ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ

ΑΡΙΘΜΟΣ 183/2019

 

Πρόεδρος : Αντώνιος Αλαπάντας

Δικηγόροι : Σωτ. Βαβαρούτας, Σπορ. Αργυρόπουλος

 

Η αιτούσα, με την υπό κρίση αίτηση της, εκθέτει ότι ο καθ ου, το έτος 2018, έλαβε από αυτήν το ποσό των 50.000 € (σε επιταγές), που προερχόταν από τίμημα πώλησης ακινήτου της σε τρίτον, με την εντολή να το διαχειριστεί, κατόπιν υποδείξεων της, για λογαριασμό και προς όφελος της (με βάση και σχετικό συμβολαιο­γραφικό πληρεξούσιο προς αυτόν που αργότερα ανα­κάλεσε) και τελικά αυτός της επέστρεψε ποσό 4.680 €, χωρίς τα αναγκαία δικαιολογητικά για την ανάλωση του υπόλοιπου ποσού των 45.320 € που ισχυρίζεται ότι έχει. Ζητεί δε, επικαλούμενη ως επικείμενο τον κίνδυνο ανάλωσης μέρους του ποσού αυτού που (τυχόν) αυτός ακόμη κατέχει, τη μη δυνατότητα απόδοσης του σε αυτήν, καθώς και την πρόθεση της να ασκήσει σχετική αγωγή κατά αυτού, να διαταχθεί αυτός να της παρα­δώσει γενικά όλες τις αποδείξεις και τα νόμιμα παρα­στατικά (που δεν προσδιορίζει) που δικαιολογούν τις δαπάνες που έκανε και καλύπτουν το ως άνω ποσό της διαφοράς (45.320 €), με την απειλή εις βάρος του προσωποκράτησης και χρηματικής ποινής (ως μέσα ανα­γκαστικής εκτέλεσης) και την καταδίκη του στην κατα­βολή της δικαστικής της δαπάνης. Με αυτό το περιε­χόμενο, η υπό κρίση αίτηση αρμοδίως (άρθρα 683 παρ. 1 και 22 Κ.Πολ.Δ.) φέρεται ενώπιον του Δικαστηρίου τού­του κατά την προκειμένη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων (των άρθρων 686 επ. Κ.Πολ.Δ.), πλην όμως πρέ­πει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, διότι προσκρούει στον απαγορευτικό κανόνα της διάταξης του άρθρου 692 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ. και άγει στην πλήρη ικανοποίηση του δικαιώματος, του οποίου ζητείται η εξασφάλιση ή δια­τήρηση, αφού ταυτίζεται με το αντικείμενο της οριστικής δικαστικής προστασίας και δεν διαφέρει ούτε υπολεί­πεται από αυτό. Ειδικότερα, η υπό κρίση αίτηση, κατά την ορθή εκτίμηση της, έχει ως αντικείμενο την αξίωση λογοδοσίας της αιτούσας ως εντολέα έναντι του καθ ου ως εντολοδόχου (και δεν αποτελεί αίτηση ασφαλιστικών μέτρων περί επίδειξης εγγράφων, αφού δεν τα προσδιο­ρίζει κατά περιεχόμενο, ώστε να μην υπάρχει αμφιβο­λία για την ταυτότητα τους, βλ. Ι. Χαμηλοθώρη, Ασφα­λιστικά Μέτρα, 2018, ΑΠ 1341/2000 ΕλλΔνη 2002. 407, Εφ.Θεσ. 4926/2003 Αρμ 2004. 1315, Μ.Πρ.Αθ. 1515/2005 ΔΕΕ 2005. 571), με βάση την ως άνω σύμ­βαση εντολής (κατά τα άρθρα 713, 303 ΑΚ και 473 επ. Κ.Πολ.Δ.), που από τη φύση της δεν μπορεί να έχει προ­σωρινό χαρακτήρα και να αποτελέσει αντικείμενο δίκης ασφαλιστικών μέτρων, κατά τα ανωτέρω (άγει σε πλήρη ικανοποίηση δικαιώματος, βλ. I. Χαμηλοθώρη, Ασφαλι­στικά Μέτρα, 2018). Τέλος, η δικαστική δαπάνη των διαδίκων πρέπει να συμψηφιστεί λόγω ιδιαίτερης δυσχέρειας στην ερμηνεία των εφαρμοστέων κανόνων δικαίου (άρθρο 179 Κ.Πολ.Δ.).