ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΚΟΡΙΝΘΟΥ

ΑΡΙΘΜΟΣ 37/2019

 

Πρόεδρος: Π. Μιχαηλίδου

Δικηγόροι: Α. Δήμας, Ε. Κονομόδη

 

Το περιεχόμενο της παρ. 5 του άρθρου 8 του Ν 3869/2010 δημιουργεί προβληματισμό για το χαρακτήρα της δικαστικής απόφασης. Η δικαστική απόφαση που προσδιορίζει μηδενικές ή μικρού ύψους καταβολές, εφόσον εξαντλεί το προβλεπόμενο από το νόμο χρονικό διάστημα καταβολών (άλλοτε τεσσάρων ετών, ήδη τριών ετών) είναι οριστική απόφαση και έτσι προσβάλλεται με έφεση. Στην περίπτωση, όμως, που οι μηδενικού ή μικρού ύψους καταβολές ορίζονται για χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των πέντε (5) μηνών και συγχρόνως ορίζεται νέα δικάσιμος για επανακαθορισμό των δόσεων στη νέα δικάσιμο, η απόφαση είναι οριστική κατά το τμήμα της που ορίζει καταβολές (έστω και μηδενικές) για ορισμένο διάστημα χρόνου και μη οριστική κατά το τμήμα της που ορίζει νέα δικάσιμο για επανακαθορισμό των δόσεων, για το υπόλοιπο προς συμπλήρωση του προβλεπόμενου από το νόμο χρονικού διαστήματος καταβολών.

Πρόκειται, λοιπόν, για απόφαση που περιέχει οριστική και μη οριστική διάταξη και ως εκ τούτου δεν υπόκειται σε έφεση, ούτε ως προς την οριστική διάταξη, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 513 § 1 περ. β' εδ. γ' ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στις αποφάσεις που εκδίδονται κατά την εκούσια δικαιοδοσία των άρθρων 739 επ. ΚΠολΔ, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 741 του ίδιου Κώδικα (ΜΠρΑθ 10968/2017 αδημ. στο νομικό τύπο, Αθ. Κρητικός, Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων, εκδ. 2014, σ. 306, έτσι και Ν. Κατηφόρης, Η Δικονομία της Ρυθμίσεως Οφειλών Υπερχρεωμένων Φυσικών Προσώπων, εκδ. 2013, σ. 77, μάλλον σύμφωνος και I. Βενιέρης σε I. Βενιέρης/Θ. Κατσάς, Εφαρμογή του Ν 3869/2010 για τα Υπερχρεωμένα Φυσικά Πρόσωπα, εκδ. 2016, σ. 653, εφόσον σε μια τέτοια απόφαση δεν διαλαμβάνεται διάταξη με την οποία να γίνεται οριστική ρύθμιση έστω για ένα μέρος της αίτησης, π.χ. με διάταξη που να ορίζει την εκποίηση κάποιων περιουσιακών στοιχείων).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αιτούσα και ήδη εφεσίβλητη, με την από 28.12.2015 αίτησή της (αριθ. εκθ. καταθ. …/29.12.2015) ενώπιον του Ειρηνοδικείου Νεμέας, που απευθυνόταν προς την «… Α.Ε.», την «ΤΡΑΠΕΖΑ … Α.Ε.», την τελούσα υπό ειδική εκκαθάριση «… Α.Ε.», και τον «...» (...), επικαλούμενη έλλειψη πτωχευτικής ικανότητας και μόνιμη αδυναμία πληρωμής των αναφερόμενων ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών της, ζήτησε να γίνει δεκτό από τους ανωτέρω καθ’ ων η αίτηση πιστωτές το προτεινόμενο σχέδιο διευθέτησης των χρεών της, άλλως τη δικαστική ρύθμιση των χρεών αυτών, κατά τις διατάξεις του Ν 3869/2010, λαμβανομένης υπόψη της περιουσιακής και οικογενειακής της κατάστασης, την εξαίρεση από την εκποίηση της περιγραφόμενης κύριας κατοικίας της, όπως και των περιγραφόμενων λοιπών ακινήτων της, και την αναγνώριση ότι μετά την τήρηση της δικαστικής ρύθμισης των χρεών της θα απαλλαγεί από κάθε υφιστάμενο υπόλοιπο αυτών (χρεών της).

Μετά από συζήτηση ερήμην της δεύτερης και της τρίτης των καθ’ ων η αίτηση, και κατ’ αντιμωλία των λοιπών διαδίκων, από τους οποίους το εκκαλούν είχε ήδη υπεισέλθει στη δικονομική θέση του αρχικού καθ’ ου η αίτηση «...» (...), εκδόθηκε η εκκαλούμενη απόφαση, που, αφού συνεκδίκασε την ως άνω αίτηση με την από 28.12.2015 και με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …/29.12.2015 όμοια αίτηση του συζύγου της εφεσίβλητης …, δέχτηκε εν μέρει αυτήν και ρύθμισε τα χρέη της εφεσίβλητης έναντι των παραπάνω πιστωτών της με καθορισμό μηδενικών καταβολών για δεκαοκτώ (18) μήνες και ορισμό νέας δικασίμου, προς επαναπροσδιορισμό των δόσεων επί τριετία, τη δικάσιμο του μηνός Ιουνίου 2019, στην οποία η υπόθεση θα εισαχθεί με την επιμέλεια του επιμελέστερου των διαδίκων, και με εξαίρεση από την εκποίηση της κύριας κατοικίας της εφεσίβλητης με την επιβολή υποχρέωσης για καταβολή μηνιαίως στους καθ’ ων η αίτηση ποσού 178,95 ευρώ και για χρονικό διάστημα 25 ετών, προκειμένου να καταβληθεί το 80% της αντικειμενικής αξίας αυτής.

Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα εκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη που προηγήθηκε, η εκκαλούμενη απόφαση είναι εν μέρει μη οριστική απόφαση, μη επιδεκτική όμως έφεσης για οποιοδήποτε τμήμα της, αφού με αυτήν δεν εξαντλείται ο προβλεπόμενος από το νόμο χρόνος καταβολής και ορίζεται νέα δικάσιμος εντός του μηνός Ιουνίου 2019 προς ολοκλήρωση της οριστικής κρίσης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, αναφορικά με τη ρύθμιση κατά το άρθρο 8 του Ν 3869/2010. Υποκείμενη, δηλαδή, σε έφεση θα είναι η απόφαση που θα εκδοθεί κατά τη δικάσιμο που θα οριστεί εντός του μηνός Ιουνίου 2019 και έτσι το εκκαλούν θα μπορεί να συμπροσβάλει τόσο την τώρα εσφαλμένως εκκαλούμενη απόφαση (121/01.12.2017), όσο και την απόφαση που θα εκδοθεί κατά τη νεότερη δικάσιμο, επαναφέροντας με νεότερη έφεση τους ίδιους ή και άλλους λόγους έφεσης.

Κατ’ ακολουθία των προαναφερομένων, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 532 και 741 ΚΠολΔ, η ένδικη έφεση πρέπει να απορριφθεί, αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτη, ενώ διάταξη κατ’ άρθρο 495 § 3 εδ. ε' ΚΠολΔ δεν θα περιληφθεί, καθώς δεν καταβλήθηκε παράβολο από το εκκαλούν σύμφωνα με την περ. Θ' της παρ. 3 του άρθρου 62 του Ν 4387/2016, κατά την οποία απαλλάσσεται, μεταξύ άλλων, από κάθε παράβολο για την άσκηση οποιουδήποτε ένδικου μέσου ενώπιον παντός Δικαστηρίου. Επίσης, δεν επιδικάζονται δικαστικά έξοδα, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 8 § 6 του Ν 3869/2010, η οποία, κατά την προκρινόμενη από το παρόν Δικαστήριο άποψη, εφαρμόζεται, αναλόγως, και στη δευτεροβάθμια δίκη (Αθ. Κρητικός, ό.π., σ. 429, ΜΠρΘεσ 38/2014 ΕλλΔνη 2014, 1134, βλ. σχ. ΑΠ 286/2017 ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 951/2015 ΝΟΜΟΣ, που δέχονται εφαρμογή της διάταξης αυτής και στην αναιρετική δίκη).