Νομολογία – ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑ

ΔιοικΕφΘεσ (Ακυρ.-Τμ.Β’) 23/26

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:25:09 +0000

ΔΗΜΟΣ – ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΟΙ ΧΩΡΟΙ – ΠΕΡΙΦΡΑΞΗ. ΑΝΑΚΛΗΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΤΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΗ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΤΟ Ν.4495/17 ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΡΑΞΗΣ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΝΣΤΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥ.ΠΟ.ΘΑ – ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΑΥΤΟΨΙΑΣ. ΜΗ ΕΠΑΡΚΗΣ Η ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΠΕΡΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ [ΠΕΡΙΦΡΑΞΗΣ] ΕΠΙ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΗΣ ΕΚΤΑΣΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΣΥ.ΠΟ.ΘΑ. Ο αιτών, κύριος ακινήτου, καθώς και μεριδίου ομόρου ακινήτου, ιστορεί ότι η επίμαχη περίφραξη από πλέγμα, υφίστατο, από το 1980, ενώ με Πρακτικό του ΣΥ.ΠΟ.Θ.Α, απορρίφθηκε η ένστασή του κατά απόφασης της Διεύθυνσης Πολεοδοµίας, με την οποία έγινε δεκτό, ότι σύμφωνα με το αρ. 89 του Ν. 4495/17, απαγορεύεται η υπαγωγή στον εν λόγω Νόμο κατασκευών επί εγκεκριμένου κοινοχρήστου χώρου, η επίμαχη δε, περίφραξη είναι τοποθετημένη επί κοινοχρήστου χώρου, χαρακτηρισμένου ως «πεζοδρόμου». Κατ’αρχάς απαραδέκτως ασκείται απ’ ευθείας η αίτηση ακύρωσης κατά της προσβαλλόμενης εκθέσεως αυτοψίας, κατά της οποίας χωρεί ενδικοφανής προσφυγή. Προκύπτει, περαιτέρω, ότι ο χαρακτήρας της έκτασης ως κοινόχρηστης δεν τεκμηριώνεται επαρκώς, και, κατ’ επέκταση, ο τρόπος κτήσης της κυριότητας του Δήµου και δη δυνάμει του άρθρου 28 του Ν.1337/83, καθώς δεν αποδείχθηκε ότι η επερχόμενη κοινοχρησία είναι αποτέλεσμα βούλησης του ιδιοκτήτη ή των δικαιοπαρόχων αυτού να παραιτηθούν από την κυριότητα ή να παραχωρήσουν το επίδικο τμήμα σε κοινή χρήση. Έτι περαιτέρω, όλως αορίστως και μη νομίμως, στην προσβαλλόμενη απόφαση του συλλογικού οργάνου αναφέρεται ότι η μη κοινοχρησία του πεζοδρόμου δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική κατάσταση, δεδομένου ότι δεν θα ήταν δυνατή η έκδοση οικοδομικών αδειών για ακίνητα χωρίς πρόσωπο επί κοινοχρήστου χώρου, δοθέντος ότι δεν προκύπτει προϋπάρχουσα εν τοις πράγμασι κοινοχρησία. Η μη αποσαφήνιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος του επίδικου τμήματος, ενισχύεται και από την απάντηση τη Υ.ΔΟΜ. του καθ’ ου Δήμου προς τον αιτούντα, στην οποία, παρότι υφίσταται μνεία περί κυριότητας του Δήμου στο «επίμαχο τμήμα της περίφραξης», αναφέρεται ότι θα προχωρήσει στην πλήρη διάνοιξη του πεζοδρόμου και οποιαδήποτε δικαιώματα προκύψουν λόγω ρυμοτομίας θα ληφθούν υπόψιν κατά τη σύνταξη πράξης τακτοποίησης. Συνεπώς, δεν αιτιολογείται επαρκώς η τοποθέτηση της αυθαίρετης κατασκευής επί κοινοχρήστου χώρου και με εσφαλμένη αιτιολογία το ΣΥ.ΠΟ.Θ.Α. απέρριψε την ένσταση του αιτούντος, κρίνοντας ως νόμιμη την ανακλητική απόφαση της Διεύθυνσης Πολεοδοµίας του Δήµου της δήλωσης ένταξης στο Ν. 4495/17 για την πολεοδομική τακτοποίηση της περίφραξης. Δέχεται εν μέρει την αίτηση – Ακυρώνει το Πρακτικό του ΣΥ.ΠΟ.Θ.Α.[ Αρ. 28 Ν.1337/83, αρ.81,89,94,107 Ν.4495/17, αρ. 20 παρ. 2 Συντ., αρ. 6 ΚΔΔ/σίας ]

ΔιοικΕφΧαν (Τριμ.-Τμ.Α’) 9/26

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:23:32 +0000

ΕΦΚΑ – ΟΦΕΙΛΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΙΣΦΟΡΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΕΥΘΥΝΟΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΔΣ ΤΗΣ Α.Ε – ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ – ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ Δ.Σ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΚΙ ΕΩΣ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ Ν.4321/15 ΛΟΓΩ ΜΗ ΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΩΣ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ ΕΦΚΑ. Με την έφεση, επιδιώκεται από το ΝΠΔΔ-ΕΦΚΑ, η εξαφάνιση της εκκαλουμένης, με την οποία έγινε δεκτή η ανακοπή του εφεσίβλητου, κατά της ατομικής ειδοποίησης ληξιπρόθεσμων οφειλών Κ.Ε.Α.Ο, με την οποία ο εφεσίβλητος, φερόμενος ως πρόεδρος Α.Ε, από 22.7.2014 έως τον χρόνο έκδοσής της, ενημερώθηκε ότι οφείλει, ως αλληλεγγύως ευθυνόμενο πρόσωπο, ληξιπρόθεσμες ασφαλιστικές εισφορές, που είχαν βεβαιωθεί σε βάρος της Α.Ε. Προκύπτει ότι ο εφεσίβλητος, εν προκειμένω, κλήθηκε να καταβάλει ή να ρυθμίσει τις ένδικες οφειλές, όπως ρητά κατονομάζεται στην ατομική ειδοποίηση, μόνο υπό την ιδιότητα του προέδρου της Α.Ε. Κρίνεται ότι ο εφεσίβλητος φέρεται, κατ’αρχάς, ως αλληλεγγύως ευθυνόμενο πρόσωπο μόνο για τις οφειλές της Α.Ε., που αφορούν στο διάστημα από 22.7.2014 (που απέκτησε την ιδιότητα του προέδρου), και όχι για τις οφειλές από 23.6.2011 έως 30.1.2012. Ειδικότερα, όσον αφορά τις ασφαλιστικές εισφορές που ανάγονται στο διάστημα από 22.7.2014, έως την έναρξη ισχύος του Ν.4321/15, δεδομένου ότι ο πρόεδρος του Δ.Σ. Α.Ε. δεν ευθύνεται αλληλέγγυα για τις ασφαλιστικές οφειλές της εταιρείας για το προ της έναρξης εφαρμογής του Ν.4321/15 διάστημα, εφόσον δεν είχε την ιδιότητα του διευθύνοντος ή εντεταλμένου συμβούλου και δεν διοικούσε και εκπροσωπούσε νόμιμα την εταιρεία, ήτοι δεν είχε ορισθεί υποκατάστατο όργανο, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο εφεσίβλητος δεν ευθύνεται για τις εν λόγω οφειλές, εφόσον απέδειξε ότι δεν ήταν εντεταλμένος στην εν γένει οικονομική διοίκηση ή διαχείριση ή εκπροσώπηση της Α.Ε. και δεν συνέβαλε, με την ιδιότητά του ως προέδρου, στη μη καταβολή των ασφαλιστικών οφειλών αυτής. Επομένως, ορθώς το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ακύρωσε την ατομική ειδοποίηση και τις αναφερόμενες σε αυτήν πράξεις ταμειακής βεβαίωσης. Απορρίπτει την έφεση του ΕΦΚΑ κατά της υπ’αρ. 221/22 απόφασης του ΜονΔιοικΠρωτΗρακλείου. [ Αρ. 92 παρ.2 ΚΔΔ, αρ. 10 παρ.1 Ν.3659/08, αρ.115 Ν.2238/94, αρ. 31 παρ.1 Ν.4321/15, αρ.64 Ν.4646/19, αρ.4 παρ.4 Ν. 2556/97, αρ.69 παρ.2 Ν.2676/99, αρ.22 Ν.2190/20 ]

ΔιοικΠρωτΠειρ (Μον.-Τμ.8ο) 246/26

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:21:35 +0000

ΤΕΛΩΝΕΙΑ – ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΟΡΙΣΤΙΚΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε. – ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ. ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΜΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗΣ ΕΠΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ Ι.Χ.Ε ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΥΓΟΝΤΟΣ/ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ – ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΣΥΝΗΘΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΥΓΟΝΤΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Ε.Ε. ΛΟΓΩ ΑΝΑΤΕΘΕΙΣΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ ΤΟΥ ΟΧΗΜΑΤΟΣ ΠΛΕΟΝ ΤΩΝ ΕΞΙ ΜΗΝΩΝ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ – ΔΕΚΤΗ Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ – ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΝΟΜΙΜΟΤΟΚΩΣ ΩΣ ΑΧΡΕΩΣΤΗΤΩΣ ΚΑΤΑΒΛΗΘΕΝΤΟΣ. Εν προκειμένω, ο προσφεύγων ζητεί να ακυρωθεί η επί της δήλωσης ειδικού φόρου κατανάλωσης πράξη χρέωσης τέλους ταξινόμησης, που καταλογίσθηκε σε βάρος του από Τελωνείο, για την οριστική εισαγωγή και παραλαβή ενός επιβατικού (ΙΧΕ) αυτοκινήτου από άλλο κράτος μέλος της ΕΕ – Επιπλέον, ο προσφεύγων ζητεί να υποχρεωθεί το καθ’ ου να του επιστρέψει το ποσό, ως αχρεωστήτως καταβληθέν. Προκύπτει ότι ο προσφεύγων – μόνιμος εν ενεργεία αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού – με σχετική διαταγή του Γενικού Επιτελείου είχε μεταφέρει, κατά τον ένδικο χρόνο, τη συνήθη κατοικία του στην Ιταλία, αναπτύσσοντας εκεί τους επαγγελματικούς και οικογενειακούς του δεσμούς. Επιπλέον, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ότι ο προσφεύγων είχε στην κυριότητα/κατοχή του το ένδικο αυτοκίνητο, πλέον των έξι (6) μηνών πριν από την εισαγωγή του επίμαχου αυτοκινήτου στην Ελλάδα. Κρίνει λοιπόν, ότι ο προσφεύγων πληροί, δυνάμει της Οδ.83/183/ΕΟΚ, καθώς και του αρ. 3 της Υ.Α. Δ.245/11/1.3.1988, τις προϋποθέσεις απαλλαγής από το καταλογισθέν και ήδη εξοφληθέν τέλος ταξινόμησης. Επιπλέον, διατάσσει την επιστροφή στον προσφεύγοντα του ποσού των 6.182,33 ευρώ, ως αχρεωστήτως καταβληθέντος, νομιμοτόκως, με το επιτόκιο που ορίζει το αρ. 45 παρ. 1 του Ν.4607/19. Δέχεται την προσφυγή – Ακυρώνει την πράξη χρέωσης τέλους ταξινόμησης. [ Αρ. 1, 2 παρ.2, 6 παρ.1, 7 παρ.1,11 παρ.2 Οδ.83/183/ΕΟΚ, αρ.1 παρ. 1 Οδ.89/604/ΕΟΚ, αρ. 2 παρ. 2 Οδ.91/680/ΕΟΚ, αρ. 3 παρ. 1, 3, 23 παρ. 3 Οδ.92/12/ΕΟΚ, αρ.1,2 παρ.1, 3 παρ.1,5 παρ.1, 25 παρ.1-2, 26 παρ.1 Υ.Α. Δ.264/23/8.3.1985, αρ.6 Ν.2459/97, αρ. 32 παρ. 1, 120, 121 παρ.1,126, 128,130-132, 184 Ν.2960/01 ]

ΕφΑθ (Μον.-Τμ.4ο) 3030/25

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:18:14 +0000

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ – ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΗ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ – ΕΥΘΥΝΗ ΕΡΓΟΔΟΤΗ [ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ] ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΗΘΕΝΤΩΝ – ΕΥΘΥΝΗ ΚΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ – ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΑ ΑΜΕΛΕΙΑ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ – ΣΥΝΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΠΑΘΟΝΤΟΣ [30%] – ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΕΩΝ. Εν προκειμένω ο ενάγων εκθέτει ότι η πρώτη εναγόμενη Α.Ε. ανέλαβε την κατασκευή ενός νέου κτιρίου με αυτεπιστασία και δική της επιλογή εργολάβων, ότι ο ενάγων ως εργαζόμενος του δεύτερου εναγόμενου και εργολάβου της πρώτης, εργαζόταν ως εργατοτεχνίτης και ότι υπέστη εργατικό ατύχημα, με αποτέλεσμα να υποστεί σωματικές βλάβες – Ισχυρίστηκε περαιτέρω, ότι υπαίτιοι για το ένδικο εργατικό ατύχημα είναι οι εναγόμενοι και δη ο δεύτερος εναγόμενος ως εργολάβος- εργοδότης του, η τρίτη εναγόμενη ως επιβλέπουσα μηχανικός, ο τέταρτος εναγόμενος ως συντονιστής για την ασφάλεια και η πρώτη εναγόμενη ως κυρία του έργου-πλασματική εργοδότης του – Ζήτησε λοιπόν, να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν αποζημίωση για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης, καθώς και τις δαπάνες για τα ιατρικά του έξοδα, όπως τις εξειδικεύει στην αγωγή του. Αποδεικνύεται, εν προκειμένω, η συγκλίνουσα υπαιτιότητα με τη μορφή της αμέλειας όλων των εναγόμενων, συνιστάμενη στη μη τήρηση των μέτρων ασφαλείας σε εργασία που απαιτεί ενημέρωση – εκπαίδευση εργαζομένων πριν την ανάθεσή της και όχι τέλεσή της με κάθε πρόσφορο τρόπο, όπως εν προκειμένω, αλλά παράλληλα και εποπτεία για την αυστηρή τήρηση των οδηγιών, με αποτέλεσμα να στοιχειοθετείται ευθύνη και κατά τις γενικές διατάξεις του ΑΚ. Πλην όμως, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων τυγχάνει συνυπαίτιος για την πρόκληση της σωματικής του βλάβης, σε ποσοστό 30%, κατά παραδοχή, εν μέρει ως βάσιμης της ένστασης συντρέχοντος πταίσματος. Η παρεμπιπτόντως δε, εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, ισχυρίστηκε ότι, βάσει ρητού όρου της ασφαλιστικής σύμβασης, δεν υποχρεούται να καταβάλει στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα το ασφάλισμα, λόγω της μη λήψης από μέρους της των προβλεπόμενων από τη νομοθεσία μέτρων ασφαλείας, κατά την εκτέλεση του επίδικου έργου – Ο ισχυρισμός αυτός, που είναι νόμιμος, συνιστά ένσταση και πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και από ουσιαστική άποψη. Κατόπιν των ανωτέρω, ορθώς η εκκαλουμένη δέχτηκε τα ίδια και δη απέρριψε την παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημίωσης, ενώ δέχθηκε εν μέρει την κύρια αγωγή και υποχρέωσε τους εναγόμενους να καταβάλουν, εις ολόκληρον έκαστος, στον ενάγοντα το ποσό 22.000 ευρώ με τον νόμιμο τόκο. Απορρίπτει τις εφέσεις κατά της υπ’ αρ. 971/24 αποφάσεως του ΜονΠρωτΑθ. [ Β.Δ. 24.7/25.8.1920, αρ. 38 ΕισΝΑΚ, αρ. 42 παρ. 1, 5- 8 Ν. 3850/10, αρ. 2 παρ. 1, 4 παρ. 6, 7 παρ. 1, 10 Π.Δ. 395/94, Οδ.89/391/ΕΟΚ, Οδ.91/383/ΕΟΚ, αρ. 173,200, 298, 299, 361, 914, 922, 929,931, 932 ΑΚ, αρ. 34 παρ. 2, 60 παρ. 3 Α.Ν.1846/51, αρ. 1, 16 παρ. 1 N. 551/15, αρ.7 παρ. 1 N. 2496/97, αρ. 250 ΚΠολΔ ]

ΕφΑΘ (Ασφ. Μον.) 293/25

nomotelia — Fri, 12 Jun 2026 12:17:42 +0000

ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥ – ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ – ΑΡΧΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ANΑΣΤΟΛΗΣ. Το Δικαστήριο εξετάζει τον λόγο έφεσης περί καταχρηστικής εκτέλεσης λόγω δυσαναλογίας μέσου και σκοπού. Πιθανολογεί ότι η εκτέλεση αντιβαίνει στα χρηστά συναλλακτικά ήθη και την καλή πίστη. Δέχεται ότι η απώλεια ακινήτων αξίας περίπου 978.000€ για ικανοποίηση απαίτησης 100.000€ συνιστά δυσανάλογα μεγάλη θυσία και ότι υφίσταται προφανής δυσαναλογία μεταξύ μέσου εκτέλεσης και επιδιωκόμενου σκοπού. Δέχεται ότι η συνέχιση της εκτέλεσης θα επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη στον αιτούντα. Δέχεται την αίτηση και αναστέλλει τον πλειστηριασμό. [ Αρ. 281 ΑΚ, αρ. 25 παρ. 3 Συντ., αρ. 933, 938 ΚΠολΔ ]

ΑρΠάγος (Πολ.-Πλ.Ολομέλεια) 6/26

nomotelia — Fri, 05 Jun 2026 16:33:03 +0000

Ν.3869/10 – ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ – ΥΠΟΒΟΛΗ ΠΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΠ. ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΤΟΚΙΟΥ ΕΠΙ ΤΗΣ ΜΗΝΙΑΙΑΣ ΔΟΣΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΗΣ [ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ] – ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ ΚΥΜΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΥ ΕΠΙΤΟΚΙΟΥ. ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΓΙΑ ΕΚΔΙΚΑΣΗ. Υποβολή προδικαστικού ερωτήματος για να επιλυθεί το ερμηνευτικό ζήτημα σχετικά με το κατά πόσο το επιτόκιο που θεσπίζεται στο αρ. 9 παρ. 2 του Ν.3869/10 πρέπει να υπολογίζεται από την έναρξη της ρύθμισης στο σύνολο του οριζόμενου κεφαλαίου οφειλής του δανειολήπτη και να υπολογίζονται οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις απόσβεσης της συνολικής οφειλής εκ κεφαλαίου και τόκων για όλη τη διάρκεια της ρύθμισης ή εάν πρέπει το επιτόκιο αυτό να υπολογίζεται αυτοτελώς δι’ εκάστη των μηνιαίων δόσεων, στη τελευταία δε, αυτή περίπτωση, ζητείται, ακόμη, να διευκρινιστεί εάν το επιτόκιο αυτό θα υπολογίζεται για όλο το χρόνο από την έναρξη της ρύθμισης έως την εξόφληση κάθε δόσης ή μόνο για τον μήνα καταβολής κάθε δόσης. Προϋποθέσεις παραδεκτής υποβολής αίτησης ή προδικαστικού ερωτήματος προς διεξαγωγή πιλοτικής δίκης. Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου αποφαίνεται, κατά πλειοψηφία ότι προσήκει η απάντηση ότι ο υπολογισμός του επιτοκίου πρέπει να γίνει επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του κεφαλαίου της οφειλής, διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο εναρμονίζεται με τον πρωταρχικό σκοπό του Ν.3869/10, δηλ. την αντιμετώπιση των σοβαρών οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων. Η αντίθετη ερμηνεία, θα οδηγούσε εν προκειμένω στον εκ νέου εγκλωβισμό του δανειολήπτη σε υπέρογκες δόσεις, καταστρατηγώντας έτσι το πνεύμα και το σκοπό του νόμου.Περαιτέρω, θα πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των περιπτώσεων στις οποίες η δικαστική απόφαση, που δέχεται την αίτηση εξαίρεσης από την εκποίηση, κατ’ αρ. 9 παρ. 2 του Ν.3869/10, ορίζει επιτόκιο κυμαινόμενο ή σταθερό. Έτσι, στην πρώτη περίπτωση, του κυμαίνομενου επιτοκίου, ο υπολογισμός του θα πρέπει να λάβει χώρα διακριτά για τον κάθε μήνα καταβολής της κάθε δόσης, σύμφωνα με το μαθηματικό ποσοστό που προκύπτει από τα περιοδικά στατιστικά δελτία της Τράπεζας της Ελλάδας, ενώ στη δεύτερη περίπτωση, του σταθερού επιτοκίου, ο υπολογισμός του θα γίνει εξαρχής επί της καθορισθείσας μηνιαίας δόσης για όλο τον χρόνο της ρύθμισης. Παραπέμπει την υπόθεση, για την ολοκλήρωση της εκδίκασής της, στο Μονομελές Πρωτοδικείο (πρώην Ειρηνοδικείο) Ιωαννίνων. Αντίθετη άποψη της μειοψηφίας. [ Αρ. 6 παρ.3, 8 παρ. 2, 9 παρ. 2 Ν.3869/10, αρ. 14 παρ. 1 Ν.4346/15, αρ. 1 Ν.4592/19, αρ. 20 Α, 68, 80, 316, 317 παρ. 2 ΚΠολΔ,αρ. 10 παρ. 15 Ν.2251/94, αρ. 116 Ν.4842/21, αρ. 17 παρ. 1 Ν.4161/13, αρ. 62 παρ. 2 Ν.4549/18, αρ. 17 Συντ., αρ. 1 ΠΠΠ ΕΣΔΑ ]

ΕφΘεσ (Τριμ.-Τμ.Α’) 591/26

nomotelia — Fri, 05 Jun 2026 13:45:00 +0000

ΣΥΓΚΥΡΙΟΤΗΤΑ ΑΚΙΝΗΤΟΥ – ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΚΟ ΚΥΡΙΟ/ΔΙΚΑΙΟΠΑΡΟΧΟ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΟ ΜΕ ΧΑΜΗΛΟ ΜΙΣΘΩΜΑ – ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ – ΑΓΩΓΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΡΔΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΑΥΤΟΥ ΣΕ ΤΡΙΤΟΝ ΜΕ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟ ΜΙΣΘΩΜΑ. ΑΚΥΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ/ΣΥΓΚΟΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΙΚΗΣ ΜΙΣΘΩΣΗΣ ΜΕ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΛΟΓΩ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΙΣΘΩΤΗ/ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 1ΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΕΚΜΙΣΘΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΜΕ ΜΗΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΩΜΑ 5.000 ΕΥΡΩ. ΑΒΑΣΙΜΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΥΜΨΗΦΙΣΜΟΥ ΤΟΥ 1ΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΦΕΣΗ. Σώρευση αγωγής καθορισμού χρήσης κοινού και αγωγής αποδοτέας ωφέλειας. Εν προκειμένω, οι ενάγοντες/εφεσίβλητοι ιστορούσαν ότι οι ίδιοι και οι εναγόμενοι, τυγχάνουν συγκύριοι ακινήτου, το οποίο ο αρχικός κύριος και δικαιοπάροχός τους – παππούς των εναγόντων, πατέρας του πρώτου και του δεύτερου των εναγομένων και σύζυγος της τρίτης- το είχε εκμισθώσει από 01-01-2015 έως 31-12-2022 στον πρώτο εναγόμενο/εκκαλούντα – Οι ενάγοντες δε,επεδίωξαν να βρεθεί εξωδικαστικά λύση στο ζήτημα της επικερδούς αξιοποίησης του επικοίνου, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα, λόγω της άτεγκτης στάσης του πρώτου εναγομένου – Ζητούσαν λοιπόν, αναγνωρισθείσας της ακυρότητας της συμφωνίας των τριών (3) λοιπών κοινωνών, για τη συνέχιση της μίσθωσης του επικοίνου στον πρώτο εξ αυτών, να διαταχθεί η εκμίσθωσή του σε τρίτον, με μηνιαίο μίσθωμα τουλάχιστον στο ποσό των 6.000 ευρώ καθώς και να αναγνωρισθεί ότι ο πρώτος εναγόμενος υποχρεούται να τους καταβάλει το ποσό των 750 ευρώ μηνιαίως, για διάστημα 20 μηνών, από την επομένη της λήξης της μίσθωσης,επικαλούμενοι ότι η άνευ ανταλλάγματος χρήση του συνεχίσθηκε έως την άσκηση του δικογράφου τους. Κατ’αρχάς, σχετικά με την κατάρτιση των από 03-01-2023 συμβάσεων μίσθωσης από τους έχοντες την πλειοψηφία του επικοίνου -εναγομένων είναι ερευνητέο το ζήτημα της εγκυρότητάς της – Καθόσον δε, η συγκεκριμένη σύμβαση αφορούσε τη μίσθωση, σε έναν εκ των κοινωνών, η μερίδα του δεν έπρεπε να συνυπολογισθεί για τον σχηματισμό της πλειοψηφίας και ως εκ τούτου η απόφαση είναι άκυρη – Η εν λόγω ακυρότητα είναι σχετική, ωστόσο, εν προκειμένω, οι ενάγοντες ρητά επικαλέσθηκαν με την αγωγή τους την ακυρότητα αυτή. Προκύπτει εν προκειμένω, ότι ο πλέον συμφέρον τρόπος διοίκησης του επικοίνου, είναι ο διορισμός διαχειριστή, χωρίς αμοιβή, κατάλληλος δε, για τη θέση αυτή είναι ο πρώτος ενάγων, ο οποίος πρέπει να προβεί σε μίσθωση του κοινού σε τρίτους, με ελάχιστο μηνιαίο μίσθωμα το ποσό των 5.000 ευρώ και να αποδίδει εγκαίρως σε όλους τους συγκυρίους τα μισθώματα, κατά την αναλογία της ιδανικής τους μερίδας. Τέλος, σχετικά με την ένσταση συμψηφισμού του πρώτου εναγόμένου προκύπτει ότι μεταξύ αυτού και της «Δ.Ε.Η. Α.Ε.» συνήφθη σύμβαση στερητικής αναδοχής χρέους, δεδομένης της βούλησής του να απαλλαγεί ο τότε ιδιοκτήτης του ακινήτου-πατέρας του από τη σχετική ευθύνη, στο πλαίσιο της μεταξύ του ειδικότερης συμφωνίας, για χαμηλό μίσθωμα – Ενόψει των ανωτέρω, το σχετικό χρέος, ποσού 73.861,25 ευρώ και όχι 92.320,25 ευρώ, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο πρώτος εναγόμενος, δεν βάρυνε τους ενάγοντες – Πρέπει λοιπόν η ένσταση συμψηφισμού να απορριφθεί κατ’ουσίαν, ενώ εσφαλμένως κατά την εκκαλουμένη είχε απορριφθεί ως αόριστη. Δέχεται εν μέρει την έφεση κατά της υπ’αρ. 31/24, απόφασης του ΠολΠρωτΘεσ. [ Αρ. 281, 440, 441, 574, 608 παρ.1, 611,619,620, 632, 641, 785,786, 787,792 παρ. 2, 961, 962,1113,1710 ΑΚ, αρ. 13 παρ. 1-2 Ν.4242/14, Π.Δ.34/95, αρ.20 Ν.4242/14, αρ. 262 παρ.1 ΚΠολΔ ]

ΣτΕ (Τμ.Γ’) 63/26

nomotelia — Fri, 05 Jun 2026 13:43:42 +0000

ΕΙΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΡ.152 ΚΩΔ.ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ – ΕΚΤΑΣΗ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΟΤΑ. ΑΣΚΗΣΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ – ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΕΩΣ ΑΚΥΡΩΣΗΣ. ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ – ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΗ ΙΣΧΥΣ. ΚΡΙΣΗ ΕΙΔΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΘ’ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ. Με την αίτηση ζητείται η ακύρωση απόφασης της Β΄ Ειδικής Επιτροπής του άρθρου 152 του Κώδ. Δήμων και Κοινοτήτων, με την οποία έγινε δεκτή η προσφυγή δημοτικού συμβούλου του Δήμου. Έκταση του ελέγχου νομιμότητας που ασκεί η Ειδική Επιτροπή του άρθρου 152 του Κώδ. Δήμων και Κοινοτήτων στις διοικητικές πράξεις των μονομελών ή συλλογικών οργάνων των Ο.Τ.Α. πρώτου βαθμού. Η εμπρόθεσμη άσκηση των διοικητικών προσφυγών, οι οποίες δεν έχουν ενδικοφανή χαρακτήρα, ενώπιον του Συντονιστή και της Ειδικής Επιτροπής του άρθρου 152 του Κώδ. Δήμων και Κοινοτήτων διακόπτει την προθεσμία άσκησης αιτήσεως ακυρώσεως επί δύο (2) μήνες, προκειμένου περί προσφυγής ενώπιον του Συντονιστή, ή επί τριάντα (30) ημέρες, προκειμένου για την άσκηση προσφυγής και ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής. Όσον αφορά την έναρξη υπολογισμού του χρονικού διαστήματος κατά το οποίο η προσφυγή νομιμότητας διακόπτει την προθεσμία άσκησης αιτήσεως ακυρώσεως, κρίσιμο χρονικό σημείο είναι αυτό της υποβολής της προσφυγής και όχι της περιέλευσης της προσβαλλόμενης με την προσφυγή πράξης. Εν προκειμένω, μη νομίμως έγινε δεκτό με την προσβαλλόμενη απόφαση ότι δεν είχαν τηρηθεί πρακτικά κατά την επίμαχη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του αιτούντος Δήμου, διότι, με το έγγραφο της Προέδρου του δημοτικού συμβουλίου διαβιβάστηκαν στην Ειδική Επιτροπή διακριτά πρακτικά συνεδρίασης του δημοτικού οργάνου, στα οποία παρατίθεται το ελάχιστο περιεχόμενο που απαιτεί ο κανονιστικός νομοθέτης, ήτοι οι συζητήσεις, οι ψηφοφορίες και οι αποφάσεις για κάθε θέμα. Επομένως, τα προσκομισθέντα ενώπιον της Επιτροπής πρακτικά φέρουν όλα τα απαραίτητα για τη νόμιμη υπόστασή τους στοιχεία και, συνεπώς, αποτελούν δημόσια έγγραφα, έχοντα πλήρη αποδεικτική ισχύ και δυνάμενα να προσβληθούν μόνο για πλαστότητα. Η Ειδική δε, Επιτροπή, καθ’ υπέρβαση της κατά το Σύνταγμα και τον νόμο αρμοδιότητάς της, εξέφερε την κρίση, κατ’ επίκληση μαρτυρικών καταθέσεων του ίδιου του παρεμβαίνοντος και τρίτων προσώπων ότι κατά την κρίσιμη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου δεν είχαν τηρηθεί καθόλου πρακτικά, καθώς και ότι στις αποφάσεις του δημοτικού συμβουλίου βεβαιώνεται ψευδώς ότι το δημοτικό συμβούλιο συνεδρίασε στην αίθουσα συνεδριάσεών του, ενώ, στην πραγματικότητα, η συνεδρίαση έλαβε χώρα σε άλλο κτίριο, κατά παράβαση της θεμελιώδους αρχής της δημοσιότητας των συνεδριάσεων των δημοτικών συμβουλίων. Δέχεται εν μέρει την αίτηση. [ Αρ. 151, 156, 160 παρ. 1 Ν.3463/06, αρ.67, 97, 214, 227 παρ. 5 Ν.3852/10, αρ.46 παρ. 2 Π.Δ.18/89, αρ.3,5,7,8 Υ.Α.16852/6.4.2011, αρ.102 παρ. 4 Συντ. ]

ΕφΘεσ (Μον.) 764/26

nomotelia — Fri, 05 Jun 2026 13:42:18 +0000

ΤΡΑΠΕΖΑ – ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ΑΠΑΙΤΗΣΕΩΝ – ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΤΑΓΗΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ – ΑΝΑΚΟΠΗ – ΕΦΕΣΗ. ΕΓΓΡΑΦΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΡΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ – ΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΠΕΡΙ ΜΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΣΚΟΠΟΥ – ΑΚΥΡΩΤΕΑ Η ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΛΟΓΩ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Εν προκειμένω, ο ανακόπτων ζητούσε να ακυρωθεί η διαταγή πληρωμής με την οποία αυτός επιτασσόταν να καταβάλει στην καθ’ ης, ήδη εφεσίβλητη – διαχειρίστρια των απαιτήσεων της αλλοδαπής εταιρείας ειδικού σκοπού, το ποσό των 200.000 ευρώ, κατά περιορισμό της απαίτησης, από σύμβαση πίστωσης με αλληλόχρεο λογαριασμό – Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη, απέρριψε την ανακοπή. Ζητήματα απόδειξης της ενεργητικής νομιμοποίησης της καθ’ής διαχειρίστριας εταιρείας – Κατ’αρχάς η εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων του Ν. 4354/15 που απέκτησε τη διαχειριστική της εξουσία από εταιρεία ειδικού σκοπού (αρ.10 Ν. 3156/03) δύναται να αιτηθεί την έκδοση διαταγής πληρωμής για την μεταβιβασθείσα από τράπεζα προς την άνω εταιρεία ειδικού σκοπού απαίτηση, όμως στην οικεία αίτηση οφείλει να επικαλεστεί και προσκομίσει τα έγγραφα που αποδεικνύουν τη νομιμοποίησή της, όπως επιβάλλεται από το αρ. 626 ΚΠολΔ , μεταξύ των οποίων είναι και το αντίγραφο της περίληψης της σύμβασης διαχείρισης που έχει καταχωριστεί στο τηρούμενο στο αρμόδιο κατά τόπο Ενεχυροφυλακείο δημόσιο βιβλίο, μαζί με αντίγραφο του αποσπάσματος από το παράρτημα που συνοδεύει την περίληψη αυτή και στο οποίο αναγράφεται η οικεία απαίτηση. Εν προκειμένω, το παρόν Δικαστήριο κρινει ότι από τα επισυναπτόμενα με επίκληση στην αίτηση της καθ’ ης η ανακοπή – εφεσίβλητης για την έκδοση της διαταγής πληρωμής έγγραφα δεν αποδεικνυόταν η ενεργητική νομιμοποίησή της με την ιδιότητά της ως μη δικαιούχου και μη υπόχρεης διαδίκου, αφού δεν αποδεικνυόταν ότι η απαίτηση αυτή συμπεριλαμβανόταν σε εκείνες που είχαν μεταβιβαστεί στην αλλοδαπή εταιρεία ειδικού σκοπού. Ως εκ τούτου, η διαταγή πληρωμής ήταν ακυρωτέα, λόγω διαδικαστικού απαράδεκτου και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έπρεπε να δεχθεί ως βάσιμο το δεύτερο λόγο της ένδικης ανακοπής. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.6515/24 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ. 98,460, 632, ΚΠολΔ, αρ. 10 Ν. 3156/03, αρ. 458, 513 ΑΚ, αρ. 3 Ν.2844/00, Υ.Α. 161338/2003 ]

ΕφΑθ (Μον.-Τμ.15ο) 2899/25

nomotelia — Fri, 05 Jun 2026 13:40:47 +0000

ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΙΣΘΩΣΗΣ ΕΡΓΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΟΧΗΣ – ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΠΡΟΣΘΕΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΓΟΛΑΒΟ – ΑΓΩΓΗ ΓΙΑ ΑΜΟΙΒΗ. ΜΗ ΤΗΡΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΟΥ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΘΕΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ – ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΣΤΑΣΤΙΚΟΣ Ο ΤΥΠΟΣ – ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑ Η ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ. ΑΟΡΙΣΤΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΥΨΗΦΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Η ενάγουσα και ήδη εφεσίβλητη εξέθετε ότι δυνάμει συμβολαιογραφικού προσυμφώνου κατήρτισε με τον εναγόμενο σύμβαση μίσθωσης έργου για την κατασκευή, με το σύστημα της αντιπαροχής, πολυώροφης οικοδομής επί οικοπέδου συνιδιοκτησίας των διαδίκων – Ότι κατόπιν προφορικής συμφωνίας, η ενάγουσα εκτέλεσε επιπλέον και τις αναλυτικώς αναφερόμενες στην αγωγή πρόσθετες εργασίες, ότι μεταξύ των ως άνω εργασιών περιλαμβάνονταν και αυθαίρετες κατασκευές στις οριζόντιες ιδιοκτησίες του εναγομένου, που έγιναν κατόπιν εντολής του, υπολογίστηκε δε, απολογιστικά το εργολαβικό αντάλλαγμα για τις πρόσθετες αυτές εργασίες, ωστόσο το ποσό αυτό ο εναγόμενος αρνείται να το καταβάλει, ενώ επιπλέον, εξαιτίας των αυθαίρετων κατασκευών στις οριζόντιες ιδιοκτησίες του εναγομένου, διατάχθηκε η διακοπή εργασιών της όλης οικοδομής, με συνέπεια η ενάγουσα να καθαιρέσει τις αυθαίρετες κατασκευές – Ζήτησε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος, να της καταβάλει : α) το ποσό των 36.410,20 ευρώ για τις συμφωνημένες πρόσθετες εργασίες και β) το ποσό των 3.512,90 ευρώ, για τις πρόσθετες εργασίες κατεδάφισης, με το νόμιμο τόκο. Κατ’αρχάς ορθώς η εκκαλουμένη δέχθηκε ότι η μη τήρηση του συμφωνηθέντος στη «Γενική Συγγραφή Υποχρεώσεων» έγγραφου τύπου, δεν συνεπάγεται ακυρότητα της προφορικής σύμβασης των πρόσθετων εργασιών, αφού ο έγγραφος αυτός τύπος ήταν αποδεικτικός και όχι συστατικός. Η συνολική αξία των εκτελεσθέντων από την ενάγουσα πρόσθετων εργασιών ανέρχεται στο ποσό των 11.933,51 ευρώ, στο οποίο πρέπει να προστεθεί και ποσοστό 20% επ’ αυτού που είχε συμφωνηθεί από τα μέρη με τη «Γενική Συγγραφή Υποχρεώσεων», ως εργολαβικό όφελος σε περίπτωση εκτέλεσης προσθετών εργασιών, ήτοι (11.933,51 X 20%=) 2.386,70 ευρώ. Επομένως, η συνολική αμοιβή ανέρχεται στο ποσό των 14.320,21 ευρώ, το οποίο εξακολουθεί να της οφείλει ο εναγόμενος, χωρίς να επιβαρυνθεί αυτός με τον αναλογούντα Φ.Π.Α, καθώς δεν προβλεπόταν. Ο εκκαλών δε, προτείνει σε συμψηφισμό της αγωγικής απαίτησης, δική του απαίτηση σε βάρος της ενάγουσας, ωστόσο η ένσταση αυτή, πρέπει ν’ απορριφθεί ως αόριστη. Δέχεται την έφεση του εναγομένου κατά της υπ’αρ. 10179/2021 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ. [ Αρ. 15, 17 Ν.1337/83, αρ.22 Ν.1577/85, αρ. 4 Α.Ν.410/08, αρ. 2,3 Ν.651/77, αρ.176, 361, 393 παρ.3, 394, 681, 694, 907, 908 ΚΠολΔ ]

ΕφΑθ (Μον.-Τμ.16ο) 4652/25

nomotelia — Fri, 05 Jun 2026 13:39:15 +0000

ΠΩΛΗΣΗ ΑΚΙΝΗΤΟΥ – ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΟ – ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΤΗ ΛΟΓΩ ΜΗ ΣΥΝΑΨΗΣ ΤΟΥ ΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΥ – ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΩΝ ΚΛΕΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΕΠΙ 5 ΜΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΝΤΑ- ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΣΥΜΨΗΦΙΣΜΟΥ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ -ΗΔΗ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ ΤΟΥ ΑΚΙΝΗΤΟΥ – ΔΕΚΤΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΣΥΜΨΗΦΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΠΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΧΡΗΣΗΣ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ ΤΟΥ ΑΡΧΙΚΩΣ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ. ΕΦΕΤΕΙΟ. Ο ενάγων με την αγωγή του στρεφόμενη κατά του αρχικώς εναγόμενου-ήδη αποβιώσαντα -κληρονομούμενο από τη σύζυγό του και τη θυγατέρα του, που συνέχισαν τη δίκη, ισχυρίστηκε ότι συμφώνησε με αυτόν να του πωλήσει διαμέρισμα, αντί τιμήματος 145.000 ευρώ, ότι μετά τη λήξη της προθεσμίας σύναψης του συμβολαίου και καθώς αυτό δεν υπογράφηκε τελικά, ο ενάγων ζήτησε από τον εναγόμενο την επιστροφή των χρημάτων της προκαταβολής, πλην όμως ο τελευταίος αρνήθηκε. Αποδείχθηκε εν προκειμένω ότι το οριστικό συμβόλαιο δεν συνήφθη τελικά, καθώς ο ενάγων καθυστέρησε την αποπληρωμή του, όπως καθυστέρησε και την επιστροφή των κλειδιών στον αρχικώς εναγόμενο, τα οποία παρέδωσε τελικά την 02.02.2012, ενώ μέχρι τότε έκανε χρήση του διαμερίσματος, οπότε και του όφειλε αποζημίωση χρήσης. Πλην όμως, ουδόλως αποδείχθηκε ότι ο αρχικώς εναγόμενος απέκρουσε συμφερότερες προσφορές και αναγκάστηκε εν τέλει να πωλήσει το ακίνητό του στην τιμή των 125.000 €, λόγω της παράνομης και δόλιας συμπεριφοράς του ενάγοντος. Κρίνεται από το παρόν Δικαστήριο ότι πρέπει να απορριφθεί ο ισχυρισμός των κληρονόμων περί συμψηφισμού του αποθετικού διαφέροντος στο πλαίσιο της αποζημιωτικής ευθύνης του ενάγοντα από τις διαπραγματεύσεις, αλλά να γίνει δεκτός ο άνω ισχυρισμός περί συμψηφισμού με την οφειλόμενη από τον ενάγοντα αποζημίωση χρήσης για την ακώλυτη και επί 5 μήνες χρήση του διαμερίσματος από αυτόν και δη για το ποσό των 4.000 € (800-μισθωτική αξία ακινήτου € X 5 μήνες). Συνεκδικάζει τις εφέσεις και δέχεται την υπό στ.Α’ έφεση του ενάγοντος κατά της υπ’αρ.10235/20 απόφασης του ΜονΠρωτΑθ – Δέχεται εν μέρει την αγωγή και υποχρεώνει τις κληρονόμους του αρχικώς εναγόμενου να καταβάλουν στον ενάγοντα, το συνολικό ποσό των 31.000 €, με το νόμιμο τόκο. [ Αρ. 158, 159 παρ. 1, 180, 197-198, 281,440, 909,933 ΑΚ ]

ΕφΘεσ (Μον.) 337/26

nomotelia — Fri, 29 May 2026 08:34:36 +0000

ΣΥΜΒΑΣΗ ΝΑΥΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΡΥΜΟΥΛΚΟ ΠΛΟΙΟ – ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ – ΣΣΕ – ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΓΩΓΗΣ – ΕΦΕΣΗ. ΑΙΤΗΜΑ ΕΠΙΔΕΙΞΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΝΤΑ/ΕΚΚΑΛΟΥΝΤΑ. ΕΦΕΤΕΙΟ – ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ. Ο ενάγων, ήδη εκκαλών, εξέθετε στην αγωγή του ότι δυνάμει συμβάσεως ναυτικής εργασίας αορίστου χρόνου που καταρτίσθηκε με την εναγομένη, ναυτολογήθηκε με την ειδικότητα του Α’ Μηχανοδηγού και υπηρέτησε σε ρυμουλκό πλοίο της εναγομένης και αιτείται την καταβολή των διαφορών αποδοχών του από την εναγόμενη πρώην εργοδότριά του – Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκαλουμένη, απέρριψε κατά μέρος της την αγωγή ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας και κατά το λοιπό της μέρος ως ουσιαστικά αβάσιμη. Αίτημα επίδειξης εγγράφων -Στοιχεία για την πληρότητα του αιτήματος επιδείξεως εγγράφου – Πρέπει να εκτίθεται ότι αυτό βρίσκεται στα χέρια του αντιδίκου, να προσδιορίζεται αυτό και να περιγράφεται με ακρίβεια το περιεχόμενο του. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο ενάγων και ήδη εκκαλών επανυποβάλλει κατ’αρθρ. 240 ΚπολΔ το ήδη πρωτοδίκως νομοτύπως προβληθέν και ουδόλως κριθέν, αίτημα περί επίδειξης εγγράφων, και ειδικότερα ζητεί να επιδειχθεί από την εναγόμενη – εφεσίβλητη το ημερολόγιο πλοίου έτους 2021 σε πρωτότυπο, που η τελευταία έχει στην κατοχή της, ώστε να εκτιμηθεί στα πλαίσια της ουσιαστικής βασιμότητας των αγωγικών ισχυρισμών του. Το παρόν Δικαστήριο διατάσσει την επανάληψη της συζήτησης, προκειμένου η εναγόμενη/εφεσίβλητη επιδείξει στον ενάγοντα/εκκαλούντα τα αναφερόμενα στο διατακτικό έγραφα. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ. 6947/24 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ – Δικάζει την αγωγή και διατάσσει την επανάληψη της συζήτησης. [ Αρ. 340, 341, 345, 346, 648, 652, 653, 655 ΑΚ, αρ. 1, 2, 53, 54, 60, 82 ΚΙΝΔ, Υ.Α.2242.5-1.9/69664/24.9.2021, αρ. 450 παρ. 2, 451 παρ. 1 ΚΠολΔ, αρ. 20 Συντ. ]

ΔιοικΠρωτΑθ (Ακυρ.-Τμ.15ο) 426/26

nomotelia — Fri, 29 May 2026 08:32:57 +0000

ΑΝΩΤΑΤΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ – ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΙ ΜΗ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ – ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΕΡΙ ΜΗ ΥΠΑΡΞΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ. ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ – ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ ΑΚΥΡΩΣΗΣ – ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ Π.Δ. ΑΠΟΣΤΡΑΤΕΙΑΣ. Με την κρινόμενη αίτηση ζητείται η ακύρωση απόφασης του Ανωτάτου Αεροπορικού Συμβουλίου, με την οποία κρίθηκε ότι δεν υφίστανται υπηρεσιακές ανάγκες οι οποίες να επιτάσσουν, προς εξυπηρέτηση της Εθνικής Άμυνας, την υπαγωγή του αιτούντος, Σμηναγού, σε κατάσταση υπηρεσίας εδάφους – Ως συμπροσβαλλόμενο πρέπει να θεωρηθεί το εκδοθέν μετά την άσκηση του ενδίκου βοηθήματος, προεδρικό διάταγμα, με το οποίο ο αιτών τέθηκε σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Εν προκειμένω, η ένδικη κρίση για τη μη παραμονή του αιτούντος στο στράτευμα σε κατάσταση υπηρεσίας εδάφους ερείδεται στη γενικόλογη αναφορά περί μη ύπαρξης υπηρεσιακών αναγκών, χωρίς οποιαδήποτε μνεία των συγκεκριμένων αναγκών της υπηρεσίας που, ενόψει της ειδικότητας, των προσόντων και των τυχόν ειδικών γνώσεών του, δεν επιτρέπουν την ένταξη αυτού στην υπηρεσία γραφείου. Και ναι μεν για να τεκμηριώσει την ως άνω κρίση της η Διοίκηση επικαλείται τα αποτελέσματα της επεξεργασίας των διαλαμβανόμενων στους ισχύοντες πίνακες οργάνωσης και υλικού των οργανικών μονάδων της Πολεμικής Αεροπορίας απόρρητων στοιχείων που συναρτώνται με τις αναγκαίες θέσεις, σε συνδυασμό με απόρρητα αριθμητικά δεδομένα στελέχωσης των θέσεων αυτών, χωρίς όμως να παραθέτει τα στοιχεία που προκύπτουν από αυτά αναφορικά με τις συγκεκριμένες υπηρεσιακές ανάγκες που απορρέουν από τη διάρθρωση της υπηρεσίας γραφείου, ούτε να διευκρινίζει τον λόγο για τον οποίο ο αιτών δεν θα μπορούσε να καταλάβει μία από τις θέσεις της εν λόγω υπηρεσίας. Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση, στερείται της απαιτούμενης ειδικής αιτιολογίας και είναι για τον λόγο αυτό ακυρωτέα. Δέχεται την αίτηση – Ακυρώνει την απόφαση του Ανωτάτου Αεροπορικού Συμβουλίου και το σχετικό Π.Δ – Αναπέμπει την υπόθεση στη Διοίκηση για νέα νόμιμη κρίση. [ Αρ.13,14,16 Ν.Δ.1400/73, αρ. 112 Ν.5265/26 ]

ΕφΠειρ (Μον.) 235/26

nomotelia — Fri, 29 May 2026 08:31:29 +0000

ΥΠΕΡΧΡΕΩΜΕΝΑ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ – ΡΥΘΜΙΣΗ ΟΦΕΙΛΩΝ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ Ν.3869/10. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ – ΟΡΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΙΤΗΣΗ. Αίτηση ερμηνείας απόφασης υπαγωγής στις ευεργετικές διατάξεις του Ν.3869/10, ως προς το ύψος των δόσεων και τον τρόπο εκτοκισμού – Έφεση. Ειδικότερα, ο αιτών-εκκαλών ζήτησε να διαταχθεί η ερμηνεία της υπ’αρ.220/17 απόφασης του ΕιρΝίκαιας ως προς το τελικό ποσό καταβολής εκάστη δόσης για την τήρηση της ρύθμισης του αρ. 8 παρ.2 Ν.3869/10, καθώς στο σκεπτικό της απόφασης ορίζεται διαφορετικό ποσό (350 ευρώ), από ότι στο διατακτικό (330 ευρώ) και να διευκρινιστεί ότι για την τήρηση της ρύθμισης οφείλει να καταβάλει μηνιαία δόση 330 ευρώ για τέσσερα έτη. Κατ’αρχάς, νομικές ή ουσιαστικές πλημμέλειες της αποφάσεως δεν είναι δυνατό να καλυφθούν με τη μέθοδο της ερμηνείας. Δεν επιτρέπεται κατά την ερμηνεία να επανεκτιμηθούν οι αποδείξεις που είχαν διεξαχθεί. Κρίνεται ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που έκανε εν μέρει δεκτή την ένδικη αίτηση ως προς τη διάταξη της για την διάσωση της κύριας κατοικίας του αιτούντος κατά το ότι το αναφερόμενο σε αυτή επιτόκιο θα υπολογίζεται στην εκάστοτε μηνιαία δόση των 120 ισόποσων μηνιαίων καταβολών των 156,04 ευρώ που επιβλήθηκαν στον αιτούντα και όχι στο σύνολο του κεφαλαίου που ορίστηκε και όχι και για το αίτημα του τελικού ποσού καταβολής εκάστης δόσης, καθώς στο σκεπτικό αυτής αναφέρεται ποσό 350 ευρώ, ενώ στο διατακτικό της αναφέρει ποσό 330 ευρώ, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις. Εν προκειμένω λοιπόν, δέχεται εν μέρει την αίτηση και διευκρινίζει ότι για την τήρηση της ρύθμισης ο αιτών οφείλει να καταβάλει μηνιαία δόση ποσού 330 ευρώ επί τέσσερα χρόνια συμμέτρως προς τους πιστωτές του. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ. 27/25 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ. [ Αρ. 315,316 ΚΠολΔ, αρ.8 παρ.2, 9 παρ.2 Ν.3869/10]

ΕφΘεσ 518/26

nomotelia — Fri, 29 May 2026 08:29:35 +0000

ΔΗΜΟΣ – ΑΤΥΠΗ ΑΝΑΘΕΣΗ ΕΡΓΩΝ – ΑΜΟΙΒΗ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ ΗΔΗ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣ – ΑΓΩΓΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΩΝ. ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ – ΜΗ ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟΥ/ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ ΠΑΡΑΛΑΒΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΔΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ Ή ΤΙΜΟΛΟΓΙΟΥ. ΑΝΑΠΟΔΕΙΚΤΗ Η ΑΓΩΓΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΥΣΩΝ. Εν προκειμένω, οι ενάγουσες,ήδη εκκαλούσες, εξέθεταν στην αγωγή τους ότι το 2006 ο σύζυγος της πρώτης και πατέρας της δεύτερης, που απεβίωσε, είχε αναλάβει ως Πολιτικός Μηχανικός – Εργολήπτης, κατόπιν προφορικών αναθέσεων από Δήμο συγχωνευόμενος στον εναγόμενο Ο.Τ.Α. την εκτέλεση δύο (2) έργων και ότι παρά την παράδοσή τους, δεν έλαβε το συμφωνημένο χρηματικό αντάλλαγμα, όπως και ότι ο εναγόμενος συνεχίζει να αρνείται την καταβολή του στις ίδιες. Συναξιολογώντας εν προκειμένω, τις περιστάσεις προκρίνεται ότι ο δικαιοπάροχος των εναγουσών δεν ανέλαβε τελικά την κατασκευή οποιουδήποτε από τα επίδικα αρδευτικά έργα, αλλά τελικά το σύνθετο στραγγιστικό και αρδευτικό έργο μόνο στο γήπεδο, για το οποίο και εξοφλήθηκε. Δεν μπορεί να σχηματιστεί δικανική πεποίθηση για την εκτέλεση των επίδικων έργων, ενόψει και των βασικών αποδεικτικών ελλειμμάτων της μη προσκόμισης των αρχικά αγωγικά επικαλούμενων προϋπολογισμών, οποιουδήποτε πρωτοκόλλου ή πρακτικού παραλαβής και οποιουδήποτε τιμολογίου παροχής υπηρεσιών, καθόσον δε, μόνο από την ύπαρξη διαφορετικών πρωτοκόλλων ή πρακτικών παραλαβής θα μπορούσε να πιστοποιηθεί η ετερότητα των επιδίκων από οποιοδήποτε άλλο συναφές έργο ανέλαβε ο δικαιοπάροχος των εναγουσών από το Δήμο. Συνεπώς, η προσβαλλόμενη απόφαση που με εν μέρει διαφορετική και μικρότερη αιτιολογία απέρριψε την αγωγή ως αναπόδεικτη, δεν έσφαλε κατ’ αποτέλεσμα. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ.190/ΓΜ/22 απόφασης του ΜονΠρωτΒέροιας. [ Αρ. 176, 183, 191 παρ. 2, 222 παρ. 2 ΚΠολΔ ]

ΕφΑθ (Τριμ.-Τμ.15ο) 3469/25

nomotelia — Fri, 29 May 2026 08:27:55 +0000

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗΣ – ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ – ΕΠΙΣΦΑΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΟΥΣΑΣ – ΣΤΑΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ – ΔΕΚΤΗ Η ΑΙΤΗΣΗ. Στην υπό κρίση αίτηση, η αιτούσα εξέθετε ότι αποτελεί εταιρεία εμπορίας χαρτιού ήδη από το έτος 2006 και ότι βρίσκεται σε επαπειλούμενη οικονομική αδυναμία εκπλήρωσης των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων της, χωρίς όμως να έχει περιέλθει σε κατάσταση παύσης των πληρωμών της – Περαιτέρω, η αιτούσα, αφού περιέγραφε στην αίτησή της αναλυτικά την επιχείρηση, το μέγεθος και την οικονομική της σημασία, το προσωπικό που απασχολεί, την οικονομική κατάσταση αυτής, τα αίτια της οικονομικής της αδυναμίας, τα προτεινόμενα μέτρα αντιμετώπισης της κατάστασης αυτής, καθώς και τα οικονομοτεχνικά δεδομένα, ισχυρίστηκε ότι κατόπιν διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές της, επιτεύχθηκε η σύναψη και υπογραφή, με την πλειοψηφία αυτών, οι οποίοι εκπροσωπούν το 62,67% των συνολικών οφειλών της, συμφωνίας περί της εξυγίανσής της, τους όρους της οποίας παραθέτει στο υπό κρίση δικόγραφο – Ζητούσε λοιπόν, να επικυρωθεί η κατά τα ως άνω συναφθείσα συμφωνία εξυγίανσης. Εν προκειμένω, κατόπιν στάθμισης και αξιολόγησης της συμφωνίας σε αυτό το πλαίσιο προκρίνεται η επικύρωσή της, διότι η εφαρμογή της συμφωνίας θα επιτρέψει στην αιτούσα να εξακολουθήσει τη λειτουργία της, οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να απασχολούνται, οι λοιποί πιστωτές θα εξακολουθούν να εισπράττουν και θα ικανοποιηθούν κατά μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με την περίπτωση ρευστοποίησης της περιουσίας της, το δε Ελληνικό Δημόσιο θα συνεχίσει να εισπράττει φόρους από μία ενεργή οικονομική μονάδα. Αντιθέτως, σε περίπτωση βίαιης εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας θα υπάρξουν καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο για την ίδια την εταιρεία αλλά τόσο για τους συναλλασσόμενους με αυτήν, όσο και για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Οι κυρίως δε, παρεμβαίνοντες ισχυρίζονται ότι η παρούσα αίτηση ασκείται καταχρηστικά, διότι η αιτούσα παρουσιάζει ανοδική πορεία, ωστόσο από την οικονομική κατάσταση της αιτούσας δεν συνεπάγεται ότι η τελευταία δεν αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας και κάλυψης των τρεχουσών και ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεών της. Δέχεται την αίτηση. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.864/19 απόφαση του ΠολΠρωτΑθ, εκδοθείσα κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας. [ Αρ. 762 ΚΠολΔ, αρ. 99,100 παρ.2,101,104 παρ.3-6,105 παρ.2, 106β παρ.1-2 N. 4013/2011, αρ.6 παρ.11 N.4446/16, Ν.4491/17, αρ.2 Ν.3301/04 ]

ΕφΘεσ (Μον.) 617/26

nomotelia — Fri, 22 May 2026 14:27:02 +0000

ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΦΥΛΑΚΑΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ – ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΗΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ – ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΑΤ’ΕΞΑΙΡΕΣΗ/ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ, ΔΩΡΑ ΕΟΡΤΩΝ, ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΔΕΙΑΣ, ΥΠΕΡΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΕΡΓΑΣΙΑ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ. ΔΕΚΤΗ Η ΕΦΕΣΗ. Ο ενάγων/εφεσίβλητος εξέθετε ότι εργάστηκε στην εναγόμενη/εκκαλούσα, ως φύλακας ασφαλείας (security) με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, με το σύστημα της πενθήμερης εβδομαδιαίας και οκτάωρης απασχόλησης, ημερησίως, μέχρι τις 28-12-2022, οπότε και αποχώρησε οικειοθελώς – Ζητούσε λοιπόν, α. να αναγνωριστεί ότι η εναγόμενη του οφείλει να του καταβάλει κατ’ εξαίρεση/παράνομες υπερωρίες, διαφορές δώρων εορτών, αποδοχές άδειας και αποζημίωση για μη χορήγηση ημερών άδειας και β. να υποχρεωθεί η εναγόμενη να του καταβάλει αμοιβή για υπερεργασία, εργασία κατά τις νυχτερινές ώρες και επίδομα αδείας. Κατ’αρχάς αβάσιμος κρίνεται ο ισχυρισμός της εναγόμενης εκ του άρθρου 281 ΑΚ. Αποδεικνύεται ότι ο ενάγων κατά τις πέντε καθημερινές εκάστου δεκαπενθημέρου εργαζόταν τέσσερις (4) ώρες, καθ’ υπέρβαση του ανώτατου νόμιμου ημερήσιου ωραρίου των εννέα (9) ωρών – Η εργασία αυτή των τεσσάρων ωρών για το χρονικό διάστημα έως 18-6-2021 συνιστά κατ’ εξαίρεση υπερωρία, που αμείβεται με το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 80% και για το χρονικό διάστημα από 19-6-2021, συνιστά παράνομη υπερωρία, που αμείβεται με το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 120%. Κρίνεται ότι η αγωγή θα πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή και α. να αναγνωριστεί η υποχρέωση της εναγόμενης να καταβάλει στον ενάγοντα για κατ’ εξαίρεση/παράνομες υπερωρίες το ποσό των 30.115 ευρώ, για διαφορές δώρου εορτών Χριστουγέννων 2018-2022 το ποσό των 1.420,18, για διαφορές δώρου εορτών Πάσχα 2018-2022 το ποσό 736,65 ευρώ, για αποδοχές άδειας και αποζημίωση για μη χορήγηση 12 εκ των 22 ημερών ετήσιας άδειας το ποσό των 4.859 ευρώ, και εν τέλει συνολικά το ποσό των 37.131,83 ευρώ. Δέχεται την έφεση κατά της υπ’αρ.17010/24 απόφασης του ΜονΠρωτΘεσ. [ Αρ.1 παρ.1, 3 παρ.1, 4 παρ.1,5 παρ.1 Α.Ν 539/45, αρ. 3 παρ.16 Ν.4504/66, αρ. 3 Ν.Δ 3755/57, αρ. 345,346, 648, 649, 653, 655 ΑΚ, αρ.5, 6 Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. 26.02.1975, αρ. 4 παρ. 2, 4, 5 Ν. 2874/00, αρ. 1 Ν.3385/05, αρ. 74 παρ. 10 Ν.3863/10, αρ. 58 Ν.4808/21, αρ. 8 Ν.3846/10, αρ. 1 παρ. 1, 7, 10 Β.Δ. 748/66, αρ. 2 παρ. 1 Ν.435/76, αρ.1 παρ. 3 Ν.Δ. 4547/66 ]

ΕφΘεσ (Μον.) 216/26

nomotelia — Fri, 22 May 2026 14:25:49 +0000

ΑΓΩΓΗ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΑΝΕΙΩΝ – ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗΣ ΧΡΕΟΥΣ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΑΙ ΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΝ Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ – ΑΒΑΣΙΜΟΣ Ο ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ ΠΑΡΟΧΗΣ. ΑΒΑΣΙΜΗ Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΗΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ. ΔΕΚΤΗ Η ΑΓΩΓΗ. ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΦΕΣΗΣ. Αγωγή με αντικείμενο την απόδοση δανείου – Ειδικότερα οι ενάγοντες/εφεσίβλητοι, με την αγωγή τους, στρεφόμενοι κατά του εναγόμενου/εκκαλούντος, καθώς και κατά του συνεναγόμενού (ήδη μη διαδίκου), ιστορούσαν ότι κατέβαλαν στους εναγόμενους, λόγω προφορικής σύναψης δανείων, από 65.000 ευρώ έκαστος και συνολικά 130.000 ευρώ, ακολούθως, καταρτίστηκε και έγγραφο ιδιωτικό συμφωνητικό, στο οποίο αναγράφηκε το συνολικό ποσό των δανείων (130.000 ευρώ) και ότι αυτό πρέπει να επιστραφεί ως τις 31-12-2012, με το νόμιμο τόκο – Ωστόσο, παρά τη συμφωνία αυτή, οι εναγόμενοι κατέβαλαν μόνο το ποσό των 25.000 ευρώ, ενώ ακολούθως, οι διάδικοι κατήρτισαν ιδιωτικό συμφωνητικό αναγνώρισης χρέους, μετά την υπογραφή του οποίου, οι εναγόμενοι κατέβαλαν, τμηματικά μόνο το ποσό των 51.000 ευρώ, ώστε να εξακολουθούν να τους οφείλουν, ευθυνόμενοι εις ολόκληρον, το συνολικό ποσό των 54.000 ευρώ, δηλαδή από 27.000 ευρώ σε κάθε ένα ενάγοντα. Κατ’αρχάς ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι η αναφορά “οφείλουν αλληλεγγύως και εις ολόκληρον” τέθηκε εκ παραδρομής, ενώ στην πραγματικότητα συμφωνήθηκε πως ο κάθε δανειολήπτης οφείλει το ήμισυ του συνολικού ποσού, ελέγχεται ουσιαστικά αβάσιμος. Ομοίως, ο ισχυρισμός του εκκαλούντος ότι υπέγραψε το ιδιωτικό συμφωνητικό προκειμένου να αποδεικνύεται ότι έκαστος των δανειοληπτών οφείλει διαιρετά από 52.500 ευρώ, ελέγχεται αβάσιμος. Περαιτέρω,δεν αποδεικνύεται, νεότερη ειδική και προφορική συμφωνία των διαδίκων, με την οποία οι εφεσίβλητο απάλλαξαν τον εκκαλούντα κατά το ποσό των 52.500 ευρώ, ενώ το ιδιόγραφο σημείωμα, στο οποίο αναγράφονται ημερομηνίες και χρηματικά ποσά από τον εκκαλούντα, δεν συνιστά εξοφλητική απόδειξη. Αβάσιμη τυγχάνει και η ένσταση μερικής εξόφλησης ποσού 1.500 ευρώ. Τέλος, δεν στοιχειοθετείται καταχρηστική η άσκηση δικαιώματος από μέρους των εναγόντων. Ορθώς, λοιπόν, η εκκαλουμένη έκανε δεκτή την αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση του εκκαλούντος, ως εις ολόκληρον ευθυνόμενου, να καταβάλει σε κάθε έναν εκ των εναγόντων το χρηματικό ποσό των 27.000 ευρώ, και συνολικά το χρηματικό ποσό των 54.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο. Απορρίπτει την έφεση κατά της υπ’αρ. 421/23 απόφασης του ΜονΠρωτΚατερίνης. [ Αρ. 495 παρ.1,2, 511, 513 παρ.1, 516 παρ.1, 517 ΚΠολΔ ]

ΕφΠειρ (Μον.-Τμ.2ο) 214/26

nomotelia — Fri, 22 May 2026 14:24:45 +0000

ΑΔΙΚΟΠΡΑΞΙΑ – ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΔΥΣΦΗΜΗΣΗ – ΨΕΥΔΗΣ ΚΑΤΑΜΗΝΥΣΗ – ΕΝΝΟΙΑ ΤΡΙΤΟΥ – ΝΕΟΣ ΠΚ – ΗΘΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΕΦΕΣΗ. Διαφορά από αγωγή αποζημίωσης λόγω συκοφαντικής δυσφήμησης και ψευδούς καταμήνυσης, κατόπιν υποβολής έγκλησης. Το Δικαστήριο κρίνει ότι μετά τον ν. 5090/2024 δεν στοιχειοθετείται συκοφαντική δυσφήμηση όταν οι ισχυρισμοί απευθύνονται σε πρόσωπα που λαμβάνουν γνώση κατά την άσκηση των καθηκόντων τους (δικαστές, εισαγγελείς, δικηγόροι), με αποτέλεσμα η αγωγή να είναι μη νόμιμη ως προς αυτό το σκέλος. Ως εκ τούτου δεν στοιχειοθετείται στην προκειμένη περίπτωση συκοφαντική δυσφήμηση, εφόσον ο επικαλούμενος διασυρμός των εναγουσών έλαβε χώρα ενώπιον δικαστών, εισαγγελέων, δικαστικών υπαλλήλων και δικηγόρων. Πρέπει δε, να σημειωθει ότι δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι κατά τους αγωγικούς ισχυρισμούς η πράξη τελέστηκε προ της αντικαταστάσεως του άρθρου 363 ΠΚ με το άρθρο 54 του Ν.5090/24. Δέχεται όμως ότι ο πρώτος εναγόμενος υπέβαλε εν γνώσει του ψευδή έγκληση σε βάρος της πρώτης ενάγουσας περί ηθικής αυτουργίας, χωρίς αποδεικτικό έρεισμα, γεγονός που οδήγησε στην άδικη εμπλοκή της σε ποινική διαδικασία και θεμελιώνει ευθύνη του από ψευδή καταμήνυση. Κρίνει ότι η ηθική βλάβη νομικού προσώπου προϋποθέτει επίκληση συγκεκριμένης υλικής ζημίας, συνδεόμενης με την εμπορική του πίστη ή φήμη, η οποία εν προκειμένω δεν εξειδικεύεται. Εν τέλει πρέπει ν’απορριφθεί η αγωγή ως προς τη δεύτερη ενάγουσα, να γίνει εν μέρει δεκτή κατά το μέρος που θεμελιώνεται στις διατάξεις περί ψευδούς καταμηνύσεως ως προς τους λοιπούς διαδίκους και να υποχρεωθεί καθένας από τους δύο πρώτους εναγόμενους να καταβάλουν στην πρώτη ενάγουσα το ποσό των 4.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο. Δέχεται εν μέρει την έφεση κατά της υπ’αρ. 35/25 απόφασης του ΜονΠρωτΠειρ. [Αρ. 57, 59, 914, 932 ΑΚ, αρ. 362-363 ΠΚ, αρ.54, 138 Ν.5090/24]

ΕφΑθ (Μον.) 3007/25

nomotelia — Fri, 22 May 2026 14:23:25 +0000

ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΔΙΑΝΟΜΕΑ [ DELIVERY] – ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ – ΑΞΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟΔΟΧΩΝ – ΕΠΙΔΟΜΑ ΓΑΜΟΥ – ΥΠΕΡΩΡΙΑΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ – ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΥΠΕΡΩΡΙΑΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ – ΔΕΚΤΗ ΕΝ ΜΕΡΕΙ Η ΑΓΩΓΗ – ΕΦΕΤΕΙΟ. Με την υπό κρίση αγωγή ο ενάγων ιστορούσε ότι η εναγόμενη διαχειρίζεται εστιατόρια παρασκευής γευμάτων, ότι προσλήφθηκε από αυτή στις 21.5.2014 με σύμβαση εξαρτημένης απασχόλησης αορίστου χρόνου, ως διανομέας (delivery) και ότι η εργασιακή τον σχέση με την εναγομένη διήρκεσε μέχρι τις 30.11.2022, όταν και παραιτήθηκε εξαιτίας της συστηματικής παραβίασης της εργατικής νομοθεσίας εκ μέρους της – Ότι η εναγομένη δεν του κατέβαλε τον συνολικό οφειλόμενο μηνιαίο μισθό του, ούτε το επίδομα γάμου που του όφειλε και προβάλλει με την αγωγή του αξιώσεις για διαφορές αποδοχών, διαφορά δώρων εορτών και επιδόματος αδείας, παροχή υπερεργασίας, παροχή υπερωριακής απασχόλησης, παροχή νυχτερινής εργασίας, για παράνομη υπερωριακή απασχόληση τις Κυριακές και παράνομη υπερωριακή απασχόληση την 6η ημέρα της εβδομάδας, για τα ένδικα χρονικά διαστήματα. Κρίνεται από το παρόν Δικαστήριο, ότι ο ενάγων δικαιούται συνολικά το ποσό των 20.763 ευρώ, για τις αιτίες και τα χρονικά διαστήματα, όπως ειδικώς προσδιορίζονται στην παρούσα. Κατά συνέπεια, η προσβαλλόμενη υπ’ αρ.729/2024 απόφαση του ΜονΠρωτΑθ έσφαλε που έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή, επιδικάζοντας στον ενάγοντα το συνολικό ποσό των 14.823,32 ευρώ και για το λόγο αυτό η υπό στ.Α’ έφεση πρέπει να γίνει δεκτή, να κρατηθεί η υπόθεση, να γένει εν μέρει δεκτή η αγωγή, να υποχρεωθεί η εναγόμενη να καταβάλλει στον ενάγοντα το ποσό των 20.000 ευρώ, να αναγνωριστεί δε, ότι η εναγόμενη οφείλει στον ενάγοντα το ποσό των 763 ευρώ με το νόμιμο τόκο. Δεκτή η έφεση κατά της υπ’αρ.729/24 απόφασης του ΜονΠρωτ Αθηνών. [ Αρ. 16 παρ. 1 N.435/76, αρ. 20 παρ. 2 N.1849/89, Υ.Α12756/1989, αρ. 1 παρ. 6 N. 4046/12, αρ.416, 648 ΑΚ, αρ. 1 παρ. 1 Ν.3385/05, αρ. 74 παρ.10 Ν.3863/10, Υ.Α. 18.310/1946, Κ.Υ.Α 8900/1946, αρ.1 παρ.2 Ν.435/76, αρ. 6 της από 14-2- 1984 ΕΓΣΣΕ, αρ.262 παρ.1 ΚΠολΔ ]