ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΒΟΛΟΥ

ΑΡΙΘΜΟΣ 230/2020

 

Πρόεδρος : Κωνσταντίνος Μαρτίνος

Δικηγόροι : Αργ. Χρυσοχού, Λαμιφ. Παρασκευά

 

Με την κρινόμενη αίτησή της η αιτούσα εκθέτει ότι η απώτερη δικαιοπάροχος της καθ ης («……………») με την με αριθμό .........../22.2.2010 σύμβαση χρηματοδοτικής μίσθωσης της συμβολαιογράφου Πειραιώς ..............., που έχει νόμιμα μεταγραφεί, εξεμίσθωσε σ αυτήν (αιτούσα) τις περιγραφόμενες στο δικόγραφο ιδιοκτησίες για χρονικό διάστημα είκοσι (20) ετών και έναντι του ορισθέντος στη σύμβαση μηνιαίου μισθώματος. Ότι η καθ ης προέβη σε καταγγελία της άνω σύμβασης, λόγω αθετήσεως των συμβατικών υποχρεώσεων της ίδιας (αιτούσας) και δη λόγω υπερημερίας της ως προς την πληρωμή των μισθωμάτων, εν συνεχεία δε πέτυχε την έκδοση σε βάρος της πρώτου απογράφου εκτελεστού επί της ως άνω συμβολαιογραφικής πράξεως, με την κάτωθι αυτής επιταγή προς πληρωμή, με την οποία ζητά την απόδοση της χρήσεως των περιγραφόμενων οριζόντιων ιδιοκτησιών, στις οποίες είναι στεγασμένη και λειτουργεί η επιχείρησή της πώλησης ηλεκτρικών ειδών. Ότι από τις 13.5.2019 έχει εκκινήσει τη διαδικασία περί ένταξης της στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων ν. 4469/2017, η οποία (διαδικασία) δεν έχει μέχρι σήμερα ολοκληρωθεί. Ότι με την επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης σε βάρος της καθίσταται βεβαία η πλήρης παύση της εμπορικής δραστηριότητάς της, εν μέσω μάλιστα της εξέλιξης της διαδικασίας του εξωδικαστικού μηχανισμού, με τον τρόπο δε αυτό θίγεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα επί της περιουσίας της, καθώς και το δικαίωμά της περί ένταξης στο ν. 4469/2017. Με βάση το ιστορικό αυτό, επικαλούμενη επείγουσα περίπτωση, καθώς επαπειλείται σε βάρος της η αποβολή της από τα μίσθια ακίνητα, ζητεί να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα περί προσωρινής ρύθμισης της κατάστασης, ώστε να υποχρεωθεί η καθ ης προσωρινώς να ανεχθεί την παραμονή της στα μίσθια ακίνητα και να απέχει από κάθε πράξη επί της αναγκαστικής εκτέλεσης του εκτελεστού τίτλου αποβολής της από τα άνω ακίνητα, έως ότου ολοκληρωθεί η διαδικασία για την ένταξη των οφειλών της στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων. Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα η αίτηση παραδεκτά και αρμόδια εισάγεται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την προκείμενη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (άρθρ. 686 επ. Κ.Πολ.Δ.). Πλην όμως είναι απορριπτέα ως μη νόμιμη για τους εξής λόγους: Πράγματι, η αιτούσα έχει υποβάλλει από τον Μάιο του έτους 2019 αίτηση περί υπαγωγής της στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων του ν. 4469/2017, ενώ η σχετική διαδικασία δεν έχει εισέτι ολοκληρωθεί. Κατά το άρθρο 13 παρ. 1 ν. 4469/2017 «Από την ημερομηνία αποστολής της πρόσκλησης της παραγράφου 2 του άρθρου 7 και για χρονικό διάστημα ενενήντα (90) ημερών αναστέλλονται αυτοδικαίως τα μέτρα, εκκρεμή ή μη, ατομικής και συλλογικής αναγκαστικής εκτέλεσης κατά του οφειλέτη για την ικανοποίηση απαιτήσεων, των οποίων ζητείται η εξωδικαστική ρύθμιση, καθώς και η λήψη οποιουδήποτε ασφαλιστικού μέτρου κατά του οφειλέτη, στα οποία περιλαμβάνεται και η εγγραφή προσημείωσης υποθήκης, εκτός εάν με το μέτρο αυτό επιδιώκεται η αποτροπή της απομάκρυνσης ή αφαίρεσης ή μετακίνησης κινητών πραγμάτων της επιχείρησης ή εν γένει εξοπλισμού, η οποία δεν έχει συμφωνηθεί και ενέχει κίνδυνο απαξίωσης της επιχείρησης του οφειλέτη...». Η εν λόγω διάταξη έχει τη σύμφωνη με το άρθρο 17 του Συντ. ερμηνεία ότι απαγορεύεται η αναγκαστική εκτέλεση και η λήψη ασφαλιστικών μέτρων για την ικανοποίηση χρηματικών απαιτήσεων, ενώ η απαγόρευση αυτή δεν καταλαμβάνει και την αναγκαστική εκτέλεση που επισπεύδεται, βάσει εκτελεστού τίτλου, για την απόδοση στην καθ ης των μισθίων ακινήτων, τα οποία εξακολουθεί να κατέχει η μισθώτρια (εν προκειμένω η αιτούσα) μετά την κατόπιν καταγγελίας λύση της χρηματοδοτικής μισθώσεως, που είχε συναφθεί μεταξύ των διαδίκων. Αντίθετη ερμηνεία θα ήταν προδήλως αντισυνταγματική, αφού θα επέτρεπε τη δέσμευση της ιδιοκτησίας (χωρίς αναγκαστική απαλλοτρίωση και καταβολή αποζημιώσεως) για όσο χρόνο θα εξελισσόταν η διαδικασία υπαγωγής στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών του ν. 4469/2017 (πρβλ. Π.Πρ.Αθ. 3808/2009 ΔΕΕ 2010. 941, Μ.Πρ.Αθ. 9693/2012 ΠειρΝ 2012. 343). Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση, υπό το προεκτεθέν περιεχόμενο και αίτημα, πρέπει να απορριφθεί, ενώ τα δικαστικά έξοδα της καθ ης πρέπει να επιβληθούν σε βάρος της αιτούσας λόγω της ήττας της (άρθρ. 176 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), κατά τα διαλαμβανόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.