύση, αποτελεί η χρονική κατανομή της επιμέλειας με εναλλακτική κατοικία, κι έτσι το τέκνο θα πρέπει να διαμένει με τη μητέρα του από την 1 η έως την 16η ημέρα έκαστου μηνός και με τον πατέρα του από την 17η έως την τελευταία ημέρα έκαστου μηνός. Περαιτέρω, η διατροφή που αυτό δικαιούται έναντι και των δύο γονέων του, ανέρχεται μηνιαίως, στο ποσό των 450 ευρώ. Ο εφεσίβλητος δε, πατέρας του πρέπει, με βάση την οικονομική δυνατότητά του και την προσωπική κατάστασή του, συσχετιζόμενη με την αντίστοιχη της εκκαλούσας μητέρας του, να καταβάλει, α) το ποσό των 300 ευρώ, από την επομένη της επιδόσεως της αγωγής, μέχρι τη δημοσίευση της παρούσας (30.04.2026), χρονικό διάστημα κατά το οποίο η συνεισφορά του πατέρα θα πρέπει να είναι υψηλότερη, εφόσον η μητέρα ασκούσε την αποκλειστική επιμέλεια του ανηλίκου και β) το ποσό των 180 ευρώ από την επομένη της δημοσίευσης της παρούσας μέχρι τη συμπλήρωση διετίας από την επίδοση της αγωγής (17.06.2026), λαμβάνοντας υπ΄όψη ότι κατά τις ημέρες που ο πατέρας θα έχει την επιμέλεια του ανηλίκου και το τελευταίο θα διαμένει στην κατοικία του, ο ίδιος ο πατέρας οφείλει να καλύπτει απευθείας τις καταναλωτικές δαπάνες διαβίωσης του ανηλίκου. Δέχεται την έφεση της ενάγουσας κατά της υπ’ αρ. 38325/25 αποφάσεως του ΜονΠρωτΘεσ. [ Ν.4800/21, αρ. 4 παρ. 2,21 παρ.1 Συντ., αρ.1485, 1486, 1489, 1493, 1510-1514, 1518, 1520 ,1532 ΑΚ, αρ. 312, 330, 333 ΠΚ ]

ΕφΑθ (Τμ.13ο-Μον.) 2035/25

nomotelia — Fri, 03 Jul 2026 14:32:17 +0000

ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ – ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ ΛΟΓΩ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΟΛΗΠΤΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΠΕΡΑΤΩΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ. Εν προκειμένω, η ενάγουσα/εκκαλούσα εκθέτει ότι ανέλαβε να ανεγείρει με δαπάνες της με το σύστημα της αντιπαροχής πενταόροφη οικοδομή επί του οικοπέδου των εναγομένων/εργοδοτών – Ωστόσο, την 6η-3-2013 οι οικοπεδούχοι τής επέδωσαν εξώδικη καταγγελία της εργολαβικής σύμβασης, που κατά τους ισχυρισμούς της έλαβε χωρα παράνομα και καταχρηστικά, χωρίς να της καταβάλουν τη συμφωνηθείσα αμοιβή της, ενώ της οφείλουν και τις δαπάνες στις οποίες προέβη για την εκτέλεση της εργολαβίας. Κρίνεται ότι η εξώδικη δήλωση των οικοπεδούχων περιέχει δήλωση υπαναχώρησης κατά το άρθρο 686 εδ.α’ ΑΚ και όχι δήλωση καταγγελίας του άρθρου 700 ΑΚ. Αποδεικνύεται δε, ότι αμέσως μετά την έκδοση των οικοδομικών αδειών, περιήλθαν σε γνώση των εργοδοτών στοιχεία αναφορικά με την οικονομική κατάσταση της ενάγουσας εργολήπτριας ικανά να εγείρουν αμφιβολίες σε εκείνους ως προς την πραγματική δυνατότητά της να αποπερατώσει εγκαίρως το έργο. Εξάλλου, η εργολήπτρια, παρότι οχλήθηκε εγγράφως, δεν παρέδωσε στους εργοδότες πραγματικό προϋπολογισμό του έργου, παρά μόνο έγγραφο υπολογισμού ελάχιστου κόστους κατασκευής οικοδομής. Συνεπώς, οι εναγόμενοι δεν έχουν υποχρέωση από τη σύμβαση έργου προς καταβολή της εργολαβικής αμοιβής της ενάγουσας λόγω της υπαναχώρησής τους, η δε ενάγουσα εδύνατο να εγείρει τις αξιώσεις της εκ της υπαναχώρησης για την ωφέλεια που αποκόμισαν οι εναγόμενοι για το τμήμα του έργου που εκτελέσθηκε. Ορθώς λοιπόν με την εκκαλουμένη απορρίφθηκε η αγωγή ως αβάσιμη. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.7693/23 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ. 200, 382, 383-385, 389 παρ. 2, 686, 700 ΑΚ, αρ.421, 422 ΚΠολΔ ]

ΕφΘεσ (Μον.) 342/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:40:57 +0000

ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΟΤΑ – ΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΩΝ ΑΜΟΙΒΩΝ. ΝΕΟΣ ΚΩΔ.ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ – ΜΕΤΑΒΟΛΕΣ – ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΡΟΝΟΧΡΕΩΣΗΣ.ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ – ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ. Εν προκειμένω, ο ενάγων-δικηγόρος άσκησε αγωγή, αιτούμενος την καταβολή των δικηγορικών αμοιβών του από τον εναγόμενο ΟΤΑ – Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη, αφού απέρριψε τους ισχυρισμούς του εναγόμενου Δήμου, έκρινε την αγωγή βάσιμη και κατά της απόφασης αυτής άσκησε την παρούσα έφεση ο εναγόμενος Δήμος. Κατ’αρχάς το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι οι σχετικές εντολές είναι έγκυρες και ισχυρές, καθώς η επικαλούμενη με τον ειδικό λόγο έφεσης πλημμέλεια του OTA του αρ. 4 Π.Δ. 80/16 αποτελεί μία δημοσιονομικού χαρακτήρα διάταξη που δεν θίγει τη νομιμότητα της αξίωσης του ενάγοντος, ούτε και αποτελεί διαδικαστική προϋπόθεση δικαστικής επιδίωξης της αμοιβής του, καθόσον δεν γίνεται επίκληση με τα δικόγραφα του εκκαλούντος ότι οι εντολές έχουν ανακληθεί ή ακυρωθεί με δικαστική απόφαση (και όχι με σχετική πράξη του ΕλΣυν ή με άρνηση θεώρησης/έγκρισης από τον Επίτροπο). Μεταβολές που επήλθαν – εν σχέση με τον προϊσχύσαντα Κώδικα Δικηγόρων – με το Ν.4194/13 για την αμοιβή δικηγόρου για εξώδικες εργασίες – Νομοθετική ρύθμιση αμοιβής, κατά το σύστημα της χρονοχρέωσης – Επίσης, υπό την ισχύ του Νέου Κώδικα Δικηγόρων ιδιαίτερη αμοιβή για την κατάθεση προτάσεων νοείται, εφόσον έλαβε πράγματι χώρα συζήτηση της υπόθεσης και όχι όταν αναβλήθηκε η συζήτησή της – Μείωση δε, της αμοιβής του δικηγόρου του Δημοσίου ή OTA επιτρέπεται υπό το ισχύον δίκαιο μόνο υπό τις προϋποθέσεις του αρ. 58 § 5 ΚώδΔικηγόρων, που συνιστά επίκληση σχετικής ένστασης του εναγόμενου. Κρίνεται στην επίδικη περίπτωση ότι πρέπει η εκκαλουμένη να μεταρρυθμισθεί και ειδικότερα : α. κατά τα ποσά κεφαλαίου αμοιβής 1.600 ευρώ, 160 ευρώ, 240 ευρώ, 400 ευρώ που απορρίπτονται, λόγω αοριστίας και β. κατά το ποσό των 4.246 ευρώ που απορρίπτεται ως νόμω αβάσιμο. Τέλος, πρέπει να αναγνωρισθεί η υποχρέωση του εναγόμενου να καταβάλει στον ενάγοντα το συνολικό ποσό 72.880,74 ευρώ που αφορά κεφάλαιο δικηγορικών αμοιβών και εξόδων, με το νόμιμο τόκο και του ποσού των 17.491,37 ευρώ που αφορά στον αναλογούντα ΦΠΑ. Δέχεται την έφεση του Δήμου και μεταρρυθμίζει την υπ’αρ. 5284/25 απόφαση του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ.72 παρ. 2 Ν.3852/10, αρ. 7 παρ. 2 Ν.2753/99, Κ.Υ.Α 1117864/2297/Α0012/7.12.2007, αρ. 103, 281 Ν.3463/06, αρ. 1, 38, 39, 46, 49, 63, 91, 92, 94, 98 παρ.1, 99, 100 παρ. 1, 102, 107, 152, 155, 170 Ν.Δ.3026/54, αρ. 3, 58 παρ.1, 59, 63 παρ.1, 84 Ν.4194/13, αρ. 4 Π.Δ.80/16, αρ.111 παρ.2, 118 παρ. 4, 216 ΚΠολΔ, αρ. 158, 159 παρ. 1, 174, 180, 713, 904 παρ.1, 908 ΑΚ ]

ΔιοικΠρωτΑθ (Τριμ.-Τμ.25ο) 1375/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:39:37 +0000

ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. ΑΑΔΕ. ΦΩΤΟΒΟΛΤΑΪΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ. ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ. ΜΕΙΩΣΗ ΕΓΓΥΗΜΕΝΗΣ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗΣ ΤΙΜΗΣ ΠΩΛΗΣΕΩΣ. ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ. ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΗ ΖΗΜΙΑ. ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. ΕΥΘΥΝΗ ΚΡΑΤΩΝ – ΜΕΛΩΝ. ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΔΕΕ. ΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. Προϋποθέσεις αδικοπρακτικής ευθύνης του Δημοσίου. Στην περίπτωση νομοθέτησης, ευθύνη του δημοσίου προς αποζημίωση του ζημιωθέντος γεννάται, όλως εξαιρετικώς, μόνον αν οι επιζήμιες συνέπειες επέρχονται απευθείας από την επίμαχη διάταξη, πριν και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εφαρμογή της, είτε με πράξη της διοίκησης, είτε με διμερή δικαιοπραξία. Όταν ο κανόνας δικαίου αφορά συμβατικό όρο και, επομένως, είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί μόνο στο πλαίσιο συμβατικής σχέσης, οι επιζήμιες συνέπειες δεν επέρχονται ευθέως από τη θέσπιση της επίμαχης διάταξης, αλλά από την εφαρμογή της. Στην περίπτωση αυτή δεν στοιχειοθετείται η κατ’ εξαίρεση αστική ευθύνη του δημοσίου από πράξη νομοθετικού οργάνου ή της κανονιστικώς δρώσας διοίκησης, αφού ελλείπει η ως άνω προϋπόθεση, ήτοι η ζημία να προκαλείται ευθέως από τη νομοθετική ή κανονιστική ρύθμιση. Αρχή της ευθύνης των κρατών – μελών για ζημίες που προκαλούνται στους ιδιώτες από παραβιάσεις του ενωσιακού δικαίου που τους καταλογίζονται. Προϋποθέσεις αποζημιώσεως ζημιωθέντων ιδιωτών. Ευθύνη του Δημοσίου προς αποζημίωση για ζημία προκληθείσα εξ αιτίας παράβασης του ενωσιακού δικαίου. Τυχόν αξίωση κατά του Δημοσίου για την αποκατάσταση της ζημίας, περιουσιακής και μη, που επικαλείται ιδιοκτήτης οικιακού φωτοβολταϊκού συστήματος ότι υπέστη από νομοθέτηση των διατάξεων της υποπαρ. ΙΓ.1 της παρ. ΙΓ του αρ.1ου του Ν.4254/14 κατά παράβαση διατάξεων υπέρτερης ισχύος του εθνικού και, εν γένει, ευρωπαϊκού δικαίου, δεν μπορεί να θεμελιωθεί στο άρθρο 105 ΕισΝΑΚ, καθ’ όσον δεν συντρέχει μία από τις σωρευτικώς απαιτούμενες, τόσο από το ενωσιακό όσο και από το εσωτερικό δίκαιο, προϋποθέσεις για την ευθύνη του κράτους προς αποζημίωση και, συγκεκριμένα, η προϋπόθεση της ύπαρξης αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παράβασης και της ζημίας. Δεδομένου ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αποφανθεί δεσμευτικώς, πως η ενίσχυση του Ν.4254/14 αποτελεί παράνομη κρατική ενίσχυση υπέρ των παραγωγών Α.Π.Ε., λόγω παράλειψης των αρμόδιων ελληνικών αρχών να της κοινοποιήσουν το σχετικό μέτρο προτού θεσπισθεί και να αναμείνουν την εκτίμησή της, προτού αυτό τεθεί σε εφαρμογή, το αιτούμενο ποσό της διαφοράς μεταξύ της ενίσχυσης με βάση την τιμή που ίσχυε αρχικώς βάσει του προϊσχύσαντος κανονιστικού καθεστώτος και εκείνης που πράγματι εισπράχθηκε, με βάση τη νέα, μειωμένη τιμή του νεότερου νόμου, έχει χαρακτήρα κρατικής ενίσχυσης και όχι «αποζημιώσεως», κατά τη σχετική νομολογία του ΔΕΕ. Τυχόν επιδίκαση από το αρμόδιο εθνικό δικαστήριο των ποσών που αξιώνουν οι ενώπιόν του ενάγοντες θα ισοδυναμούσε με θέσπιση άλλης κρατικής ενίσχυσης υπέρ των παραγωγών με δικαστική απόφαση, πράγμα ανεπίτρεπτο ως μη ανήκον στη δικαστική εξουσία. Απορρίπτει την αγωγή. [ Αρ. 105 ΕισΝΑΚ, αρ.1ο παρ.ΙΓ’ Ν.4254/14, αρ. 107 παρ. 1, 108 παρ. 3 ΣΛΕΕ ]

ΔιοικΕφΛάρισας (Μον.-Τμ.Α’) 30/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:38:09 +0000

ΤΡΟΧΑΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΤΗΘΑΙΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΣΗΣ – ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΟΔΟΥ – ΕΚΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ ΣΕ ΓΚΡΕΜΟ Ι.Χ.Ε – ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΟΔΗΓΟΥ. ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΟΔΟΥ – ΑΙΤΙΩΔΗΣ ΣΥΝΑΦΕΙΑ – ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ – ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΑΤ’ΑΡ.105-106 ΕΙΣΝΑΚ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΘΟΝΤΑ – ΕΥΛΟΓΟ ΠΟΣΟ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ. Εν προκειμένω, ο ενάγων ζητούσε να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγομένης, ήδη εκκαλούσας Περιφέρειας, να του καταβάλει το ποσό των 40.000 ευρώ, για το ατύχημα, που προκλήθηκε από την παράλειψη οφειλόμενων υλικών ενεργειών των οργάνων της Περιφερειακής Ενότητας, ως αρμόδια για την συντήρηση και διόρθωση των κακοτεχνιών του οδικού δικτύου. Κατ’αρχάς, δεν προκύπτει ότι το όχημα που οδηγούσε ο ενάγων κινείτο με τέτοια ταχύτητα, ώστε ακόμη και αν υπήρχαν στηθαία ασφαλείας, προειδοποιητική σήμανση περί της κατωφέρειας και ολισθηρότητας του οδοστρώματος, φωτισμός εντός της σήραγγας και το οδόστρωμα είχε καθαριστεί, αυτά δεν θα είχαν εμποδίσει την πτώση του στο γκρεμό. Το Δικαστήριο κρίνει ότι η προβαλλόμενη ένσταση από την Περιφέρεια περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του ενάγοντος λόγω ανάπτυξης μεγαλύτερης ταχύτητας, είναι αβάσιμη. Περαιτέρω, κρίθηκε ότι οι παράνομες παραλείψεις των οργάνων της εναγομένης τελούν σε αιτιώδη σύνδεσμο με την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος. Εξάλλου, ενόψει του ότι η συνδρομή τυχόν συντρέχοντος πταίσματος του ενάγοντος, οδηγού του αυτοκινήτου, δεν είναι αυτεπαγγέλτως εξεταστέα από το Δικαστήριο, η δε εναγόμενη Περιφέρεια προέβαλε μόνον ισχυρισμό περί αποκλειστικής υπαιτιότητάς του, που απορρίφθηκε. Τέλος, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, το επιδικασθέν πρωτοδίκως ποσό των 6.000 ευρώ, είναι προσήκον και εύλογο για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης του ενάγοντος. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.268/22 απόφασης του ΜονΔιοικΠρωτΤρικάλων. [ Aρ. 105-106 ΕισΝΑΚ, αρ. 280,283 N.3852/10, αρ.300, 932 ΑΚ, αρ. 4,12 παρ.1,13 παρ.2, 19 ΚΟΚ, αρ.21 παρ.1 Ν.1418/84, αρ.5 παρ.2, 71 παρ.1, 72 ΚΔΔ ]

ΕφΠειρ (Μον.-Τμ.4ο) 264/26

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:36:58 +0000

ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΔΙΑΝΟΜΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ – ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΟΜΟΔΙΚΙΑ – ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΟΙΚΗΣΗΣ – ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΑΥΤΟΥΣΙΑΣ ΔΙΑΝΟΜΗΣ – ΠΩΛΗΣΗ ΜΕ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Διαφορά από αγωγή διανομής κοινών ακινήτων μεταξύ συγκυρίων. Το Δικαστήριο κρίνει ότι ο εκκαλών δεν είναι επικαρπωτής, αλλά δικαιούχος προσωπικής δουλείας οίκησης, η οποία δεν θίγεται από τη διανομή και δεν του παρέχει έννομο συμφέρον να προβάλλει αιτιάσεις σχετικές με την επίδοση προς την εναγόμενη ή με την καταχρηστικότητα της αγωγής. Κρίνει ότι είναι προδήλως ανέφικτη η αυτούσια διανομή των κοινών ακινήτων, λόγω της φύσης τους ως οριζόντιων ιδιοκτησιών, της απαγόρευσης κατάτμησης που προβλέπει ο Κανονισμός της οικοδομής και της σημαντικής απομείωσης της αξίας τους. Διατάσσει τη διανομή των επιδίκων με πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό και τη διανομή του πλειστηριάσματος ανάλογα με τις μερίδες των συγκυρίων. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ. 3136/2021 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ – Δέχεται εν μέρει την αγωγή – Διατάσσει την πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό. [Αρ. 76, 478-491, 516-517, 527-528 ΚΠολΔ, αρ. 785, 795, 798-799, 801, 803, 1183 ΑΚ]

ΣτΕ (Τμ.Ε’) 2490/25

nomotelia — Fri, 26 Jun 2026 14:35:32 +0000

ΔΗΜΟΣ – ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΔΟΜΗΣΗΣ – ΣΙΩΠΗΡΗ ΚΑΙ ΡΗΤΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΕΟΤ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΩΝ ΣΕ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ. Η ΔΙΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΑΡ.6 ΠΑΡ.1 ΤΟΥ Ν. 2160/93 – ΣΤΕΝΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ – ΜΗ ΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΑΔΕΙΩΝ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ. ΝΟΜΙΜΗ Η ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΥΔΟΜ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΕΩΣ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. Συνεκδίκαση λόγω συνάφειας, α) αίτησης με την οποία ζητείται η ακύρωση της παράλειψης οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας της ΥΔΟΜ του Δήμου να θεωρήσει τα σχεδιαγράμματα κατόψεων, τομών και όψεων που συνοδεύουν τις διαπιστωτικές πράξεις του ΕΟΤ και του Υπ. Τουρισμού, με τις οποίες αναγνωρίσθηκε η νομιμότητα κατασκευών του ΕΟΤ στο ξενοδοχειακό συγκρότημα που διαχειρίζεται η αιτούσα και β) αίτησης με την οποία ζητείται η ακύρωση εγγράφου της ΥΔΟΜ, που εκδόθηκε σε απάντηση των αιτήσεων της αιτούσας και η υπηρεσία αρνήθηκε ρητά να ικανοποιήσει το αίτημά της. Κατ’ αρχας, εφόσον η ΥΔΟΜ επανεξέτασε το αίτημα και εξέδωσε την προσβαλλόμενη με τη δεύτερη αίτηση ακυρώσεως ρητή πράξη, η εξέταση της πρώτης αιτήσεως κατά της σιωπηρής απόρριψης καθίσταται αλυσιτελής. Με το αρ. 6 παρ. 1 του Ν.2160/93, επιχειρείται η κάλυψη της, κατά το παρελθόν, πριν από τη δημοσίευση του Ν.2837/00, ανέγερσης κατασκευών από τον Ε.Ο.Τ., χωρίς την απαιτούμενη κατά την πολεοδομική αποκλειστικά νομοθεσία άδεια. Δεν καλύπτεται δε, με το νόμο αυτόν η έλλειψη αδειών που τυχόν απαιτούνται από την αρχαιολογική και δασική νομοθεσία, τη νομοθεσία περί αιγιαλού ή άλλες προστατευτικές του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος διατάξεις. Συνεπώς, αν έχει εκδοθεί διαπιστωτική πράξη του ΕΟΤ, οι αρμόδιες υπηρεσίες δόμησης υποχρεούνται να χορηγούν τις αναφερόμενες στη διάταξη αυτή άδειες, παρά την έλλειψη οικοδομικής άδειας, εφόσον όμως υφίστανται οι άδειες που προβλέπονται, για την προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος. Κατά τα λοιπά, άλλη ενδιάμεση άδεια από τις υπηρεσίες δόμησης ή θεώρηση σχεδιαγραμμάτων του ΕΟΤ, δεν απαιτείται. Κρίνεται ότι η προσβαλλόμενη πράξη της ΥΔΟΜ, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση να θεωρηθούν τα σχεδιαγράμματα κατόψεων, τομών και όψεων που συνοδεύουν τις διαπιστωτικές πράξεις του ΕΟΤ και του Υπ. Τουρισμού, είναι νόμιμη. Απορρίπτει την αίτηση. [ Αρ.1 παρ. 1 Ν. 702/77, αρ. 49 παρ. 3 Ν.3659/08, αρ. 6 παρ. 1 και 18 Ν.2160/93, αρ.22 παρ. 3, 23 Ν.1577/85, αρ. 29 Ν.4495/17, αρ.17 Ν.3986/11, αρ. 19 παρ.3, 20 παρ.1 Ν.2831/00, αρ.2,4 Ν.4067/12, αρ.28,29,33,39,40,42,83 Ν.4495/17 ]