Νομολογία – ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ

ΣτΕ ΟΛ 392/26

nomotelia — Thu, 30 Apr 2026 13:47:36 +0000

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΥΝΑΨΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΑΜΟΥ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΤΕΚΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΑ ΙΣΧΥΟΝΤΑ ΠΕΡΙ ΕΓΓΑΜΩΝ ΕΤΕΡΟΦΥΛΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ – ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΤΟΥ Ν.5089/24 – ΣΥΜΒΑΤΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΣΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΙΤΗΣΕΩΣ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. Εν προκειμένω με την αίτηση ακυρώσεως, παραδεκτώς αμφισβητείται η συνταγματικότητα των ρυθμίσεων του Ν.5089/24, με τις οποίες θεσπίζεται το πρώτον στην ελληνική έννομη τάξη η δυνατότητα σύναψης πολιτικού γάμου μεταξύ ομοφύλων, παρεχομένου σε αυτούς, κατά τα ισχύοντα περί εγγάμων ετεροφύλων, δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου τέκνου. Κρίνεται ότι η επίδικη ρύθμιση του Ν.5089/24 δεν αναιρεί τον συνταγματικό σκοπό της προστασίας του γάμου και της οικογένειας, ούτε αντιτίθεται εν γένει στο άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος, αντιθέτως προς τα προβαλλόμενα με την υπό κρίση αίτηση. Περαιτέρω, αβασίμως υποστηρίζεται ότι η επίδικη ρύθμιση του Ν.5089/24 αντίκειται στο άρθρο 12 της ΕΣΔΑ. Η αναγνώριση δε, δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, υπό τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία, που είχαν ήδη θεσπιστεί και ισχύουν για την υιοθεσία από έγγαμα ετερόφυλα ζευγάρια, δεν προσβάλλει τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας και του υπέρτατου/βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού. Με βάση τα ανωτέρω, η αναγνώριση του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, καθώς επίσης του δικαιώματος έγγαμων ομόφυλων ζευγαριών προς υιοθεσία ανηλίκου, κατά τους ήδη ισχύοντες περί εγγάμων ετεροφύλων κανόνες, δεν αντίκειται στη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 1 του Συντ. περί προστασίας των θεσμών του γάμου και της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας, καθώς και στις αρχές της ΕΣΔΑ και του ενωσιακού δικαίου. Αντίθετη μειοψηφούσα γνώμη. Απορρίπτει την αίτηση. Δέχεται την παρέμβαση. [ Αρ.2-4,6, 9, 10 παρ.1, 11,12 παρ. 1 Ν.5089/24, αρ.2,4 παρ.1,5 παρ.1,9 παρ.1, 21 παρ.1,2,5 , 25 παρ.1 Συντ., αρ.8,12,14,21 ΕΣΔΑ, αρ. 10,19 παρ.1,20, 21 παρ.1 ΣΛΕΕ, αρ.23,33, 1350, 1458, 1561 ΑΚ, αρ. 46 Ν.5197/25, αρ.20,23,24 Ν.4538/18 ]

ΠολΠρωτΘεσ 8990/26

nomotelia — Thu, 30 Apr 2026 13:46:25 +0000

ΜΟΝΟΠΡΟΣΩΠΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ – ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΠΡΩΗΝ ΕΤΑΙΡΟΥ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗΣ ΜΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ – ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΑΝΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ 3η ΕΩΣ 6η ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ΛΟΓΩ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ – ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΔΙΚΗΣ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ. ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙ ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΥΤΗΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ 1ο ΚΑΙ 2η ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ. Στην προκειμένη περίπτωση, οι ενάγοντες εκθέτουν ότι η πρώτη ενάγουσα Α.Ε. (μονοπρόσωπη), με μοναδικό της μέτοχο – διαχειριστή,τον 2° ενάγοντα, συστάθηκε το 2008, με μετόχους τον 2ο ενάγοντα και τον 1ο εναγόμενο, τροποποιήθηκε δε, νόμιμα σε μονοπρόσωπη, με τη μεταβίβαση του ποσοστού του 2ου ενάγοντα στον 1ο εναγόμενο και την οριστική του αποχώρηση από την εταιρία – Οι ενάγοντες ιστορούν λοιπόν, ότι άπαντες οι εναγόμενοι προκάλεσαν, αφενός τόσο περιουσιακή, όσο και ηθική ζημία στην 1η ενάγουσα, αφετέρου ηθική βλάβη και στον 2° ενάγοντα, με ενέργειες αθέμιτου ανταγωνισμού και παραβίασης της υποχρέωσης πίστης προς την ενάγουσα εταιρία- Ειδικότερα, δε, ισχυρίστηκαν ότι ο 1ος εναγόμενος, προέβη στη σύσταση ανταγωνιστικής προς την ενάγουσα επιχείρησης, με τη συνδρομή της 2ης εναγομένης – εμφανιζόμενης ως ιδιοκτήτριας, χρησιμοποιώντας αυτός παράλληλα τον επαγγελματικό εξοπλισμό της ενάγουσας, ενώ και οι 3η, 4η, 5η και 6η, που ήταν εργαζόμενες στην ενάγουσα, παρείχαν συνδρομή στον εναγόμενο κατά τη διάπραξη, τόσο της παράνομης πράξης της απιστίας, όσο και της παραβίασης της υποχρέωσης μη ανταγωνισμού. Κατ’αρχάς κρίνεται ότι η υπό κρίση αγωγή αναρμοδίως ασκείται ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου αναφορικά με τις 3η έως και 6η των εναγομένων, διότι πρόκειται για εργατική διαφορά κι έτσι κατά το σκέλος αυτό θα πρέπει το Δικαστήριο να διατάξει το χωρισμό των δικών. Περαιτέρω, οι προτάσεις που κατέθεσαν οι ενάγοντες ήταν εκπρόθεσμες, ομοίως και η προσθήκη – αντίκρουσή τους. Απορρίπτει λοιπόν την αγωγή ως προς τους 1ο και 2η των εναγόμενων, ενώ, ως προς τις λοιπές εναγόμενες, πρέπει το Δικαστήριο να κηρύξει εαυτόν αναρμόδιο και να παραπέμψει την αγωγή στο αρμόδιο ΜονΠρωτΘεσ, δικάζοντας κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών. [ Αρ.1 Ν.146/14, αρ. 97 Ν.4548/18, αρ. 46, 237 παρ.1, 614 παρ. 1 ΚΠολΔ, αρ.261-263 ΑΚ, αρ. 9 παρ. 3 Ν. 4640/19 ]

ΕφΑθ (Μον.-Τμ.4ο) 979/26

nomotelia — Thu, 30 Apr 2026 13:45:07 +0000

ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΞΕΝΑΓΟΥ – ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΣ ΑΜΟΙΒΗΣ – ΣΣΕ – ΑΣΚΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΑΓΩΓΗΣ – ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΓΩΓΗ. ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ ΑΞΙΩΣΕΩΝ. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΑΝΤΕΝΣΤΑΣΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΛΟΓΩ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΥΤΗΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤ’ΕΦΕΣΗ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΛΟΓΩ ΑΟΡΙΣΤΙΑΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Με την υπό κρίση αγωγή, ο ενάγων εκθέτει ότι είναι διπλωματούχος ξεναγός, ότι η εναγόμενη του ανέθετε, με αλλεπάλληλες συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου για παροχή εργασίας, κατά ορισμένες ημέρες, με την παροχή υπηρεσιών ξεναγού – Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι οι καταβαλλόμενες αμοιβές του ήταν πολύ μικρότερες από τις οριζόμενες στις αντίστοιχες ΣΣΕ και ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγόμενη, να του καταβάλει το συνολικό ποσό των 26.689,01 ευρώ, νομιμοτόκως, για το επίδικο διάστημα. Μολονότι, οι ένδικες αξιώσεις του ενάγοντος με την δεύτερη χρονολογικώς αγωγή του θεμελιώνονται κατά την κύρια βάση τους εκ της εγκύρου συμβάσεως εργασίας του με την εναγόμενη, ωστόσο πηγάζουν από διαφορετικές νομικές και ιστορικές αιτίες, που έχουν ασκηθεί το πρώτον με τη δεύτερη αγωγή και δεν αποτελούσαν περιεχόμενο της πρώτης, με αποτέλεσμα να έχουν υποπέσει στην πενταετή παραγραφή τους, όπως ορθώς κρίθηκε και με την εκκαλουμένη. Περαιτέρω, ο ισχυρισμός του εκκαλούντος, ότι εσφαλμένα η εκκαλουμένη δεν εξέτασε την αντένσταση διακοπής της παραγραφής, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι προτείνεται για πρώτη φορά στην κατ’ έφεση δίκη και δεν γεννήθηκε μετά τη συζήτηση στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο – Επιπλέον, δε, ο προαναφερθείς ισχυρισμός κρίνεται απορριπτέος και λόγω αοριστίας. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 861/25 αποφάσεως του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ.17, 250, 251,253 261 παρ.1, 263 ΑΚ, αρ. 2 παρ. 1 Ν.Δ.515/70, αρ. 527 ΚΠολΔ ]

ΑρΠάγος (Πολ.-Τμ.Δ’) 14/26

nomotelia — Fri, 24 Apr 2026 13:59:46 +0000

ΤΡΑΠΕΖΕΣ – ΑΙΤΗΣΗ ΟΦΕΙΛΕΤΗ ΓΙΑ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ Ν.3869/10 – ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΟΛΙΑΣ ΠΕΡΙΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ/ΟΦΕΙΛΕΤΗ ΣΕ ΜΟΝΙΜΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΠΛΗΡΩΜΩΝ – ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ. ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΠΕΡΙ ΑΟΡΙΣΤΙΑΣ ΤΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ. ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ – ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΣΑΦΟΥΣ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΔΟΛΙΑΣ ΠΕΡΙΕΛΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΗ ΣΕ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΡ.1 ΤΟΥ Ν.3869/10 ΚΑΙ ΑΡ.330 ΑΚ – ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΙΜΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΜΕ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΝΠΡΩΤ [ΔΙΚΑΣΑΝ ΩΣ ΕΦΕΤΕΙΟ] – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ. Εν προκειμένω αναφορικά με τη δικαστική πορεία της υπόθεσης, ο αιτών και ήδη πρώτος αναιρεσίβλητος, απευθυνόμενος με αίτησή του κατά του ήδη αναιρεσείοντος ΝΠΔΔ, όπως και κατά της ήδη δεύτερης, τέταρτης, πέμπτης και έκτου των αναιρεσίβλητων πιστωτών, ζήτησε τη ρύθμιση των χρεών του με την υπαγωγή του στο Ν.3869/10 και την εξαίρεση από την εκποίηση της κύριας κατοικίας του – Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση, δεχθέν ως νόμω και ουσία βάσιμη την ένσταση δόλιας περιέλευσης του αιτούντα σε αδυναμία πληρωμών, ενώ με την προσβαλλομένη, το δικάσαν ως Εφετείο, MoνΠρωτΑιγίου, αφού απέρριψε ως αόριστη την ένσταση δόλου, δεχόμενο την έφεση, δίκασε και δέχθηκε εν μέρει την αίτηση και ρύθμισε τα χρέη του αιτούντα, εξαιρώντας από την εκποίηση την κύρια κατοικία του. Εν προκειμένω, το αναιρεσείον, προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αρ. 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ. Το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι η ένσταση από το αρ. 1 παρ. 1 του Ν.3869/10, περί δόλιας περιέλευσης του αιτούντα -πρώτου αναιρεσίβλητου σε αδυναμία πληρωμής των δανειακών του υποχρεώσεων, είναι επαρκώς σαφής και ορισμένη, γιατί περιέχει τα αναγκαία, κατ’ αρ. 262 ΚΠολΔ, περιστατικά που πληρούν το πραγματικό της διάταξης του αρ.1 παρ. 1 του Ν.3869/10, σε συνδυασμό με αυτή του αρ. 330 ΑΚ και τα οποία αρκούν, κατά τις διατάξεις αυτές, για να θεμελιώσουν τον εν λόγω ισχυρισμό περί δόλου. Συνακόλουθα, κρίνοντας, το ΜονΠρωτΑιγίου, ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας την προβληθείσα ένσταση περί δόλιας περιέλευσης του αιτούντα/πρώτου αναιρεσίβλητου σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής, παραβίασε, ευθέως, με εσφαλμένη ερμηνεία τις ως άνω διατάξεις. Δέχεται την αίτηση αναίρεσης – Αναιρεί την υπ’ αρ. 12/21 απόφαση του, ως Εφετείου, δικάσαντος ΜονΠρωτΑιγίου. [ Αρ. 330 ΑΚ, αρ.1 παρ.1Ν.3869/10, αρ.262 παρ. 1, 560 αρ.1 ΚΠολΔ, αρ. 93 παρ. 3 Συντ. ]

ΔιοικΠρωτΘεσ (Μον.- Τμ.Θ’) 16/26

nomotelia — Fri, 24 Apr 2026 13:58:07 +0000

ΕΦΚΑ – ΟΦΕΙΛΗ ΑΠΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΣΤΟ ΕΤΑΑ/ΤΣΜΕΔΕ. ΚΕΔΕ – ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΑΜΕΙΑΚΗΣ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ – ΑΝΑΚΟΠΗ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗ ΝΟΜΙΜΗΣ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΑ ΤΩΝ ΕΝΔΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΥ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΑΜΕΙΑΚΗΣ ΒΕΒΑΙΩΣΗΣ. Με την ανακοπή επιδιώκεται η ακύρωση α) της ατομικής ειδοποίησης ληξιπρόθεσμων οφειλών του Κ.Ε.Α.Ο του καθ’ ου η ανακοπή e-Ε.Φ.Κ.Α., με την οποία ο ανακόπτων κλήθηκε να προβεί σε ολοσχερή εξόφληση (άλλως σε υπαγωγή σε ρύθμιση) -εντός 20 ημερών από την κοινοποίηση- ληξιπρόθεσμων (ατομικών) οφειλών του προς τον καθ’ ου Φορέα, συνολικού ποσού 211.445,24 ευρώ, από μη αποδοθείσες ασφαλιστικές εισφορές χρονικής περιόδου από τον 3ο/1981 έως και τον 12ο/2015, οι οποίες βεβαιώθηκαν σε βάρος του με πέντε πράξεις ταμειακής βεβαίωσης και β) των πέντε – εμπεριεχόμενων στην ατομική ειδοποίηση- ταμειακών βεβαιώσεων. Υπό το καθεστώς του εφαρμοστέου άρθρου 101 του Ν.4172/13, απαιτείται για την έναρξη της διαδικασίας είσπραξης ασφ.εισφορών, όπως είναι οι επίδικες, η έκδοση και νόμιμη κοινοποίηση στον οφειλέτη Οργανισμού Κοινωνικής Ασφάλισης της οικείας καταλογιστικής πράξης, πλέον, Πράξη Βεβαίωση Οφειλής (Π.Β.Ο.), που αποτελεί τον κατ’ άρθρο 2 του Κ.Ε.Δ.Ε. νόμιμο τίτλο. Στην προκείμενη δε, περίπτωση, ο καθ’ ου η ανακοπή Φορέας δεν προσκόμισε στο Δικαστήριο, ως όφειλε, αντίγραφα των επίμαχων καταλογιστικών πράξεων, ενώ, περαιτέρω, δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχείο ότι είχε προηγηθεί η νόμιμη κοινοποίηση προς τον ανακόπτοντα των καταλογιστικών πράξεων. Το Δικαστήριο κρίνει ότι μη νομίμως εκδόθηκαν σε βάρος του ανακόπτοντος οι προσβαλλόμενες πέντε πράξεις ταμειακής βεβαίωσης, χωρίς να έχει προηγηθεί, η κοινοποίηση των ένδικων πράξεων καταλογισμού ασφ.εισφορών από το τ. Ε.Τ.Α.Α.-Τ.Σ.Μ.Ε.Δ.Ε. Δέχεται την ανακοπή. [ Αρ.217 παρ.1, 224, 225 ΚΔΔ, αρ. 59 Ν. 5172/25, αρ. 7 Α.Ν.2326/40, αρ.101 Ν.4172/13, αρ.2 ΚΕΔΕ, Φ.80000/οικ.25379/312/29.8.2013, αρ.51 παρ.1, 52 παρ.2, 53,54 Ν.4387/16, αρ. 17 Καν. (ΕΟΚ) 1408/1971, αρ.13 Καν. (ΕΚ) 883/2004, αρ. 6 παρ. 1 Ν.4997/22 ]

ΔιοικΕφΤρίπολης (Τριμ.-Τμ.Β’) 60/26

nomotelia — Fri, 24 Apr 2026 13:53:07 +0000

ΛΑΤΟΜΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ – ΤΕΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΛΑΤΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ – ΕΠΙΒΟΛΗ ΠΡΟΣΤΙΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟ ΛΟΓΩ ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ ΤΩΝ ΠΩΛΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΕΥΓΟΥΣΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ – ΑΣΚΗΣΗ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ – ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΟΠΩΝ – ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΡΟΣΦΥΓΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Με την κρινόμενη έφεση επιδιώκεται η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, με την οποία έγινε δεκτή η προσφυγή της εφεσίβλητης και ακυρώθηκαν οι συναφείς αποφάσεις του Δημάρχου, με τις οποίες είχαν επιβληθεί σε βάρος της εφεσίβλητης εταιρείας, με αντικείμενο δραστηριότητας την «εξόρυξη λίθων για μνημεία ή κτίρια», πρόστιμα, λόγω εκπρόθεσμης δήλωσης των ακαθαρίστων εκ των υπ’ αυτής πραγματοποιηθεισών πωλήσεων αδρανών υλικών, ίσα προς το 5% του οφειλόμενου τέλους, κατ’ εφαρμογή του αρ. 19 παρ. 1 περ. Α του Ν.1080/80, για τα οικονομικά έτη 2009-2015. Προκύπτει ότι οι επίδικες αποφάσεις επιβολής προστίμου, κοινοποιήθηκαν νομοτύπως στην εφεσίβλητη εταιρεία στις 31-7-2017, ωστόσο, η προσφυγή κατατέθηκε στις 30-10-2017, ήτοι μετά την παρέλευση της τριακονθήμερης προθεσμίας για την άσκησή της, λαμβανομένου υπόψη ότι η κρινόμενη διαφορά είναι φορολογική και, συνεπώς, η προθεσμία της προσφυγής ανεστάλη, μόνον από την 1η έως την 31η Αυγούστου (αρ.11 του ΚΝΔΔ). Η προσφυγή λοιπόν, ασκήθηκε απαραδέκτως ως εκπρόθεσμη, λαμβανομένου υπόψη και του ότι δεν συντρέχει έτερος λόγος νόμιμης αναστολής της προθεσμίας, ούτε προβλήθηκε η συνδρομή λόγου ανώτερης βίας. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.Α242/21 απόφασης του ΤριμΔιοικΠρωτΤρίπολης. [ Αρ. 2 Ν.505/76, αρ. 5 Ν.1406/83, αρ.27 παρ.1 Ν.1828/89, αρ.66 ΚΔΔ, αρ. 11 ΚΝΔΔ, αρ.12 Ν.3514/06, αρ. 25 παρ.3 Ν.3610/07, αρ. 12 παρ. 2 Ν.4938/22, αρ.20 παρ. 1 Συντ., αρ. 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ ]

ΕφΠειρ (Τριμ.-Τμ.2ο) 205/26

nomotelia — Mon, 20 Apr 2026 14:21:20 +0000

ΔΙΑΖΥΓΙΟ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥ ΤΕΚΝΟΥ – ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ – ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ – ΠΑΡΕΜΠΟΔΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΤΕΚΝΟ – ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Διαφορά μεταξύ πρώην συζύγων και γονέων ανήλικου τέκνου. Αγωγή του πατέρα κατά της μητέρας για προσβολή της προσωπικότητάς του διά της παραβίασης δικαστικών αποφάσεων και εξύβρισης. Κρίνεται ότι ότι η μητέρα, εάν και είχε ιδιαίτερη εκ του νόμου υποχρέωση κατ’ άρ. 1520 ΑΚ ως γονέας που διαμένει με το ανήλικο τέκνο, να διευκολύνει και να προωθεί την επικοινωνία του πατέρα με αυτό, ωστόσο όχι μόνο δεν συνέβαλε θετικά, αλλά αντιθέτως με συστηματική και επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά παρεμπόδιζε αναιτιολόγητα την ως άνω επικοινωνία. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η άρνηση του ανηλίκου να επικοινωνήσει με τον πατέρα δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική βούληση του ανηλίκου αλλά οφειλόταν στην αρνητική στάση και διάθεση της μητέρας. Η παράνομη και υπαίτια παρεμπόδιση, εκ μέρους της μητέρας, της επικοινωνίας του πατέρα με το ανήλικο τέκνο, συνιστά ταυτόχρονα παράνομη και υπαίτια προσβολή της προσωπικότητάς του και συνεπώς ο εφεσίβλητος δικαιούται χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, ποσού 2.000 ευρώ, όπως ορθώς κρίθηκε με την εκκαλουμένη. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’ αρ. 4049/24 απόφασης του ΠολΠρωτΠειρ. [ Aρ. 57, 59, 299, 340, 345, 346, 914, 932, 1520 ΑΚ, αρ.169 Α,361 ΠΚ ]

ΕφΑθ (Μον.-Τμ.14ο) 3457/25

nomotelia — Mon, 20 Apr 2026 14:19:53 +0000

ΤΡΑΠΕΖΑ – ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΙΣΤΩΣΗΣ ΜΕ ΑΛΛΗΛΟΧΡΕΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ – ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΑΝΑΚΟΠΗ – ΕΦΕΣΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ – ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ ΠΡΟΣΘΕΤΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΚΑΘ’ΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ. ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΤΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ – ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΡΟΣΘΕΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ. Εν προκειμένω, οι ανακόπτουσες και ήδη εφεσίβλητες ζήτησαν να ακυρωθεί, η σε βάρος τους διαταγή πληρωμής η οποία εκδόθηκε με βάση σύμβαση πίστωσης με αλληλόχρεο λογαριασμό – Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, δέχθηκε την ανακοπή και ακύρωσε τη διαταγή πληρωμής – Κατά της απόφασης αυτή παραπονείται η καθ’ής η ανακοπή τραπεζική εταιρία με την παρούσα έφεσή της, ενώ αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση άσκησε υπέρ αυτής η εταιρία διαχείρισης της απαίτησης – Μεταξύ δε, της κυρίας διαδίκου τραπεζικής εταιρείας και της αυτοτελώς υπέρ αυτής προσθέτως παρεμβαίνουσας εταιρείας διαχείρισης δημιουργείται σχέση επιγενόμενης αναγκαίας ομοδικίας. Εν προκειμένω, προκύπτει από τα προσκομιζόμενα αποσπάσματα των εμπορικών βιβλίων της Τράπεζας, ότι από την ημερομηνία υπογραφής της από το 2010 πρόσθετης πράξης – τοκοχρεολυτικού δανείου, εκ ποσού 34.550 ευρώ, οπότε τηρήθηκαν οι δύο λογαριασμοί εξυπηρέτησής της, μέχρι την καταγγελία της και το οριστικό τους κλείσιμο εμφανίζονται εγγραφές, ως προς την ορθότητα των ποσών των οποίων, με την αιτιολογία που αναγράφονται, δεν υφίσταται αμφιβολία, ούτε από το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ούτε από το παρόν δευτεροβάθμιο Δικαστήριο. Πλην όμως, ο τρόπος αναγραφής τους και η αιτιολογία τους δεν παρουσιάζει λογιστική συνέχεια με το κατάλοιπο του πρώτου λογαριασμού, που μεταφέρεται στον έτερο λογαριασμό, βάσει του οποίου εκδόθηκε στη συνέχεια η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής. Συνεπώς, από τις κινήσεις και τη μεταξύ των δύο λογαριασμών μεταφορά, δεν προκύπτει με σαφή αλληλουχία το χρεωστικό υπόλοιπο του δανείου και υφίσταται αβεβαιότητα ως προς το οριστικό του κατάλοιπο κατά την καταγγελία της συμβάσεως και συνεπώς ο δικαστής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, όφειλε, κατ’ άρθρο 628 ΚΠολΔ, να μην εκδώσει την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, λόγω της έλλειψης της διαδικαστικής αυτής προϋπόθεσης. Κατά συνέπεια, η ανακοπή πρέπει να γίνει δεκτή και να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, όπως ορθά κατ’ αποτέλεσμα έκρινε και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, αν και με εν μέρει ελλιπή αιτιολογία, η οποία συμπληρώνεται από την αιτιολογία της παρούσας. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’ αρ. 10525/20 απόφασης του ΜονΠρωτΑθηνών – Απορρίπτει την αυτοτελή πρόσθετη παρέμβαση. [ Αρ. 80,83, 623, 624 ΚΠολΔ ]

ΜονΠρωτΚορίνθου (Ασφ.Μέτρα) 117/26

nomotelia — Thu, 09 Apr 2026 13:54:04 +0000

ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΕΠΙΤΑΓΗ ΠΡΟΣ ΠΛΗΡΩΜΗ – ΑΣΚΗΣΗ ΑΝΑΚΟΠΗΣ – ΛΟΓΟΙ – ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ – ΜΗ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΟ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ – ΠΙΘΑΝΟΛΟΓΗΣΗ ΕΥΔΟΚΙΜΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αιτών ζητεί α) να ανασταλεί χωρίς εγγύηση η εκτελεστότητα της σε βαρος του διαταγής πληρωμής, καθώς και της επιταγής προς πληρωμή και β) να ανασταλεί ολικά η ενέργεια της διαταγής πληρωμής, ως τίτλου για την αυτοδύναμη επιβολή ασφαλιστικών μέτρων (συντηρητικής κατάσχεσης ή και προσημείωσης υποθήκης) έως την έκδοση οριστικής απόφασης επί της ανακοπής του. Εν προκειμένω, η μεν καταγγελία της σύμβασης, στην οποία στηρίχθηκε η προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής, έγινε για λογαριασμό της καθ’ ης από τον υπογράφοντα τη σχετική δήλωση δικηγόρο, δίχως αυτός να επιδείξει σχετικό πληρεξούσιο έγγραφο, ο δε ανακόπτων, στον οποίο και απευθυνόταν η δήλωση, την απέκρουσε και για το λόγο αυτό δίχως βραδύτητα, καθώς η εντός έξι ημερών απόκρουσή της εκ μέρους του πληροί, κατά την εκτίμηση του Δικαστηρίου, την έννοια της χωρίς υπαίτια καθυστέρηση αντίδρασης. Λόγω δε της ακυρότητας της επίμαχης καταγγελίας η σύμβαση δάνειου και, συνακόλουθα, οι τηρούμενοι στο πλαίσιό της λογαριασμοί δεν καταγγέλθηκαν, με συνέπεια να μην έχει καταστεί ληξιπρόθεσμο και απαιτητό το ποσό της οφειλής, ώστε έγκυρα να εκδοθεί γι’ αυτό διαταγή πληρωμής. Εφόσον, λοιπόν, πιθανολογείται η ευδοκίμηση τουλάχιστον του τρίτου λόγου της ανακοπής σχετικά με την ακυρότητα της καταγγελίας, καθώς και ότι η εκτέλεση της διαταγής πληρωμής θα επιφέρει στον αιτούντα ανεπανόρθωτη βλάβη, πρέπει η αίτηση αναστολής να γίνει δεκτή.[ Αρ. 226 ΑΚ, αρ. 623, 624, 631, 682 παρ.1, 724 παρ.2, 904, 938 ΚΠολΔ ]

ΕφΠειρ (Μον.) 185/26

nomotelia — Thu, 09 Apr 2026 13:52:55 +0000

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΑΝΑΚΟΠΗ ΚΑΤΑ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΑΝΑΚΟΠΗ ΚΑΤΑ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ – ΕΦΕΣΗ. ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ – ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ. Ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής και έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακινήτου που επισπεύθηκε από την εταιρεία διαχείρισης της απαίτησης. Το Εφετείο κρίνει ότι δεν προσκομίζεται, ούτε αναφέρεται στην κατασχετήρια έκθεση η δημοσίευση των περιλήψεων των συμβάσεων διαχείρισης απαιτήσεων που μεταβιβάζονται στην εταιρία διαχείρισης, ούτε προσκομίζεται παράστημα με τις λίστες των απαιτήσεων για τις οποίες γίνεται η εκάστοτε σύμβαση διαχείρισης από όπου να προκύπτει ότι η επίδικη απαίτηση συμπεριλαμβάνεται σε αυτές. Κρίνει λοιπόν, ότι η έλλειψη κοινοποίησης των απαιτούμενων νομιμοποιητικών εγγράφων συνεπάγεται έλλειψη νομιμοποίησης της εφεσίβλητης για έναρξη και συνέχιση της επισπευδόμενης εκτέλεσης και ακυρότητα της κατάσχεσης κατ’ άρθρο 925 ΚΠολΔ. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ. 1807/25 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ – Δέχεται την ανακοπή – Ακυρώνει την επιταγή προς πληρωμή και την κατασχετήρια έκθεση. [ Αρ.1-3 Ν.4354/15, αρ. 211, 713 ΑΚ, αρ.925 παρ.1 ΚΠολΔ ]

ΕφΠειρ (Μον.-Τμ.4ο) 216/26

nomotelia — Thu, 09 Apr 2026 13:51:43 +0000

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΑΝΑΚΟΠΗ ΚΑΤΑ ΚΑΤΑΣΧΕΣΗΣ – ΕΦΕΣΗ. ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ – ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ. ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΔΑΝΕΙΟΥ – ΕΞΩΔΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ – ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ – ΜΗ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΟ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ – ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΚΑΤΑΣΧΕΤΗΡΙΑΣ ΕΚΘΕΣΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο κρίνει ότι αποδεικνύεται η νομιμοποίηση της επισπεύδουσας -την προσβαλλόμενη πράξη εκτέλεσης- διαχειρίστριας της απαίτησης εταιρίας, διότι, από την καταχώριση της περίληψης της σύμβασης μεταβίβασης των απαιτήσεων και της σύμβασης ανάθεσης της διαχείρισης στο αρμόδιο Ενεχυροφυλακείο κατά τα ουσιώδη στοιχεία τους, επήλθε εκ του νόμου η μεταβίβαση των απαιτήσεων και η ανάθεση της διαχείρισής τους. Απορρίπτει τον ισχυρισμό περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος εκ μέρους της ανακόπτουσας. Κρίνει ότι μόνη η εξώδικη δήλωση – απλή επιστολή ενημέρωσης κλεισίματος λογαριασμού σύμβασης τοκοχρεωλυτικού δανείου δεν συνιστά καταγγελία της σύμβασης, ούτε καθιστά το υπολειπόμενο ποσό του δανείου ληξιπρόθεσμο και απαιτητό. Συνεπώς, η ακυρότητα της διαταγής πληρωμής, οδηγεί σε ακυρότητα και την προσβαλλόμενη πράξη της αναγκαστικής εκτέλεσης, ήτοι την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης, η οποία επισπεύθηκε δυνάμει της άκυρης διαταγής πληρωμής. Πρέπει λοιπόν, να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος ανακοπής ως ουσιαστικά βάσιμος. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αριθ. 1410/24 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ – Δέχεται την ανακοπή – Ακυρώνει την κατασχετήρια έκθεση. [ Αρ.623-624, 925 ΚΠολΔ, αρ. 281, 361, 806,807 ΑΚ ]

ΕφΑθ (Τριμ.-Τμ.2ο) 736/25

nomotelia — Thu, 09 Apr 2026 13:50:32 +0000

ΤΡΑΠΕΖΑ – ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΔΑΝΕΙΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ – ΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ Ν.2322/95 – ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΔΙΖΗΣΕΩΣ. ΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΦΕΙΛΕΤΗ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ. ΒΑΣΙΜΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΔΙΖΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Δάνεια επιχειρήσεων με την εγγύηση του Δημοσίου – Αγωγή δανείστριας τράπεζας κατά του εγγυητή Δημοσίου – Ειδικότερα εν προκειμένω, δυνάμει της από 12-9-2019 συμφωνίας, η οποία καταρτίστηκε μεταξύ της ενάγουσας τραπεζικής εταιρείας και της αλλοδαπής εταιρείας ειδικού σκοπού μεταβιβάστηκε από την πρώτη στη δεύτερη, βάσει του N. 3156/2003, μια σειρά απαιτήσεων από επιχειρηματικά δάνεια, μετά δε, και την αναγγελία, η αλλοδαπή εταιρεία κατέστη δικαιούχος των απαιτήσεων, ως ειδική διάδοχος της ενάγουσας τράπεζας, μεταξύ των οποίων και αυτών που απορρέουν από την επίδικη σύμβαση αναγνώρισης και ρύθμισης οφειλής μεταξύ της Τράπεζας και εταιρίας -Ο.Ε, από την οποία πηγάζει η οφειλή της πιστούχου εταιρίας και για την οποία δόθηκε η εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου όπως δεν αμφισβητείται από το εφεσίβλητο. Από τις ειδικότερες διατάξεις του Ν. 2322/95 δεν εμποδίζεται το εναγόμενο/εφεσίβλητο Δημόσιο ως εγγυητής να προβάλει την ένσταση διζήσεως, ενώ δεν προβλέπεται κάτι διαφορετικό στις υπουργικές αποφάσεις χορήγησης της εγγύησης, ούτε αποδεικνύεται ότι χώρησε νόμιμη παραίτηση του Δημοσίου από την ένσταση αυτή. Εφόσον δε, η ένσταση διζήσεως δεν αποτελεί αντικείμενο ρύθμισης της Υ.Α. 2/478/0025/200, οι αναφερόμενοι ισχυρισμοί της εκκαλούσας πρέπει να απορριφθούν ως ουσία αβάσιμοι. Από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν αποδεικνύεται ότι η ανώνυμη τραπεζική εταιρεία πριν ασκήσει την ένδικη αγωγή και ζητήσει από το εναγόμενο Δημόσιο την καταβολή του οφειλόμενου ποσού, αλλά ούτε και μέχρι την συζήτηση της ένδικης έφεσης, επιχείρησε αναγκαστική εκτέλεση εναντίον του πρωτοφειλέτη και ότι αυτή απέβη άκαρπη. Έτσι, η ένσταση διζήσεως του Δημοσίου κρίνεται ουσιαστικά βάσιμη και ορθώς το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε την ένδικη αγωγή. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 220/22 απόφασης του ΠολΠρωτΑθηνών. [ Αρ. 361, 481, 482, 483, 847-857, 862 ΑΚ, αρ. 11 παρ. 4 Ν.2322/95, αρ. 65 παρ. 4 Ν.2362/95, αρ. 10 παρ. 8 N.3156/03, αρ. 3 N.2844/00 ]

ΔιοικΕφΑθ (Τριμ.-Τμ.15ο) 4111/25

nomotelia — Thu, 09 Apr 2026 13:49:14 +0000

ΕΚΔΟΣΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΣΕ ΑΝΑΔΑΣΩΤΕΑ ΕΚΤΑΣΗ – ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ – ΑΓΩΓΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΟΥ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ ΑΡ.105-106 ΕΙΣΝΑΚ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΕΦΕΣΗ ΔΗΜΟΥ. ΚΡΙΣΗ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΜΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΤΕΑΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΖΗΜΙΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΑΝΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΟΙ ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ – ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΑ Η ΑΓΩΓΗ ΚΑΤΑ ΤΟ ΚΟΝΔΥΛΙΟ ΑΥΤΟ. ΕΠΙΔΙΚΑΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΦΕΣΗ – ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΕΚΚΑΛΟΥΜΕΝΗΣ. Εν προκειμένω, ο εκκαλών Δήμος ζητεί να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, κατά το μέρος που με αυτήν έγινε δεκτή η αγωγή των εφεσιβλήτων και αναγνωρίστηκε η υποχρέωσή του να καταβάλει αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση, λόγω της ηθικής βλάβης, που υπέστησαν από την παράνομη έκδοση οικοδομικής άδειας, η οποία εν συνεχεία ανακλήθηκε, κατ’ αρ.105-106 του ΕισΝΑΚ σε συνδυασμό με το αρ. 932 του ΑΚ. Προκύπτει ότι από την παράνομη οικοδομική άδεια, εκδοθείσα κατά πλάνη περί τα πράγματα, χωρίς να συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις ανέγερσης οικοδομής εντός κηρυχθείσας αναδασωτέας περιοχής και την εντός δεκαμήνου ανάκλησή της από το Τμήμα Πολεοδομίας, προκύπτει παράνομη δράση των οργάνων της Διοίκησης, που θεμελιώνει κατ’ αρχήν, αδικοπρακτική ευθύνη του εκκαλούντος Δήμου. Απορριπτέος ως αβάσιμος, κρίνεται ο λόγος της έφεσης περί συντρέχοντος πταίσματος των εφεσιβλήτων κατ’ αρ. 300 του ΑΚ, όπως νομίμως κρίθηκε και με την εκκαλουμένη. Περαιτέρω, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη ότι παρά την ανακλητική απόφαση της Πολεοδομίας το επίδικο κτίριο δεν κατεδαφίστηκε και διατηρείται, οι δε εφεσίβλητοι δεν έχουν στερηθεί την ιδιοκτησία τους, καθώς και ότι δεν προκύπτει ότι μετά την ανάκληση της άδειας οικοδομής, εκδόθηκε πράξη κατεδάφισης ή επιβολής ειδικής αποζημίωσης, το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι δεν αποτελούν αποζημιωτέα θετική ζημία, οι δαπάνες ανέγερσης του επίμαχου τριώροφου κτιρίου, που δεν έχουν στερηθεί οι εφεσίβλητοι. Ακολούθως, το Δικαστήριο κρίνει ότι τα οικεία κονδύλια της αγωγής συνολικού ποσού 72.392,47 ευρώ, πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμα. Τέλος, κρίνεται ότι οι εφεσίβλητοι υπέστησαν πράγματι, ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας δικαιούνται χρηματική ικανοποίηση ποσού 25.000 ευρώ έκαστος, όπως ορθώς έκρινε και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Δέχεται εν μέρει την έφεση και μεταρρυθμίζει την υπ’αρ. 7034/22 απόφαση του ΤριμΔιοικΠρωτΑθηνών. [ Αρ.105 ΕισΝΑΚ , αρ.24 ,117 παρ.3 Συντ., αρ.300 ΑΚ, αρ.3 Ν.998/79, αρ. 114 παρ. 1 Ν.1892/90, αρ.52 Ν.Δ.17.07/16.08.1923 ]

ΑρΠάγος (Πολ.- Πλ.Ολομέλεια) 1/26

nomotelia — Fri, 03 Apr 2026 14:25:31 +0000

ΑΝΑΙΡΕΣΗ – ΖΗΤΗΜΑ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ”ΠΕΡΙΕΛΘΟΝΤΟΣ” ΤΟΥ ΑΡ.938 ΑΚ. ΚΑΘΕΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕΤΑΞΥ ΑΓΟΡΑΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥ ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΔΑΠΑΝΗΣ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣΤΡΙΑΣ ΛΟΓΩ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΗΣ ΤΙΜΗΣ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΛΟΓΩ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΣΕ ”ΚΑΡΤΕΛ” – ΥΠΟ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ Η ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΑΥΤΗ ΣΥΝΙΣΤΑ ”ΠΕΡΙΕΛΘΟΝ” ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΡ.938 ΑΚ. ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ ΑΞΙΩΣΗΣ ΑΠΟ ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ – ΜΗ ΝΟΜΙΜΗ ΒΑΣΗ ΑΓΩΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟ. ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΠΩΛΗΣΗΣ – ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΥ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ. ΕΝΩΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ. ΕΣΦΑΛΜΕΝΟ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟ ΔΙΑΤΑΚΤΙΚΟ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΝΑΙΡΕΣΗΣ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ. Εν προκειμένω, δημιουργείται ζήτημα με γενικότερο ενδιαφέρον, και συγκεκριμένα το εάν περιλαμβάνεται ή όχι στην έννοια του περιελθόντος κατ’ άρθρο 938 ΑΚ, και συνεπώς εάν αποτελεί ή όχι αποδοτέα ωφέλεια σύμφωνα με τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, μετά την παραγραφή της αξίωσης από αδικοπραξία, η δαπάνη, συνιστάμενη στο επιπλέον ποσό, το οποίο η αντισυμβαλλόμενη της αναιρεσείουσας εταιρεία εμπορίας γαλακτοκομικών προϊόντων, οιονεί καθολική διάδοχος της οποίας είναι η πρώτη αναιρεσίβλητη, θα έπρεπε να καταβάλει για την αγορά από την αναιρεσείουσα των αναφερόμενων στην αγωγή ποσοτήτων γάλακτος αντί εύλογου και καθοριζόμενου υπό συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού τιμήματος, και το οποίο (επιπλέον ποσό) αυτή φέρεται ότι εξοικονόμησε, αγοράζοντας από την αναιρεσείουσα τις ποσότητες βάσει συμβατικού όρου αντί τιμήματος οριζόμενου από την ίδια (αγοράστρια), το οποίο ήταν χαμηλότερο, λόγω της συμμετοχής της αγοράστριας σε καρτέλ μεταξύ εταιρειών. Το Εφετείο, απέρριψε ως μη νόμιμη την επικουρική βάση της αγωγής με την αιτιολογία ότι δεν εκτίθεται στην αγωγή κάποια ωφέλεια ή εξοικονόμηση δαπάνης της αγοράστριας εταιρείας, χωρίς να αρκεί η αναφερόμενη στην αγωγή εξοικονόμηση της καταβολής του επιπλέον ποσού, επειδή το σχετικό κονδύλιο συνιστά μόνο αποζημίωση λόγω αδικοπραξίας και όχι αποδοτέα ωφέλεια. Ωστόσο, η κρίση αυτή δεν είναι ορθή, διότι η δαπάνη, την οποία η αγοράστρια του γάλακτος εξακολουθητικά εξοικονομούσε και την οποία, άλλως, θα κατέβαλλε, ως πρόσθετη δαπάνη για την απόκτηση των ένδικων ποσοτήτων γάλακτος από την πωλήτρια, υπό συνθήκες ελεύθερου ανταγωνισμού, θα μπορούσε να συνιστά “περιελθόν”, κατά την έννοια του αρ. 938 ΑΚ, υπό προϋποθέσεις. Η παραγραφή της απαίτησης από την αδικοπραξία δεν μπορεί να αποτελέσει νόμιμη βάση αγωγής της πωλήτριας κατά της αγοράστριας, με αίτημα την απόδοση του αδικαιολόγητου πλουτισμού, αφού τέτοιος, κατά τον νόμο, δεν υπάρχει. Εξετάζεται το ζήτημα και από την άποψη του ενωσιακού και του εναρμονιστικού αυτού εσωτερικού δικαίου. Εν τέλει στην υπό κρίση υπόθεση, η κάθετη σύμβαση μεταξύ αγοράστριας εταιρείας και παραγωγού γάλακτος δεν είναι άκυρη. Εξ αυτού του λόγου αποκλείεται η αξίωση αδικαιολόγητου πλουτισμού της ενάγουσας κατά της εναγόμενης. Κατόπιν τούτων, το αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης, αναφορικά με την απόρριψη της επικουρικής βάσης της αγωγής ως μη νόμιμης, κρίνεται εσφαλμένο, αλλά το διατακτικό της είναι ορθό. Δέχεται την αναίρεση – Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλον δικαστή. [ Αρ. 297, 298, 330, 361, 904 παρ. 1, 937,938 ΑΚ, αρ. 559 αρ.1 ΚΠολΔ, αρ. 81 ΕΚ, αρ.101,267 ΣΛΕΕ, αρ. 1 Ν.3959/11, Οδ.2014/104/ΕΕ ]

ΔιοικΕφΑθ (Ακυρ.-Τμ.Γ’) 463/26

nomotelia — Fri, 03 Apr 2026 14:24:12 +0000

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ – ΑΠΟΦΑΣΗ Ε.Ε.Τ.Τ ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ/ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΕΡΑΙΑΣ – ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΩΣ ”ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΑΓΡΙΑΣ ΖΩΗΣ”- ΑΚΥΡΩΣΗ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ. Με την κρινόμενη αίτηση ζητείται η ακύρωση της απόφασης της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) περί χορήγησης στην παρεμβαίνουσα εταιρεία άδειας κατασκευής κεραίας, και κάθε άλλης συναφούς πράξης ή παράλειψης της Διοίκησης. Η Ε.Ε.Τ.Τ με έγγραφό της ζητεί την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης και προβάλλει, μεταξύ άλλων, ότι η έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης είναι νόμιμη, καθώς τηρήθηκαν όλες οι απαιτούμενες διαδικασίες και λήφθηκαν όλες οι απαραίτητες γνωμοδοτήσεις και εγκρίσεις. Το Δικαστήριο, λαμβάνοντας ειδικότερα υπόψη ότι εν προκειμένω. τόσο στην προσβαλλόμενη απόφαση του Ε.Ε.Τ.Τ, όσο και στη δήλωση υπαγωγής του Σταθμού Βάσης Κινητής και Ασύρματης Σταθερής Τηλεφωνίας (ΣΒΚΑΣΤ) σε Πρότυπες Περιβαλλοντικές Δεσμεύσεις (ΠΠΔ) δεν γίνεται ουδεμία μνεία περί του ότι η επίμαχη κεραία πρόκειται να εγκατασταθεί σε περιοχή που χαρακτηρίζεται ως ”Καταφύγιο άγριας ζωής – ΚΑΖ”, ήτοι σε περιοχή με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που χρήζει προστασίας η χλωρίδα και η πανίδα αυτής και είναι προστατευόμενη από τις διατάξεις του Ν.1650/86, ενόψει δε, και των ειδικότερων συνθηκών της επίμαχης περίπτωσης, κρίνει ότι πρέπει να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση. Απορρίπτει την αίτηση όσον αφορά στους 1ο, 2η, 5ο, 7ο, 9ο,10η,15ο,16ο, 17η,18ο,19η, 20ο, 21η, 24ο λόγω μη νομιμοποίησης των αιτούντων και στην 25η, λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος. Δέχεται την αίτηση όσον αφορά στους 3η, 4η, 6η, 8η, 11η, 12ο , 13ο 14η 22ο και 23η αιτούντες. Απορρίπτει την παρέμβαση. [ Αρ.21-24 Ν.4635/19, αρ.1,2,8,10 Ν.4014/11, Κ.Υ.Α 53571/3839/2000, αρ. 19 Ν.1650/86, αρ. 8 Ν.4014/11, Κ.Υ.Α.174610/2014 ]

ΕφΑθ (Τριμ.-Τμ.14ο) 3299/25

nomotelia — Fri, 03 Apr 2026 14:23:00 +0000

ΤΡΑΠΕΖΑ – ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΑΠΟ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ – ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ – ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ – ΑΝΑΚΟΠΗ ΟΦΕΙΛΕΤΩΝ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘ’ΗΣ Η ΑΝΑΚΟΠΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΥ ΕΓΓΡΑΦΟΥ ΠΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ – ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ – ΜΗ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΟ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΤΟ ΤΗΣ ΕΝΔΙΚΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΚΟΠΤΟΝΤΩΝ. Εν προκειμένω, οι ανακόπτοντες, ήδη εκκαλούντες ζήτησαν να ακυρωθεί η σε βάρος τους διαταγή πληρωμής, η οποία εκδόθηκε κατόπιν αιτήσεως της καθ’ ης η ανακοπή ‘’ΑΕΔΑΔΠ’’, ως διαχειρίστριας των απαιτήσεων της εταιρείας ειδικού σκοπού, ειδικής διαδόχου της δανείστριας τραπεζικής εταιρείας δυνάμει, σύμβασης πώλησης επιχειρηματικών απαιτήσεων του N. 3156/03, με βάση την αναφερόμενη σε αυτή σύμβαση στεγαστικού δανείου και την πρόσθετη πράξη αυτής, με την οποία σ0υμφωνήθηκε η μετατροπή σε ελβετικά φράγκα (CHF) του ανεξόφλητου υπολοίπου του δανείου. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο απέρριψε στο σύνολό τους, τους λόγους της ανακοπής και επικύρωσε την προσβαλλόμενη διαταγή πληρωμής και κατά της εν λόγω εκκαλουμένης αποφάσεως παραπονούνται οι ανακόπτοντες με την έφεσή τους. Προκύπτει ότι η καθ’ ης η ανακοπή ανώνυμη εταιρεία δεν προσκόμισε κανένα συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο δυνάμει του οποίου το Δ.Σ. αυτής, το οποίο την εκπροσωπεί νόμιμα, ανέθεσε την άσκηση του συνόλου ή μέρους των εξουσιών του διαχείρισης και εκπροσώπησης της ανώνυμης εταιρείας σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα, μέλη του ΔΣ ή μη, υπαλλήλους της ή τρίτους, καθορίζοντας και την έκταση των ανατιθέμενων εξουσιών τους. Από την επισκόπηση, δε, του εγγράφου της ένδικης καταγγελίας δεν προκύπτει η ιδιότητα των υπαλλήλων, και δεδομένου ότι δεν προσκομίζεται κανένα άλλο έγγραφο, όπως απαιτείται, δεν αποδεικνύεται ότι οι υπάλληλοι είχαν τη σχετική πληρεξουσιότητα να προβαίνουν σε καταγγελία δανειακών συμβάσεων. Επίσης, δεν προσκομίζει ως όφειλε η καθ’ ης η ανακοπή εταιρία, προκειμένου να αποκρούσει τον συγκεκριμένο λόγο ανακοπής, το καταστατικό της. Επιπλέον, κατά την έκδοση της προσβαλλόμενης διαταγής πληρωμής η Δικαστής, δεν αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο νομιμοποιήθηκαν οι υπάλληλοι για την καταγγελία της επίδικης δανειακής σύμβασης. Επομένως, η καταγγελία της επίδικης δανειακής σύμβασης ήταν άκυρη, και δεν παρήχθησαν αποτελέσματα από αυτή, με συνέπεια να μην καταστεί το σύνολο του ανεξόφλητου δανείου ληξιπρόθεσμο και απαιτητό. Ως εκ τούτων, εφόσον η ένδικη απαίτηση δεν ήταν ληξιπρόθεσμη και απαιτητή κατά την υποβολή της αίτησης για την έκδοση της διαταγής πληρωμής, δεν υφίσταντο οι νόμιμες προϋποθέσεις της έκδοσής της έναντι των ανακοπτόντων – οφειλετών. Ο εξεταζόμενος λοιπόν, πρώτος λόγος της ανακοπής, κρίνεται βάσιμος και άγει στην εν όλω ακύρωση της διαταγής πληρωμής, ενώ το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έσφαλε. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’ αρ. 2508/22 απόφασης του ΠολΠρωτΑθ. Δέχεται την ανακοπή και ακυρώνει τη διαταγή πληρωμής. [ Αρ.65, 67, 68, 70, 232,233, 455 ΑΚ αρ.10 N.3156/03, αρ.61 Ν.4548/18 ]

ΜονΠρωτΝαυπλίου 233/26

nomotelia — Fri, 27 Mar 2026 15:01:58 +0000

ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ – [ΤΡΙΤ]ΑΝΑΚΟΠΗ ΔΑΝΕΙΣΤΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΠΡΟΣ ΕΚΔΟΣΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΤΗΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΕΥΕΡΓΕΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ – ΑΝΑΚΟΠΕΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΤΑΓΩΝ ΠΡΟΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΩΝ ΕΙΣ ΧΕΙΡΑΣ ΤΡΙΤΟΥ – ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΣΗ ΑΝΑΚΟΠΩΝ. ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΤΩΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ/ΑΝΑΚΟΠΤΟΥΣΩΝ ΤΗΣ Β’ ΚΑΙ Γ’ ΑΝΑΚΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ – ΜΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΛΟΓΩΝ ΑΝΩΤΕΡΑΣ ΒΙΑΣ – ΕΚΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΕΡΓΕΤΗΜΑ ΑΠΟΓΡΑΦΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΥΠΟ ΣΤ. Α’ ΑΝΑΚΟΠΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΠΡΟΣ ΕΚΔΟΣΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΤΗΡΙΟΥ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΥΠΟ ΣΤ. Β’ ΚΑΙ Γ’ ΑΝΑΚΟΠΩΝ. Eιδικότερα, εν προκειμένω, με την υπό στ. Α’ ανακοπή του, ο ανακόπτων εκθέτει ότι μη ορθά έγινε δεκτή η αίτηση των καθ’ ων για χορήγηση Κληρονομητηρίου επί της κληρονομιαίας περιούσιας της Α., που πιστοποιεί ότι οι καθ’ ων είναι μοναδικές εξ αδιαθέτου κληρονόμοι της Α., με το ευεργέτημα της απογραφής – Ότι για τους λόγους που αναλυτικά παραθέτει στην ανακοπή του είναι ανακριβής η προσβαλλόμενη Πράξη δυνάμει της οποίας θα εκδοθεί το Πιστοποιητικό – Κληρονομητήριο και ζητά να ακυρωθεί αυτή. Κατ’αρχάς η υπό στ. Α’ ανακοπή, κατά την κρίση του Δικαστηρίου είναι τριτανακοπή, καθώς ο αιτών δεν ήταν διάδικος/αιτών κατά τη διαδικασία κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη πράξη, πλην όμως τυγχάνει δανειστής της σχετικής κληρονομιαίας περιουσίας, έχοντας έννομο συμφέρον. Με την υπό κρίση Β’ ανακοπή τους οι ανακόπτουσες ισχυρίζονται ότι τους επιδόθηκε η ανακοπτόμενη δήλωση επιβολής κατάσχεσης εις χείρας τρίτου του καθ’ ου, ως δανειστή της κληρονομιάς (της Α.), με την οποία επιτάσσονται οι μισθωτές ακινήτου της κληρονομιάς – Περαιτέρω, ισχυρίστηκαν ότι ο καθ’ ου δεν τυγχάνει δανειστής της κληρονομιαίας περιουσίας της Α., αλλά του συζύγου αυτής και προαποβιώσαντος Δ. μετά το θάνατο του οποίου, η Α., βασική κληρονόμος αυτού κατά ποσοστό 50%, αποδέχθηκε την κληρονομιά με το ευεργέτημα της απογραφής, η οποία ήδη διενεργείται, χωρίς να έχει ακόμα ολοκληρωθεί, από λόγους που δεν άπτονται της δικής της υπαιτιότητας, αλλά εξαιτίας λόγων ανωτέρας βίας – Ζητούσαν λοιπόν, να ακυρωθούν η δήλωση επιβολής κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, οι σχετικές δηλώσεις τρίτων και κάθε άλλη συναφής πράξη εκτέλεσης. Στην υπό κρίση Β’ ανακοπή, παραδεκτώς σωρεύονται, η ανακοπή κατά της εκτέλεσης εκ του αρ.933 ΚΠολΔ με την αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση κατ’ αρ.914 ΚΠολΔ. Με την υπό κρίση Γ’ ανακοπή τους οι ανακόπτουσες ισχυρίζονται ότι επιδόθηκαν προς αυτές επιταγές προς εκτέλεση του καθ’ ού , υπό την ιδιότητά τους ως νομίμων εξ αδιαθέτου κληρονόμων του Δ., να καταβάλλουν προς τον καθ’ ου τα ποσά που αναφέρονται στις επιταγές, ενώ ακολούθως ο καθ’ ου τους επέδωσε, δηλώσεις επιβολής κατάσχεσης εις χείρας τρίτου – Εκθέτουν δε, ότι η απογραφή της κληρονομιάς του Δ. βρίσκεται εν εξελίξει και ουδέποτε εξέπεσε η Α. από το ευεργέτημα της απογραφής – Ζητούν λοιπόν, να ακυρωθούν οι επιταγές προς εκτέλεση και οι δηλώσεις επιβολής κατάσχεσης εις χείρας τρίτου του καθ’ ού. Στην υπό κρίση Γ’ ανακοπή παραδεκτώς σωρεύονται η ανακοπή εκ του αρ. 933 ΚΠολΔ με την αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση κατ’ αρ. 914 ΚΠολΔ. Ο καθ’ ου ζήτησε την απόρριψη αμφοτέρων των υπό στ. Β’ και Γ’ ανακοπών, λόγω έκπτωσης των ανακοπτουσών από το ευεργέτημα της απογραφής, αφού έχουν παρέλθει προ πολλού οι νόμιμες προθεσμίες ολοκληρώσεως αυτής, προβάλλοντας, επικουρικά για την περίπτωση που τυχόν γίνει δεκτό ότι η προθεσμία της απογραφής μπορεί να παραταθεί πέραν του 4μήνου, για λόγους ανωτέρας βίας, ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος των ανακοπτουσών και των δικαιοπαρόχων τους αντίστοιχα, συνιστάμενο στην εκ δόλου καθυστέρηση εκ μέρους τους της όλης διαδικασίας της απογραφής. Κρίνεται ότι τα επικαλούμενα από τις ανακόπτουσες περιστατικά δεν συνιστούν, κατ’ αντικειμενική κρίση, γεγονότα ανώτερης βίας και δη η αντικατάσταση των πραγματογνωμόνων ή του συμβολαιογράφου και μόνον, λαμβανομένων υπόψη και συνεκτιμώντας και την όλη συμπεριφορά των ίδιων και της δικαιοπαρόχου τους Α., οι οποίες δεν πρόεκυψε ότι συνεργάστηκαν καλόπιστα προς την ευόδωση της απογραφής, αλλά αντιθέτως, ήδη από τον θάνατο του Δ., καθυστερούν συστηματικά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της απογραφής. Κρίνεται, επομένως, ότι δεν υφίσταται περίπτωση ανωτέρας βίας στα πρόσωπα των ανακοπτουσών και της δικαιοπαρόχου τους Α., αντιθέτως, αποδεικνύονται μεθοδευμένες ενέργειες εκ μέρους των τελευταίων προκειμένου να κωλυσιεργήσουν την ολοκλήρωση της απογραφής. Κατόπιν τούτων κρίνεται ότι οι ανακόπτουσες εξέπεσαν, πλέον, από το ευεργέτημα της απογραφής και θεωρούνται λοιπόν, απλοί και όχι επ’ ωφελεία απογραφής κληρονόμοι της Α., η οποία ήταν κληρονόμος του Δ.,γενομένης δεκτής της ένστασης καταχρηστικής ασκήσεως του σχετικού δικαιώματος των ανακοπτουσών. Αναφορικά με την υπό στ. Α’ ανακοπή, συνεπεία της ανωτέρω κρίσεως, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στο ανακλήτεο Κληρονομήτηριο αναγράφεται μεν, ότι οι καθ’ ων είναι κληρονόμοι της Α. με το ευεργέτημα της απογραφής, χωρίς όμως να διευκρινίζονται οι συνέπειες του ευεργετήματος της απογραφής, όπως θα έπρεπε, αυτό θα πρέπει να ανακληθεί. Δέχεται την υπό στ. Α’ ανακοπή – Ακυρώνει την Πράξη του παρόντος Δικαστηρίου βάσει της οποίας θα εξέδιδε σχετικό Πιστοποιητικό – Κληρονομητήριο. Απορρίπτει τις υπό στ. Β’ και Γ’ ανακοπές – Επικυρώνει τις δηλώσεως επιβολής κατάσχεσης εις χείρας τρίτου, καθώς και τις επιταγές προς εκτέλεση του καθ’ ου. [ Αρ. 218, 583, 586 παρ. 1,588, 819,820, 824 παρ.1, 914,933 ΚΠολΔ, αρ. 3,4 Ν.5095/24, αρ.255,279, 1901, 1902, 1904, 1905, 1907,1911 ΑΚ ]

ΔιοικΕφΑθ (Τριμ.-Τμ.6ο) 502/26

nomotelia — Fri, 27 Mar 2026 15:00:38 +0000

ΡΥΜΟΤΟΜΙΚΑ ΒΑΡΗ – ΠΟΛΥΕΤΗΣ ΔΕΣΜΕΥΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ – ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΙΩΠΗΡΗΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΠΡΟΣ ΑΡΣΗ ΡΥΜΟΤΟΜΙΚΩΝ ΒΑΡΩΝ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ – ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΡΟΣ ΣΥΜΜΟΡΦΩΣΗ ΣΤΗ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΑΡΣΗ ΤΗΣ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ – ΑΓΩΓΗ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΛΟΓΩ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ. ΕΥΛΟΓΑ ΤΟ ΠΟΣΑ ΠΟΥ ΕΠΙΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΑΞΙΩΣΗΣ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ. Με την κρινόμενη έφεση, το εκκαλούν Δημόσιο επιδιώκει να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, κατά το μέρος με το οποίο έγινε δεκτή η κοινή αγωγή, που είχαν ασκήσει οι ήδη εφεσίβλητοι μαζί με άλλους (συνολικά 14) ενάγοντες και αναγνωρίσθηκε η υποχρέωση του εκκαλούντος να τους καταβάλει χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη, που είχαν υποστεί από την παράνομη παράλειψη οργάνων του εκκαλούντος να συμμορφωθούν προς την υπ’αρ. 14300/05 απόφαση του ΔιοικΠρωτΑθ, με την οποία ακυρώθηκε η σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης να άρει τα ρυμοτομικά βάρη που είχαν επιβληθεί σε βάρος οικοπέδων τους, στα οποία φέρονται ως εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτες. Με την υπ’αρ. 14300/05 απόφαση του ΤριμΔιοικΠρωτΑθηνών, αφού κρίθηκε ότι από την επιβολή των ρυμοτομικών βαρών στα επίμαχα οικόπεδα μέχρι την υποβολή από τους φερόμενους ιδιοκτήτες τους της αίτησης περί άρσης των βαρών, είχε διαρρεύσει χρονικό διάστημα 36 και 18 ετών, αντιστοίχως, το οποίο υπερέβαινε τον εύλογο χρόνο, χωρίς να προκύπτουν ενέργειες της Διοίκησης προς την κατεύθυνση της κήρυξης και συντέλεσης της απαλλοτρίωσης – Ακυρώθηκε λοιπόν, η σιωπηρή άρνηση της Διοίκησης να άρει τα ρυμοτομικά αυτά βάρη, ωστόσο, τα αρμόδια όργανα του εκκαλούντος, αν και όφειλαν, παρέλειψαν να προβούν, σε συμμόρφωση προς την προαναφερόμενη απόφαση, σε οριστική ρύθμιση του πολεοδομικού καθεστώτος των επίμαχων ακινήτων, όπως έκρινε, άλλωστε και το Συμβούλιο Συμμόρφωσης του ΣτΕ. Ενόψει αυτών, προκύπτει ότι οι εφεσίβλητοι υπέστησαν ηθική βλάβη λόγω της ψυχικής ταλαιπωρίας και της ματαίωσης επί 13 περίπου έτη, μετά την έκδοση της υπ’αρ.14300/05 απόφασης, που τους προκάλεσε η πολυετής δέσμευση της ακίνητης περιουσίας τους – Το παρόν Δικαστήριο κρίνει ότι ορθά με την εκκαλούμενη ορίστηκε η χρηματική ικανοποίηση που ο καθένας από αυτούς δικαιούται να λάβει στα αναφερόμενα σε αυτήν εύλογα ποσά, Τέλος, σε περίπτωση παράνομης συμπεριφοράς της Διοίκησης, όπως η ένδικη, που συνίσταται στην συνεχή παράλειψη συμμόρφωσης με δικαστική απόφαση, αφετηρία της πενταετούς παραγραφής αποτελεί το τέλος του έτους, κατά το οποίο αίρεται η παράνομη συμπεριφορά – Επομένως, εφόσον, εν προκειμένω, η παράλειψη συμμόρφωσης εξακολουθούσε μέχρι και την άσκηση της αγωγής δεν τίθεται ζήτημα παραγραφής της ένδικης αξίωσης, όπως ορθά έκρινε και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο. Απορρίπτει την έφεση του Δημοσίου κατά της υπ’αρ. 12619/22 απόφασης του ΤριμΔιοικΠρωτΑθηνών. [ Αρ. 24, 95 παρ.5 Συντ., αρ.1,3 Ν.3068/02, αρ.105 ΕισΝΑΚ, αρ.932 ΑΚ ]

ΔιοικΕφΠειρ ( Μον.-Τμ.Δ’) 3/26

nomotelia — Fri, 27 Mar 2026 14:59:01 +0000

ΙΑΤΡΟΙ Ε.Σ.Υ – ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΩΝ Ν.4093/12 ΚΑΙ Ν.4472/17 – ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ – ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΛ ΣΤΕ. ΑΓΩΓΗ – ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ – ΜΗ ΝΟΜΙΜΟΣ Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΝΤΩΝ/ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ Ν.4472/12 ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΠΟ 1-1-2017 ΕΩΣ 28-2-2018. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ – ΑΝΑΒΟΛΗ. Mε την κρινόμενη έφεση ζητείται η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, κατά το μέρος που απορρίφθηκε η αγωγή των ήδη εκκαλούντων, ιατρών στο εφεσίβλητο Νοσοκομείο, αναφορικά με τις αξιώσεις τους περί αναγνώρισης της υποχρέωσης του τελευταίου να τους καταβάλει, νομιμοτόκως τα επιμέρους αναφερόμενα στην αγωγή ποσά, τα οποία αντιστοιχούσαν σε διαφορά τακτικών αποδοχών χρονικής περιόδου από 01-01-2017 έως 28-02-2018, λόγω περικοπής τους βάσει του αρ. 1ου παρ. Γ’ υποπαρ. Γ.1 περ. 27 του Ν.4093/12 και των αρ.136 επ. του Ν.4472/17. Κατ’αρχάς, εφόσον η αγωγή των ήδη εκκαλούντων ασκήθηκε στις 01-03-2021, ήτοι πριν από τη δημοσίευση της υπ’αρ. 1408/22 απόφασης της Ολ του ΣτΕ, η διαγνωσθείσα με αυτήν αντισυνταγματικότητα των μισθολογικών διατάξεων του Ν.4472/17 έχει αναδρομικό χαρακτήρα, η οποία καταλαμβάνει και αυτούς. Το παρόν Δικαστήριο κρίνει, κατ’ αρχάς, ότι κατά το ένδικο χρονικό διάστημα από 01-01-2017 έως 28-02-2018, μη νομίμως προσδιορίστηκαν οι τακτικές αποδοχές των εκκαλούντων βάσει των αρ. 136 επ. του Ν.4472/17, οι οποίες είναι αντίθετες στο Σύνταγμα και, ως εκ τούτου, ανίσχυρες. Περαιτέρω, δεδομένου ότι και οι διατάξεις του Ν.4093/12 που ίσχυαν πριν από το Ν.4472/17 και με τις οποίες είχαν μειωθεί οι αποδοχές των ιατρών του Ε.Σ.Υ., κρίθηκαν από την Ολ του ΣτΕ, επίσης, ως αντικείμενες στις συνταγματικές διατάξεις και, συνεπώς, δεν μπορούν να εφαρμοστούν για τον προσδιορισμό των αποδοχών αυτών. Η κατά τα ανωτέρω, δε, διάγνωση της αντισυνταγματικότητας των διατάξεων του Ν.4472/17 έχει ως συνέπεια την αναβίωση των ειδικών μισθολογικών ρυθμίσεων για τους ιατρούς του Ε.Σ.Υ., όπως αυτές ίσχυαν πριν από την τροποποίησή τους με τις αντισυνταγματικές διατάξεις του Ν.4093/12, δηλαδή πριν από την 01-08-2012. Συνεπώς, καθένας από τους εκκαλούντες δικαιούται, ως αποζημίωση, τη διαφορά μεταξύ των μηνιαίων τακτικών αποδοχών που έλαβε βάσει του βαθμού του, κατ’ εφαρμογή των αρ. 136 επ. του Ν.4472/17 και αυτών που θα ελάμβανε, εάν δεν είχαν θεσπισθεί και εφαρμοσθεί οι εν λόγω κριθείσες ως αντισυνταγματικές διατάξεις, αλλά οι προγενέστερες, ειδικές μισθολογικές ρυθμίσεις των άρθρων 43 και 44 του Ν.3205/03, όπως ίσχυαν πριν την 01-08-2012. Ενόψει αυτών, έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, κατά το μέρος που με την εκκαλούμενη απόφαση απέρριψε την αγωγή για το χρονικό διάστημα πριν το Μάρτιο του 2018. Ωστόσο, μεταξύ των στοιχείων του διοικητικού φακέλου, δεν περιλαμβάνονται βεβαιώσεις από τις οποίες να προκύπτει το ύψος των ακαθάριστων μηνιαίων τακτικών αποδοχών που θα ελάμβανε ο καθένας από τους εκκαλούντες κατά το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, εάν δεν είχαν μεσολαβήσει οι αντισυνταγματικές διατάξεις, τόσο του Ν.4472/17, όσο και του Ν. 4093/12, ούτε το ποσό της διαφοράς μεταξύ των μηνιαίων τακτικών αποδοχών που ο καθένας έλαβε βάσει του Ν.4472/17 και αυτών που δικαιούται να λάβει – Κρίνει λοιπόν, αναγκαίο, να αναβάλει και να διατάξει τη συμπλήρωση των στοιχείων. Αναβάλλει την έκδοση οριστικής απόφασης επί της εφέσεως κατά της υπ’αρ. Α1488/24 απόφασης του ΜονΔιοικΠρωτΠειρ. [ Αρ. 136 επ. Ν.4472/17, αρ.1ο παρ.Γ’ Ν.4093/12, αρ.43-45 Ν.3205/03 ]

ΔιοικΠρωτΘεσ (Μον.-Τμ.Θ’) 55/26

nomotelia — Fri, 20 Mar 2026 15:33:11 +0000

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΦΕΙΛΕΣ – ΤΑΜΕΙΑΚΕΣ ΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΗ – ΚΕΔΕ – ΑΣΚΗΣΗ ΑΝΑΚΟΠΗΣ. ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ – ΕΠΙΔΟΣΗ – ΕΝΑΡΞΗ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΑΝΑΚΟΠΗΣ. ΕΚΠΡΟΘΕΣΜΟ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΝΑΚΟΠΗΣ ΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗΣ. Mε την υπό κρίση ανακοπή, επιδιώκεται η ακύρωση ταμειακών βεβαιώσεων Δ.Ο.Υ και πράξεων καταχώρισης στο βιβλίο εισπρακτέων εσόδων της ίδιας Δ.Ο.Υ., για τη διενέργεια των οποίων ενημερώθηκε η ανακόπτουσα με ατομική ειδοποίηση καταβολής-υπερημερίας, με την οποία και κλήθηκε, υπό την ιδιότητα της εξ αδιαθέτου κληρονόμου του αποβιώσαντος θείου της, να καταβάλει ληξιπρόθεσμες οφειλές του τελευταίου, που προέρχονται από φόρο εισοδήματος, ειδική εισφορά αλληλεγγύης, τέλος επιτηδεύματος, Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε., πρόστιμο τροχαίας, δικαστικά έξοδα, φόρο πολυτελούς διαβίωσης και τέλη κυκλοφορίας. Σημειωτέον ότι η υπό κρίση ανακοπή, νομίμως επανεισάγεται προς συζήτηση μετά τη δημοσίευση της υπ’αρ.1545/24 απόφασης του ΣτΕ επί του εισαχθέντος ενώπιόν του προδικαστικού ερωτήματος, που διατυπώθηκε με την υπ’αρ.1151/24 απόφαση του ΤριμΔιοικΕφΑθ. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η, εκδοθείσα κατά την παρ. 1 του αρ.47 Κ.Φ.Δ. και του αρ. 7 του Κ.Ε.Δ.Ε., ατομική ειδοποίηση καταβολής-υπερημερίας, με την οποία η ανακόπτουσα ενημερώθηκε για τις ένδικες οφειλές, επιδόθηκε σε αυτήν στις 14-3-2022, η δε επίδοση αυτή διενεργήθηκε, νομοτύπως, καθώς και ότι η, προβλεπόμενη τριακονθήμερη προθεσμία για την άσκηση της ανακοπής κατά των προσβαλλόμενων πράξεων, άρχισε από την επομένη της ημερομηνίας κοινοποίησης της ατομικής ειδοποίησης, το Δικαστήριο κρίνει ότι η ανακοπή, που ασκήθηκε στις 21-4-2022, ήτοι μετά την πάροδο της τριακονθήμερης προθεσμίας, χωρίς η ανακόπτουσα να προβάλλει ότι συνέτρεξε λόγος ανωτέρας βίας, ασκήθηκε εκπροθέσμως. Συνεπεία των ανωτέρω, και προεχόντως για το λόγο αυτό, που ελέγχεται αυτεπαγγέλτως, η υπό κρίση ανακοπή είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη. [ Αρ.7 παρ.1-11, 8 παρ.7 Ν.4224/13, αρ. 4,7 ΚΕΔΕ, αρ. 47, 72 παρ.13 ΚΦΔ, αρ.1 παρ.1-3, 66 παρ.1, 93 παρ.2 Συντ., αρ.2 Ν.4053/12 ]